Annar í nýári

er eins og dagur sem ekki er til í raun og veru. Það er ekkert um að vera og lokað víðast hvar, og einhvern veginn virkar dagurinn þannig líka. Þó er þessi dagur ólíkur öðrum á undan að það er nánast enginn í skaupafýlu. Svo að því leyti voru áramótin líklega sæmilega heppnuð. Ég horfði ekki á ávörp ráðamanna og bjóst ekki við miklu úr þeirri átt: Þetta var árið sem Geir Haarde og Sólrún félagi hans lásu Hróa hött afturábak og stálu skuldunum af þeim ríku og afhentu þær fátækum. Sennilega bara dyslexía. Hér hafa verið hægar hátíðar. Ein jólaheimsókn og svo kom fólk að skoða kettlinga í gær. Það gengur vel að koma þeim út, þremur hefur þegar verið lofað og góð von með tvo. Núna heldur læðan með kettlingana fimm til inni hjá Andra og heyrast þaðan formælingar stöku sinnum. Hann flúði í nótt á sófann í stofunni til að fá svefnfrið. Og kvaðst sjaldan hafa sofið jafn vel. Loppa gisti sófann með honum og þau litu út eins og pólitískir flóttamenn þarna á sófanum. Nú eins og vanalega gengur ríkisstjórnin á undan með góðu fordæmi og boðar hækkanir á hinu og þessu til að halda niðri verðbólgunni. Og eins og vanalega verður verðbólgan svo mér að kenna þegar ég fer að knýja á um að fá hækkuð laun sökum þess að allt hækkar í kringum mig. Ætli ég sé ekki farinn að kannast við sönginn. Gleðilegt ár.

Ef að

síðustu jól voru IKEA jólin miklu þá eru þetta sjökattajólin. Litlu greyin eru svosem ekki til mikils ama, lúra enn að mestu í sinni körfu og móðir þeirra gætir þeira vandlega. Að vísu flutti hún með þau í dag upp stigann úr holinu inn í herbergið mitt - eitt í einu klöngruðust greyin upp stigann og vældu eins og reykskynjarar á meðan, en á endanum hafðist það. Þau eru að vísu komin á kreik og hin harða móðurframlöpp farin að segja til sín svolítið en ennþá er allt í sómanum. Og að líkindum búið að finna heimili fyrir tvo, sem ég kalla gott.

Og svo..

er ekkert eftir nema að óska öllum sem hér líta inn gleðilegra jóla. Sjáumst eftir hátíðar!

Þá er

búið að því. Búið að þrífa, kaupa inn mat, pakka inn gjöfum og setja upp jólatréð. Skreytingar og smádútl bíða til morguns. Og Sandra tók sér hlé frá barnaumsýslu til að helga sér reit undir trénu og mun vakta það vendilega fram yfir hátíðar þegar hún er ekki í uppeldinu. Sem betur fer eru kettlingarnir ekki orðnir nógu stórir enn til að klifra í trjám.

Kettlingar gefins.

komnir á mynd. Sá grái og hvíti er kallaður Tómas Klaufi. Sá svarti hefur nafnið Zorro, og svarti og hvíti lengst til hægri er kallaður Kápa. Þeir tveir gráu hafa ekki verið kyngreindir eða gefið nafn svo óyggjandi sé. Þeir verða tilbúnir til afhendingar upp úr áramótum, en áhugasamir geta farið að hafa samband. Tölvupóstur er erlingur(hjá)erlingur.net eða í síma 8611902 eða 4822817. Þetta eru allt skapgóðir kettir, en Tómas Klaufi er útrásarvíkingurinn í hópnum. Hægt er að smella á myndina til að fá hana stærri.

Eitt hefur

vakið athygli mína undanfarin ár, en það er fyrirbæri sem ég kalla jólaperrann. Nú eða jólaperraveiðarnar. Þetta hefur verið hluti jólahalds undanfarin ár: Einhver að því er virðist meinlítill góðborgari er skyndilega afhjúpaður sem illa veikur einstaklingur í sauðargæru og stundum jafnvel lögð fram myndbönd málinu til stuðnings. Eins og jólasveinarnir séu ekki nóg: Giljagaur, Stekkjarstaur og Kertasníkir hafa nú ekki alltaf verið barnanna bestir. En þessi jól hefur jólaperrinn alveg gleymst, nema ef ske kynni að hann héti annaðhvort Jón eða Jóhannes. Jón Ólafsson slapp að vísu, næstur kom Jón Ásgeir og á endanum faðir hans. Tryggvi Jónsson sagði af sér hlutverkinu. Ég gef ekki um réttmæti á endurupptöku Baugsmála eða gjafamjólk til fátækra, tel það ekki hafa komið neytendum neitt til góða. Heila málið er að undanfarin ár hefur kaupmaður mátt gera hvað sem hann vildi, nema ef það fór í pirrurnar á öðrum kaupmanni. Það hafa verið þau lög sem best hafa verið haldin í allri ringulreiðinni sem gengið hefur yfir. En af öllum látunum er augljóst hvað stendur til: Það á ekki að slepa þeim feðgum með hreinan skjöld frá nornaveiðum og sökudólgaleitum: Það kemur lítið við mig, það er hætt við að þó einhverjir beini athyglinni frá sjálfum sér með þessu eða hyggist gera það að þeir komi fram í síðari leitum. Og hvað með verðstríð, þegar samráð olíufélaganna gleymist í ró og næði undir teppinu á einhverjum skrifstofum. Ég hef grun um að þessi fyrirgangur rétt fyrir jólin beri engan þann árangur sem menn ætlast til. Hins vegar leggst ég á móti aðgerðinni "sveltum svínið" sem hefur verið boðuð í verslunum Bónus á Þorláksmessu. Það sem til stendur hefur ekkert upp á sig nema ergja afgreiðslufólk. Það er óttalegur jólasveinsháttur að ætla að gera at í krökkum bara af því þau vinna í einhverrui búð sem við erum í einhverri stundarfýlu út í. Það hefur enga þýðingu að rífast við krakkana á kassanum ef einhver er ergilegur út í búðina.

Langt blogghlé

sem er aðallega vegna þess að ég er búinn að fá upp í kok af umræðunni, þar sem hver keppist við að vera öðrum spakari í þjóðfélagsumræðu. Ég hef að sönnu fylgst með en sé ekki ástæðu til að kommentera eða taka þátt í þeim flaumi orða sem flæðir yfir alla netheima þvera og endilanga. Það er ekki þar fyrir að ég hafi setið auðum höndum. Við máluðum ljóta vegginn (bleika) á efri hæðinni og nú er allt mun bjartara í holinu: Gott að vera loksins byrjaður að vinna í því máli, það átti að gerast í júní en þá kom einhver skjálfti sem ruglaði allt. Húsið hefur verið tekið í gegn og tekið til, auk þess sem ég fann tíma til að setja saman eitt IKEA. Borðstofuskenk undir ættarsilfirið og sparistellið í þetta sinn. Jólagjafir hafa verið keyptar og komið til skila að hluta, maturinn að mestu kominn í hús, allavega hráefnið, bæjarferðin afgreidd, svo nú fer að koma tími til að ég fari að láta heyra í mér meðal manna aftur. Um þetta leyti í fyrra var ég rétt um það bil að ljúka við að taka upp úr kössunum og gera mig jólakláran. Nú ligg ég í leti og les bækur. Gestalæðan Sandra liggur á kettlingum sínum í kassa uppi á efri palli en verður bráðum flutt í hentugri bústað nálægt sandkassa og litlu dýrin eru orðin ansi lífleg. Hér fást kettlingar gefins innan skamms.

Sunnudagur

með fádæma friði og ró sem vænta mátti. Uppi á lofti eru fimm kettlingar farnir að sprikla um og skríða allt í kringum móður sína sem - enn sem komið er - getur látið sér duga að slengja yfir þá framlöppinni. Sagnfræðineminn er uppi í sínu herbergi að bölva lútersku kirkjuordínansíunni og Loppa lúrir einhvers staðar í grennd við hann. Úti er - loksins - almennilegt desemberveður með snjófugti og hæfilegum kulda. Geðveiki samfélagsumræðunnar mallar einhvers staðar þarna úti í takt við rokurnar í seðlabankastjóra, og hann er eins og hausinn frægi í Fróðárundrum sællar minningar - gekk því meira upp sem á hann var meira barið. Umræðunni er ekki lokið enn. En hvað um það- eithvað verður að ganga á einhvers staðar, annað væri ómögulegt. Víst er ástandið orðið skrýtið þegar umræðan er orðin eins og Frans Kafka hafi skrifað endinn á Góða dátann Svæk - Með Geir Haarde í hlutverki Svæks. Undanfarin vika hefur bara verið fyndin. Meðan krónan hagaði sér eins og mexíkósk stökkbaun og hoppaði um allt rifust pólitíkusar og ráðherrar um hvað Davíð Odsson hefði sagt - eða hvort hann hefði sagst ætla að ganga aftur í pólitík. Í hreppsnefndarstjórnmálum fyrri tíðar var það kallað að beiða upp ef menn tóku upp á slíku. En fyrir þá sem ekki þekkja sveitamannamál var það sagt um kýr sem ekki tóku fangi þegar þeim var haldið til nauts.