My life has a cat in it.

Suma daga tekur Ladý Loppfríður upp á því að elta mig um allt eins og grár köttur. Þá daga á ég ferfættan skugga með langa rófu. Allt fram á nóttina þegar hún leggst fast upp að fótunum á mér. Aðra daga skipti ég engu máli. En ég átti einn slíkan í gær þar sem ég virkilega átti kött. Sem kannski var ágætt. Því helgin byrjaði með þeim athyglisverðu fréttum að Sjálfstæðismenn í Suðurkjördæmi hefðu boðið Davíð Oddss. efsta sæti á listanum í kjördæminu. Ég skal viðurkenna að mé brá dálítið en svo áttaði ég mig og hló eins og fífl. Þetta hefði verið mátulegt á hann. Manninn sem seldi Áburðarverksmiðjuna að verða kjördæmisþingmaður og hlusta á bændur barma sér yfir háu áburðarverði, til dæmis. Eða tala um tvöföldun Suðurlandsvegar. Takast á við eilífa vandamálið sem vill ekki leysast: Samgöngurnar til Eyja. En ég viðurkenni að mig langar til að skoða inn í höfuðið á Sjálfstæðismönnum í kjördæminu. Var ekki Árni Johnsen nóg furðuverk? Og kannski inn í höfuðið á ýmsum fleirum þar í flokki - það þarf virkilega heila til að koma með þessa dásamlegu perlu: Stefnan var góð, en fólkið brást. Ekki-benda -á-sökudólga flokkurinn ungar þessu út þegar Geir og Davíð eru báðir horfnir af vettvangi. Yndislegt. Og svo hvað? Þórbergur Þórðarson komst að því sama um kommúnismann fyrir mörgum áratugum í grein sem hann skrifaði í TMM. Og það er hægt að nefna þetta sama við hvern einasta prest sem fólk mætir á götunni: Guð er fullkominn. Fólkið er breyskt. En þó þú gleymir Guði þá gleymir Guð ekki þér, gæti verið niðurlagið við skýrsluna sem kom úr Valhöll eftir að garpar flokksins höfðu lagt höfuðið í bleyti. Sem sagt - sama stefna, nýtt fólk. Gamalt bullshit í nýrri haugsugu. Takk. Stefna er eins og Guð-fullkomin. Það er ekki hægt að beita rökum á trúarbrögð og þar með basta. Það eina góða við þetta allt saman er að andstæðingar Davíðs eru kjaftstopp: Eftir að hafa skilgreint sig með afstöðu til hans svo árum skiptir standa menn allt í einu uppi með að hafa misst glæpinn. Það var Halldór Laxness sem benti einmitt á það að það er vont fyrir menn að missa sinn glæp - því hvað stendur þá eftir af þeim sjálfum? Dálítið fyndið ráðleysi. Don Kíkóti hefur misst vindmylluna, stendur undrandi og berst við vindinn.Þeir gætu sem sé þurft að endurskilgreina sjálfa sig - eða enda sem gamalmenni sem enn heyja gömul stríð á einhverri stofnun föst í sjálfum sér og fortíðinni meðan lífið tekst á við sinn daglega veruleika langt fyrir utan veggina. Og nú hefur Loppfríður Kampagránudóttir hringað sig upp undir borðinu með prenturunum hérna við hliðina á tölvunni minni og þurrkarinn malar frammi í þvottahúsi. Við bíðum spennt eftir nýrri framtíð. Út með gamla bardaga.

Loksins loksins?

Er hann þá endanlega farinn? Er hann hættur? Það er allt landið og þjóðin og miðin búin að dansa með í þessum skringilega masúrka sem hefur hringsnúist um þennan eina mann, hvað hann sagði, gerði, vildi, ætlaði og hvað honum fannst gott eða vont, hvað hann þoldi, hvað hann sagði ekki og hvað hann meinti með því sem hann sagði. Í tuttugu ár. Leiðtogann fyndna með sjarmann og brandarana á hraðbergi sem ætlaði að finna gull og græna skóga handa þjóðinni en leiddi hana út í eyðimörk sem hann rataði ekk út úr. Hann er svosem ekki fyrsti og ekki síðasti leiðtogi mannkynssögunnar sem hefur leikið þennan leik og hefði líklega þurft tuttugu ár í viðbót til að komast alla leið eins og Móse forðum. En við dönsuðum bara kringum gullkálfinn og skeyttum lítið um boðorðin sem komu ofan úr fjallinu við Kalkofnsveginn undir það síðasta. Þetta er búið að vera hringiða geðveikinnar frá upphafi en fór versnandi síðustu árin. Og var að verða óþolandi undir það síðasta. Þá loksins er kannski óhætt að segja þetta upphátt. Það koma nýir í staðinn og þeir eru þegar farnir að skjóta upp kollinum á mínum vinnustað með bæklinga og myndir af sér. Mér er skapi næst þegar ég sé þá að benda þeim á að það er endurvinnslugámur hinu megin við götuna. Flokkum og skilum. Strax! Ég vorkenni alltaf trjánum sem fara í þessa bæklinga. Og sviðið þar sem þessi maður var aðalstjarnan er líka að hreinsast. Það er einfaldlega komið að lokaatriðinu í sápuóperunni miklu. Frjálslyndir eru að gufa upp. Framsókn blaktir enn á gömlu skari og lagast ekki: Fyrst keyptu þeir kjósendur með 90% húsnæðislánum sem enginn réði við í raun og eru, svo þegar lánin voru komin í 180% ætla þeir að kaupa kjósendur aftur með 20% afslætti! Snjallt. Fjöldinn er víst heimskur og gleyminn, það hefur verið kjörorð Framsóknar ansi lengi og verður greinilega enn. Hjá Sjálfstæðismönnum eru menn sem virtust vera á hraðri uppleið skyndilega að bakka út úr prófkjörum og þátttaka hjá þeim er ansi dræm. Ferill sumra alveg búinn þó þeir séu enn ekki búnir að viðurkenna það gagnvart sér og öðrum. En í Samfylkingunni viðrar hver páfuglinn af öðrum stélið og allir ætla í efstu sæti. Ekkert skrýtið við neitt af þessu, svosem, en þrátt fyrir allt eru spennandi dagar framundan á Íslandi. Ég ætla ekki að trúa neinu fyrr en á kosninganóttina.

Að gefnu tilefni

þá veit ég afar lítið um líkamsárásir og barsmíðar í skólanum mínum- jafnvel þó ég kenni allajafna í stofunni sem er við svalirnar þar sem átökin urðu um hinn dýrmæta sófa. Ég var einfaldlega ekki á svæðinu þegar þetta gerðist. Þó voru einhverjir nemendur mínir blandaðir í málið, sem staðfestir eiginlega þögn mína enn frekar. En ég gef ekkert upp hér sem ekki er þegar í fjölmiðlum. Ég er bara heima hjá mér á kvöldin, sem er sérstakt. Því þegar ég var á gamla staðnum tolldi ég afar illa innan dyra. Svo ég uni mér heima undir súðinni með rigningu eða él á þakinu lesandi bækur sem fjalla um dreka og forynjur, galdramenn og töfrasverð. Álfa og dverga. Allt í allt hreint frábær lesning að grípa í á þessum gráu, hálfdauðu útmánuðum. Kettirnir hringa sig upp og róta sér ekki nema að sperra eyrun þegar élin koma. Feðgabyggð, eins og alltaf, í rólega gírnum.

Enn líður vika milli þess að ég set eitthvað hingað. Ef til vill er þetta viljandi gert: Spennan undanfarandi vikur og mánuði hefur verið svo mikil að ekki er á hana bætandi og í hvert sinn sem eitthvað gerist rýkur fólk upp til handa og fóta og segir sína skoðun á málinu. Ég hef vissulega haft mínar skoðanir á málefnunum en talið sjálfum mér fyrir bestu að fuðra ekki upp. En eftir stjórnarskiptin hefur ástandið róast eitthvað. Ekki til fulls en það er hægt að fletta blöðum og fréttamiðlum án þess að nýjar stríðsfréttir séu komnar upp hverju sinni. Og stundum er róandi að fletta gömlum blöðum. Í Þjóðviljanum gamla var einu sinni myndasaga um kappann Davíð. Og sá Davíð lét engan eiga hjá sér eins og sést á þessari mynd frá því í mars 1948. Gæti ekki verið betri lýsing á samskiptum Davíðs og forsætisráðherra þessa dagana. (Tekið af timarit.is.) Smellið á myndina fyrir stærri útgáfu...

Ég er enn og aftur

að þakka sjálfum mér fyrir að setja mér raunsæ markmið fyrir helgarnar. Og stend við þau. Þegar ég ákveð að vera latari en allt sem latt er og tekst það finnst mér vel að verki verið. Þau hafa annað að starfa fólkið í ábyrgðarstöðunum. Og nú er einkasýning Davíðs byrjuð. Hann hefur svarað Jóhönnu þar sem hann gerir skýrt og greinilega með sinni vel þekktu rökfestu grein fyrir því hvers vegna hann hyggist ekki hverfa frá störfum við Seðlabankann. Kurteislega og af yfirvegun kveðst hann vissulega bera virðingu fyrir embættinu, en nefnir ekki virðingu fyrir þeim aðila sem í því situr. Þá beitir hann miskunnarlausri heimildarýni á uppruna bréfsins auk þess sem hann ber sig upp undan því að konan hans skuli hafa verið ónáðuð út af þessu. Það eru reyndar ekki smámunirnir í húfi, það er bara fáheyrt um allan hinn vestræna heim að hann skuli vera beðinn um að rísa úr sæti. Og Davíð hefur orðið frægur af ýmsum bréfaskriftum áður, sem menn minnast nú. Persónulegur harmleikur er í uppsiglingu. Það er eitthvað mikið að. Og víðar en í þjóðfélaginu. En mér finnst persónulega meira gaman að fylgjast með pólitíkinni í mínu kjördæmi núna og sjá hverjir stilla upp til prófkjörs hjá X-D. Þeir ætla ekki að láta deigan síga, dýralæknirinn og farandsöngvarinn. Svei mér þá ef að kjósendur í þessu kjördæmi mínu mundi ekki kjósa flokkinn þó það væri strútur eða gíraffi í efstu sætunum. En það er gott starf, hlýtur að vera, að vera sendill í Forsætisráðuneyti og Seðlabanka. Bullandi yfirtíð í fúkyrðaburði, helgarvinna og allt.

Vindgnauð á þekju

mal í köttum og bóklestur er það eina sem er á dagskrá kvöldsins núna. Það er notalegt að hafa svefnherbergi undir súð á efri hæð. Kettirnir þurfa að vísu að reka einhverja pólitík en hún snýst aðallega um yfirráð yfir vinsælum blettum til fóta í rúminu mínu og reglan fyrstir koma- fyrstir fá gildir þar. Þetta er eina pólitíkin sem ég sé ástæðu til að tala um núna: Ég ætla ekki að hafa áhyggjur af landsmálastjórnmálunum fyrr en búið er að kjósa. Hvað varðar nýju ríkisstjórnina þá gildir hið fornkveðna, að dag skal að kveldi lofa. Og ég er enn ekki viss nema einhverjum takist að hramsa völdin aftur hér á landi eða að minnsta kosti hluta þeirra. Þar sem kötturinn kemur höfðinu þar kemst hann allur. Það er hins vegar gaman að fylgjast með þeim sem þegar hafa komið út úr skápnum sínum með nýtt framboð. Eins og mig grunaði eru þar ýmsir atkvæðamiklir moggabloggarar komnir á skrið. En þeir voru - og eru - margir með pólitíkus í maganum, eins og augljóst var á skrifum þeirra. Á morgun byrjar líklega ný flugeldasýning, þegar Davíð kemur heim. Þá mun öll umræða snúast - eins og vanalega- um einn mann, hans orð, hans óskir og hans meiningar. Það er meira hvað ég er orðinn leiður á þeim karli og látunum í kringum hann, sem engan veginn geta talist heilbrigð. Og ef það er rétt að hann hafi neitað að segja af sér þegar Geir Haarde bað hann um það fyrir jólin til að bjarga stjórnarsamstarfi þýðir það ekki nema eitt: Að síðan höfum við búið við einveldi Davíðs Oddssonar á Íslandi. Hafi það ekki verið komið á löngu fyrr í öllu nema nafninu. Og leiðin frá því mun verða á brattann. En verði læti verður það vinstir mönnum fyrst og fremst til ávinnings og góða.

Og í dag

fékk síðasti kettlingurinn nýtt heimili. Fróði fór til fólks í Birkigrundinni. Það er óneitanlega kyrrlátara lífið hérna í húsinu og ég er feginn að hafa komið þeim öllum frá mér. En friðurinn er fyrir öllu hérna í úthverfinu utan ár. Ég hef helst haft mér til dundurs svona milli letidúranna að fylgjast með atferli Framsóknar í þessum stjórnarmyndunarviðræðum. Dansa til hægri, dansa til vinstri, setja hausinn niður og tala upp til mótherjanna, teygja svo álkuna upp og gagga niður til þeirra, hoppa til hægri, hoppa afturábak, hoppa til vinstri, hoppa til hægri. Þetta minnir mig helst á mökunardans ástralskra emústrúta, sem ég sá einhvern tíma í hinum margfrægu dýralífsmyndum á RÚV. Flokkurinn þarf að skipta um flokksmerki og ég mæli með grænum vindhana. Hvað sem annað var, formaðurinn naut þess virkilega að vera stjarnan í shówinu. Fjölmiðlamaðurinn kann að spila á kollegana. Og nú þarf Sjálfstæðisflokkurinn að grípa til sömu aðferða og fyrirtækin gerðu meðan ballið gekk yfir: Skipta um nafn, skipta um lógó - túrbóhaninn á bláa feldinum verður líklega vængbrotin rjúpa, miðað við hvað hefur heyrst frá þeim. Skrýtið með þennan flokk, að þeir emja svo hátt ef þeir eru rasskelltir. Hærra en allir aðrir. Skipta um formann, skipta um þingmenn, og sennilega skipta um þjóð. Bjóða fram á Cayman-eyjum kannski, svona til að byrja með. Þetta er kallað "branding" og endurskipulagning og hagræðing - þeir kunna þetta ágætlega. Mig dreymdi Hannes Hólmstein í nótt: Hann var að reyna að veðsetja Veðurstofu Íslands. Vegna þess að hún væri bara peningar sem lægju dauðir. Bankamenn voru ekki tilbúnir að taka stofnunina gilda sem veð fyrir neinu hjá honum, samt.