Úr Feðgabyggð

er fullt af góðum fréttum og allt að gerast. Ölfusárprójektið gengur vel, og ýmis fleiri eru í farvatninu. Allir eru byrjaðir í skólanum. Andri er kominn aftur í HÍ - alltaf gott merki þegar fólk byrjar aftur í námi eftir hlé. Ég er að kenna og Loppa er farin að læra að lesa reyfara á þrem tungumálum. Hún kemur í tíma hjá mér á kvöldin svipað og móðir hennar hafði vanda til, hringar sig upp og ræðir málin. Við erum hin hressustu hér á næ og ekkert lát á því.

Það stóð til að

hætta dreifingu Fréttablaðsins, frétti ég, og blaðburðarfólki hafði verið sagt upp. Mér létti dálítið: Ég sá fyrir mér lækkandi blaðastafla á skápnum í forstofunni. En svo..í dag varð atvik sem líður mér ekki úr minni. Allt í einu sá ég unglegan og fremur hraustlegan mann tilsýndar þar sem hann skokkaði um með tösku yfir öxlina. Hann var beinn í baki og lyfti hnjánum hátt einsog hann hefði horft á myndbandið "How to Jog" og æft sig fyrir framan spegil á meðan. Berhöfðaður á trimmgalla fór hann svona um í hverfinu að hverju húsi og um varirnar lék þetta einstaka sælubros einlægrar gleði sem við sjáum annars bara á börnum um jólin, á þroskaheftum og Sigfúsi Sigurðssyni. Sannur vitnisburður um djúpan, fölskvalausan fögnuð og ósk um það sama til allra. Svo kom hann að dyrunum hjá mér, stansaði örskots stund og lét Fréttablaðið detta inn um lúguna. Ég hafði greinilega verið of fljótur að fagna.

Það var nú fallegt

að taka vel á móti handboltalandsliðinu. Ég horf'ði ekki á athöfnina því ég var að skrúfa saman eitthvert IKEA og stundum krefst þess konar skrúfelsi líka 100% einbeitingar. Lúðrasveitin hafði greinilega verið ræst út með skyndingu og vissi varla hvað hún átti að spila svo gamlir 17.júní slagarar voru látnir duga. Og Guðmundur landsliðsþjálfari átti stórriddarakrossinn alveg skilið. Það var hvorki honum að kenna eða forsetanum að ég fór að hugsa um Kattholt meðan Ólafur hnýtti krossinum um hálsinn á Guðmundi. "Feiminn strákur, merktur, með hálsól."

Og svo

kom þessi örlagaleikur íslensku þjóðarinnar. Þetta endaði allt í hálfgerðum bömmer, því að ósigurinn var svo afdráttarlaus og eindreginn. Við gleymdum því að þetta var svipuð meðferð og Spánverjarnir höfðu mátt þola af Íslendingum. Það sannaðist hið fornkveðna að sínum augumlítur hver á silfrið. Gallinn var eiginlega sá að öll þjóðin reif sig á fætur og svo var þetta bara frekar leiðinlegur leikur. Engin spenna, og munurinn aðeins of mikill. Hvernig hefði hljóðið orðið í mönnum ef munurinn hefði verið til dæmis tvö mörk? Þetta hékk allt á því að Frakkarnir höfðu betri markmann. Eiginlega allt og sumt, svona til að hafa það einfalt. Ég vaknaði vitanlega í morgun en var orðinn leiður á þessum leik í hálfleik því niðurstaðan var eiginlega augljós. Hins vegar varð bráðskemmtilegt lítið móment þegar átti að hengja gullið á Frakkana: Þeir sneru allir rassinum í verðlaunapeningana. Það þurfti að pota í þá svo þeir gætu snúið sér við til að taka við gullinu. Það var ekki gert landsliðinu til vanvirðu að ég eldaði apaheila í kvöldmat.

Það er

komið haust. Ég hef varið deginum í að taka til á kontórnum og í skrifborðinu: Það virðist vera að fasi II í því að koma sér fyrir sé að fæðast: Snyrta og hagræða. Svo margt af því gamla sem flutti með mér hefur einhvern veginn gefist upp eða hætt að passa. Breyta og laga verður sennilega á dagskrá fram undir jól. En sennilega tek ég daginn snemma á morgun eins og þjóðin öll - það er fátt betra en nokkrar skapsveiflur snemma á sunnudagsmorgni. Þó þeir vinni ekki - þjóðin á eftir að frétta af þessu nokkuð reglulega næstu áratugina og það verða reglulega sjónvarpsviðtöl við hetjurnar, þó þeir verði orðnir sköllóttir og gráskeggjaðir. Það mun að minnsta kosti ekki fara fram hjá mér þó ég sofi. Annars hef ég ekki fylgst með neinu af þessum viðburði: Ekki vakað fram á nætur yfir beinum útsendingum á strandblaki karla, allavega. Ég er sagnfræðingur og þeir hafa mestan áhuga á Ólympíuleikunum í Berlín 1936. Eru sumir ennþá að fylgjast með þeim. Og svo var það Munchen, vitaskuld.

Mér hefur

verið heitt í dag. Það vill lukka til að það er ein mikil vifta í holinu á húsinu mínu, og ef ég opna gluggana og set þetta í gang þá virkar tækið. Alveg svínvirkar og kælir vel niður. En mikið óskaplega er ég feginn að ég skuli ekki hafa lent í því um mína daga að þurfa að reka olíufélag. Margt hef ég mátt reyna en það aldrei og lendi vonandi ekki í því. Þó er aldrei að vita, eins og það er erfitt. Það vantar ekki að þeir sem reka félögin hafa þunnt eyra þegar kemur að verðhækkunum erlendis. En alveg gjörsamlega daufdumbir ef olían lækkar. Það er von að margt sé dýrt á Íslandi - krónan hríðfallandi, rekstrarkostnaðurinn að fara upp úr öllu valdi - aumingja mennirnir að þurfa að standa í þessu.

Þetta er bara sagnfræði, sko.

Gaman að lesa Moggann. í dag. Geir Haarde að tjá sig um grein Vals Ingimundarsonar. Ég er svo sem ekki undrandi þar sem ég hef orðið áratuga reynslu í því að vera að útskýra fyrir fólki hvað sagnfræði sé og hvað sagnfræðingur gerir. En hjá Geir Haarde liggur í orðunum að fyrst þetta sé sagnfræði sé eiginlega ósköp lítið að marka þetta. En það er auðvitað ályktun sem sagnfræðingurin ég er að draga. Hins vegar verð ég að tjá mig um vandræði mín við að gera sagnfræði að lögmætri atvinnu. Vegna verkefna sem komu inn á mitt borð komst ég að þeirri niðurstöðu að mun hagstæðara væri fyrir mig að stofna einkahlutafélag utan um verkið - þá gat ég allavega fært kostnað til frádráttar í staðinn fyrir að borga skatt eins og einstaklingur af verkum mínum. Þetta hefur reyndar verið hægt lengi með því að menn skrá sig á launagreiðendaskrá sem verktakar. Svo ég fór að reyna að koma Söguverkstæðinu ehf. á koppinn. Það kostaði mig tvær ferðir til Reykjavíkur og eina austur á Hellu (ég bý á Selfossi) að koma því inn í höfuðið á mönnum hvað sagnfræðirannsóknir, útgáfustarfsemi og skyld störf væri eiginlega. Eina bótin að ég gat fært kostnaðinn við það sem akstur. Vandinn var sem sé sá að samkvæmt ÍSAT - íslenskri atvinnugreinaflokkun - er sagnfræði ekki á blaði en þó vita menn af einhverju sem heitir starfsemi sögufélaga. Þess vegna er sagnfæði og sagnfræðirannsóknir ekki vinna. Og sá sem ætlar að stofna félag utan um þá atvinnu þess vegna sennilega annaðhvort að gera grín að kerfinu eða hefur fundið einhverja mjög dularfulla leið til að fara í kringum það. Niðurstaðan varð að sagnfræðin féll undir ÍSAT 70.22.0 -Viðskiptaráðgjöf og önnur rekstrarráðgjöf hjá Ríkisskattstjóra, sem hins vegar vakti nokkra kátínu hjá skattstjóraembættinu á Hellu. Er ekki kominn tími til að sagnfræðingar hefji baráttu fyrir því að atvinna þeirra teljist lögmæt? Þegar upp er staðið hef ég komist að því að í því umhverfi iðnaðarmanna sem ég bý í verður allt auðveldara ef ég er verkstæði - hér skilja menn strax hvað er gert á verkstæðum. (Nýsmíði, viðgerðir og þess háttar, já.) Ég er ekki einn í syndinni, því Sögusmiðjan ehf. er líka til en skilgreind allt öðruvísi samkvæmt ÍSAT og ef til vill hafa fleiri valið þennan kost. En það er kominn tími til að sagnfræði verði skilgreind sem vinna.