Ó hvað

get ég sagt um atburði liðinnar viku. Davíð Oddsson kominn í slagin aftur. Og Imgibjörg Sólrún lætur auðvitað heyra í sér í tilefni þess og langar að halda áfram að kýta við hann. Þessi tvö eru orðin eins og gömul hjón sem geta hvorki skilið né saman verið og jaga hvort annað fram á grafarbakkann. Og í öllum látunum mumpar jafnvel í Osama Bin Laden. Svo ætlar Spaugstofan á stað aftur. Reyndar spyr heimskur minn hvað þeir vilji upp á dekk til að vera fyndnir miðað við það sem gengið hefur á undanfarið. Það er eins og mér hafi verið sparkað tíu ár aftur í tímann. Að minnsta kosti. En þrátt fyrir frægð þeirra persóna sem hér hafa látið í sér heyra er þetta samt dálítið sorglegt. Hvað sem öðru líður verður gaman að fylgjast með hvernig greiðist úr þeirri fléttu sem hér hefur verið stillt upp til. Þó að ég lifi á því að horfa um öxl og skoða liðinn tíma finnst mér enn sem komið er gaman að framtíðinni og hún verður spennandi. Ekki veit ég hvort það var Davíð sem skrifaði leiðara Morgunblaðsins í dag en það var ekki gamli stílsnillingurinn og skemmtikrafturinn þar á ferð. Miklu fremur einhver gamall kverúlant að hreyta ónotum og útúrsnúningum út í buskann. Ég ætla ekki að hætta að lesa Moggan. Ég ætla að lesa leiðarana betur en nokkru sinni fyrr. Ekki vegna þes að ég sé með veik hnén af aðdáun og fögnuði: Frekar eins og ég sé að lesa völvu Vikunnar til að spá í andlegt ástand.

Loksins

vaknar karlinn til lífsins eftir langt hlé. Ekki það að mig hafi vantað efnið, ég vildi bara ekki vera með í þeim gegndarlausa vaðli sem bloggheimar hafa verið að bera á borð undanfarna mánuði. Ég hefði getað jagað úr mér allt vit um aðild að ESB eða tuðað af mér skoltana um Icesave, en það voru bara allt of margir álitsgjafar um þau mál og á tímabili hertóku óánægðir stjórnarandstæðingar bloggheima. Eins og reyndar var víða í tíð fyrri ríkisstjórna, bara með öfugum formerkjum. Og enn er ekki allt komið fram. Í staðinn hef ég fylgst með Andra vera að mála húsið utan og innan, fylgst með veðrinu og nöldrað við köttinn minn, sem reyndar hefur vaxið uppúr því að vera aftaka leiðinlegur kettlingur í að vera hinn mætasti og skemmtilegasti félagi, svo sem móðir hennar var. Húsið er nú 75% málað, alveg utan dyra og aðeins herslumunur innan dyra að ljúka verkinu. Svo hef ég vitanlega haft lúmskt gaman af því að horfa á Steingrím Sigfússon sýna ökuhæfileika sína í verki, því hann kann nú að bakka bæði afturábak og áfram og til hægri. Hefur ekki sést bakka til vinstri enn, hvað sem síðar kann að verða. Þá hefur Trúðaskólinn sem kallar sig borgarahreyfingu verið mér stanslaust gleðiefni, og Spaugstofan er komin með harða samkeppni. Það er hart þegar sá sem á að skopast að verður fyndari en grínistinn. Sumarið hér í Feðgabyggð hefur því verið langt frá að vera leiðinlegt. Ég segi ekki að stefni í skemmtilegan vetur samt. En vonandi koma einhverjar góðar uppákomur til að hressa landið við.

My life has a cat in it.

Suma daga tekur Ladý Loppfríður upp á því að elta mig um allt eins og grár köttur. Þá daga á ég ferfættan skugga með langa rófu. Allt fram á nóttina þegar hún leggst fast upp að fótunum á mér. Aðra daga skipti ég engu máli. En ég átti einn slíkan í gær þar sem ég virkilega átti kött. Sem kannski var ágætt. Því helgin byrjaði með þeim athyglisverðu fréttum að Sjálfstæðismenn í Suðurkjördæmi hefðu boðið Davíð Oddss. efsta sæti á listanum í kjördæminu. Ég skal viðurkenna að mé brá dálítið en svo áttaði ég mig og hló eins og fífl. Þetta hefði verið mátulegt á hann. Manninn sem seldi Áburðarverksmiðjuna að verða kjördæmisþingmaður og hlusta á bændur barma sér yfir háu áburðarverði, til dæmis. Eða tala um tvöföldun Suðurlandsvegar. Takast á við eilífa vandamálið sem vill ekki leysast: Samgöngurnar til Eyja. En ég viðurkenni að mig langar til að skoða inn í höfuðið á Sjálfstæðismönnum í kjördæminu. Var ekki Árni Johnsen nóg furðuverk? Og kannski inn í höfuðið á ýmsum fleirum þar í flokki - það þarf virkilega heila til að koma með þessa dásamlegu perlu: Stefnan var góð, en fólkið brást. Ekki-benda -á-sökudólga flokkurinn ungar þessu út þegar Geir og Davíð eru báðir horfnir af vettvangi. Yndislegt. Og svo hvað? Þórbergur Þórðarson komst að því sama um kommúnismann fyrir mörgum áratugum í grein sem hann skrifaði í TMM. Og það er hægt að nefna þetta sama við hvern einasta prest sem fólk mætir á götunni: Guð er fullkominn. Fólkið er breyskt. En þó þú gleymir Guði þá gleymir Guð ekki þér, gæti verið niðurlagið við skýrsluna sem kom úr Valhöll eftir að garpar flokksins höfðu lagt höfuðið í bleyti. Sem sagt - sama stefna, nýtt fólk. Gamalt bullshit í nýrri haugsugu. Takk. Stefna er eins og Guð-fullkomin. Það er ekki hægt að beita rökum á trúarbrögð og þar með basta. Það eina góða við þetta allt saman er að andstæðingar Davíðs eru kjaftstopp: Eftir að hafa skilgreint sig með afstöðu til hans svo árum skiptir standa menn allt í einu uppi með að hafa misst glæpinn. Það var Halldór Laxness sem benti einmitt á það að það er vont fyrir menn að missa sinn glæp - því hvað stendur þá eftir af þeim sjálfum? Dálítið fyndið ráðleysi. Don Kíkóti hefur misst vindmylluna, stendur undrandi og berst við vindinn.Þeir gætu sem sé þurft að endurskilgreina sjálfa sig - eða enda sem gamalmenni sem enn heyja gömul stríð á einhverri stofnun föst í sjálfum sér og fortíðinni meðan lífið tekst á við sinn daglega veruleika langt fyrir utan veggina. Og nú hefur Loppfríður Kampagránudóttir hringað sig upp undir borðinu með prenturunum hérna við hliðina á tölvunni minni og þurrkarinn malar frammi í þvottahúsi. Við bíðum spennt eftir nýrri framtíð. Út með gamla bardaga.

Loksins loksins?

Er hann þá endanlega farinn? Er hann hættur? Það er allt landið og þjóðin og miðin búin að dansa með í þessum skringilega masúrka sem hefur hringsnúist um þennan eina mann, hvað hann sagði, gerði, vildi, ætlaði og hvað honum fannst gott eða vont, hvað hann þoldi, hvað hann sagði ekki og hvað hann meinti með því sem hann sagði. Í tuttugu ár. Leiðtogann fyndna með sjarmann og brandarana á hraðbergi sem ætlaði að finna gull og græna skóga handa þjóðinni en leiddi hana út í eyðimörk sem hann rataði ekk út úr. Hann er svosem ekki fyrsti og ekki síðasti leiðtogi mannkynssögunnar sem hefur leikið þennan leik og hefði líklega þurft tuttugu ár í viðbót til að komast alla leið eins og Móse forðum. En við dönsuðum bara kringum gullkálfinn og skeyttum lítið um boðorðin sem komu ofan úr fjallinu við Kalkofnsveginn undir það síðasta. Þetta er búið að vera hringiða geðveikinnar frá upphafi en fór versnandi síðustu árin. Og var að verða óþolandi undir það síðasta. Þá loksins er kannski óhætt að segja þetta upphátt. Það koma nýir í staðinn og þeir eru þegar farnir að skjóta upp kollinum á mínum vinnustað með bæklinga og myndir af sér. Mér er skapi næst þegar ég sé þá að benda þeim á að það er endurvinnslugámur hinu megin við götuna. Flokkum og skilum. Strax! Ég vorkenni alltaf trjánum sem fara í þessa bæklinga. Og sviðið þar sem þessi maður var aðalstjarnan er líka að hreinsast. Það er einfaldlega komið að lokaatriðinu í sápuóperunni miklu. Frjálslyndir eru að gufa upp. Framsókn blaktir enn á gömlu skari og lagast ekki: Fyrst keyptu þeir kjósendur með 90% húsnæðislánum sem enginn réði við í raun og eru, svo þegar lánin voru komin í 180% ætla þeir að kaupa kjósendur aftur með 20% afslætti! Snjallt. Fjöldinn er víst heimskur og gleyminn, það hefur verið kjörorð Framsóknar ansi lengi og verður greinilega enn. Hjá Sjálfstæðismönnum eru menn sem virtust vera á hraðri uppleið skyndilega að bakka út úr prófkjörum og þátttaka hjá þeim er ansi dræm. Ferill sumra alveg búinn þó þeir séu enn ekki búnir að viðurkenna það gagnvart sér og öðrum. En í Samfylkingunni viðrar hver páfuglinn af öðrum stélið og allir ætla í efstu sæti. Ekkert skrýtið við neitt af þessu, svosem, en þrátt fyrir allt eru spennandi dagar framundan á Íslandi. Ég ætla ekki að trúa neinu fyrr en á kosninganóttina.

Að gefnu tilefni

þá veit ég afar lítið um líkamsárásir og barsmíðar í skólanum mínum- jafnvel þó ég kenni allajafna í stofunni sem er við svalirnar þar sem átökin urðu um hinn dýrmæta sófa. Ég var einfaldlega ekki á svæðinu þegar þetta gerðist. Þó voru einhverjir nemendur mínir blandaðir í málið, sem staðfestir eiginlega þögn mína enn frekar. En ég gef ekkert upp hér sem ekki er þegar í fjölmiðlum. Ég er bara heima hjá mér á kvöldin, sem er sérstakt. Því þegar ég var á gamla staðnum tolldi ég afar illa innan dyra. Svo ég uni mér heima undir súðinni með rigningu eða él á þakinu lesandi bækur sem fjalla um dreka og forynjur, galdramenn og töfrasverð. Álfa og dverga. Allt í allt hreint frábær lesning að grípa í á þessum gráu, hálfdauðu útmánuðum. Kettirnir hringa sig upp og róta sér ekki nema að sperra eyrun þegar élin koma. Feðgabyggð, eins og alltaf, í rólega gírnum.

Enn líður vika milli þess að ég set eitthvað hingað. Ef til vill er þetta viljandi gert: Spennan undanfarandi vikur og mánuði hefur verið svo mikil að ekki er á hana bætandi og í hvert sinn sem eitthvað gerist rýkur fólk upp til handa og fóta og segir sína skoðun á málinu. Ég hef vissulega haft mínar skoðanir á málefnunum en talið sjálfum mér fyrir bestu að fuðra ekki upp. En eftir stjórnarskiptin hefur ástandið róast eitthvað. Ekki til fulls en það er hægt að fletta blöðum og fréttamiðlum án þess að nýjar stríðsfréttir séu komnar upp hverju sinni. Og stundum er róandi að fletta gömlum blöðum. Í Þjóðviljanum gamla var einu sinni myndasaga um kappann Davíð. Og sá Davíð lét engan eiga hjá sér eins og sést á þessari mynd frá því í mars 1948. Gæti ekki verið betri lýsing á samskiptum Davíðs og forsætisráðherra þessa dagana. (Tekið af timarit.is.) Smellið á myndina fyrir stærri útgáfu...

Ég er enn og aftur

að þakka sjálfum mér fyrir að setja mér raunsæ markmið fyrir helgarnar. Og stend við þau. Þegar ég ákveð að vera latari en allt sem latt er og tekst það finnst mér vel að verki verið. Þau hafa annað að starfa fólkið í ábyrgðarstöðunum. Og nú er einkasýning Davíðs byrjuð. Hann hefur svarað Jóhönnu þar sem hann gerir skýrt og greinilega með sinni vel þekktu rökfestu grein fyrir því hvers vegna hann hyggist ekki hverfa frá störfum við Seðlabankann. Kurteislega og af yfirvegun kveðst hann vissulega bera virðingu fyrir embættinu, en nefnir ekki virðingu fyrir þeim aðila sem í því situr. Þá beitir hann miskunnarlausri heimildarýni á uppruna bréfsins auk þess sem hann ber sig upp undan því að konan hans skuli hafa verið ónáðuð út af þessu. Það eru reyndar ekki smámunirnir í húfi, það er bara fáheyrt um allan hinn vestræna heim að hann skuli vera beðinn um að rísa úr sæti. Og Davíð hefur orðið frægur af ýmsum bréfaskriftum áður, sem menn minnast nú. Persónulegur harmleikur er í uppsiglingu. Það er eitthvað mikið að. Og víðar en í þjóðfélaginu. En mér finnst persónulega meira gaman að fylgjast með pólitíkinni í mínu kjördæmi núna og sjá hverjir stilla upp til prófkjörs hjá X-D. Þeir ætla ekki að láta deigan síga, dýralæknirinn og farandsöngvarinn. Svei mér þá ef að kjósendur í þessu kjördæmi mínu mundi ekki kjósa flokkinn þó það væri strútur eða gíraffi í efstu sætunum. En það er gott starf, hlýtur að vera, að vera sendill í Forsætisráðuneyti og Seðlabanka. Bullandi yfirtíð í fúkyrðaburði, helgarvinna og allt.