Getur einhver

sagt mér hvað er í raun og veru í gangi í bænum? Og getur einhver bent mér á ábyrgan stjórnmálamann sem er er marktækur þessa dagana og gerir eitthvað annað en að kinka kolli alvarlegur og segja "allt í lagi, allt í lagi, ekki vera hrædd krakkar mínir, ég veit þetta allt saman"? Þetta minnir mann á hundna sem allir voru einu sinni með í afturglugganum á bílnum sínum og nikuðu í sí fellu við hverja hreyfingu bílsins en það var af og rá að þeir gætu gelt. Eða er ég sá eini sem er farinn að sjá í gegnum þetta? Í hvert skipti sem einhver segir "Krónan er sterk" fellur hún um nokkur prósent í viðbót. Er ekki staðan sú að lukkuriddarar hafa þeyst yfir landið og skilið eftir sviðna jörð? Mér finnst allavega vera brunalykt af þessu öllu saman, og er það þó kurteislega orðað. Á laugardaginn sá ég merkilegt tæki austur á Hellu: Það var svona um það bil meterslöng tunna með dælu aftan á sem hét "Mini-muck" og var svona dótaskítadreifari sem varla hefði dugað nema í eina ferð til að bera á grasflötina mína. Ég velti fyrir mér hvernig "Maxi-muck" liti út en ég þarf ekki að velta því fyrir mér lengur, bara kveikja á sjónvarpsfréttum. Eða opna blað. Því það segja sko allir að allt sé í lagi og daginn eftir fer stóri dreifarinn í gang og lífræni úrgangurinn fer í loftræstikerfið. Eða skíturinn í viftuna. Og ekki segja mér að allt sé búið. Ég átti engin hlutabréf í Glitni: Mér hefði ekki dottið í hug að kaupa í nokkru þar sem Hannes "High flyer" Smárason var að ríða húsum. Eða Jón Ásgeir. Svo mikla trú hafði ég ekki á þessum andans ofurmennum, sem þeir virtust vera þegar best gekk. Það geta einfaldlega allir verið skipstjórar í góða veðrinu. En svona í heildina séð þá virðist yfirtakan á Glitni vera þannig að einhver hafi rétt fram litla fingur og öll hendin verið hrifsuð - svona eins og þegar menn fara í greiðsluþjónustuna hjá Kaupþingi.

Eins og vant er

og vænta mátti hefur helgin verið okkur feðgunum hreint ágæt. Í gær fórum við í rannsóknarleiðangur. Skrýtið með þessa rannsóknarleiðangra Sagnfræðinga - þeir liggja til staða þar sem enginn gengur lengur um og einhvers staðar er hálfhrunið hús - það vantar bara tónlist eftir Ennio Morricone til að spila undir og þá er leiðangurinn fullkomnaður. Við fundum ekki það sem verið var að leita að - ekki enn - en það gæti samt vel verið þarna. Leiðangrinum lauk á Hvolsvelli þar sem fjöldi manna kom saman við Sögusetrið og var að leika sér. Þarna var hreystikeppni hreppa í Rangárþingi austanverðu þar sem menn veltu heyrúllum og hlupu á stultum. (Eða ekki.) svo voru þarna nokkrar kindur í búri, frekar vinalegur tuddi í öðru og ein bröndótt kú sér í búri sem leiddist ferlega. Við fengum kjötsúpu í íláti sem var eins og lítill blómapottur. Allt frítt inn og gefins. Það sem mér fannst best við hátíðina var að það var enginn þarna með kántrýstæla, eins og klipptur út úr amerískri bíómynd veifandi bjór. Reyndar var enginn veifandi bjór um miðjan daginn þarna. Allt frekar venjulegt en öllum fannst bara gaman.

Veröld kyrr

í Feðgabyggð. Andri fer í skólann og ég líka, klukkutímanum síðar. Heimsóknakötturinn Gestur kíkir inn. Loppa reynir að vera góð við hann og vill gjarna leika sér við hann, biður um mat handa honum og er í alla staði hin altilegasta við hann en hann er dálítið styggur, hefur greinilega verið hrekktur og er frekar hræddur. Kemur samt öðru hvoru og vill vel. Ég hef verið að lesa um ölgerð í Noregi og fann þar dálítið athyglisvert sem gæti varpað ljósi á sjálfa Njálu. Norðmenn eiga nefnilega til þá þjóðtrú að í brugghúsum sitji kerling í horninu - í sumum allt að ein í hverju horni - og þegar þeir brugguðu höfðu sumir þá hjátrú að skvetta svolitlu öli í hornkerlinguna, til að hafa hana góða. Og við vitum hver mælti svo: "Engi er ég hornkerling.." Hallgerður hefur greinilega ekki ætlað að láta skvetta í sig ölinu í veislunni forðum, hefur trúlega hugdað sér að gera það sjálf..það er ekki á hverjum degi núorðið að menn uppgötvi nýja fótnótu við Njálu!

Vindagnauð

og veröld blaut. Við feðgarnir njótum þess þegar skúrirnar lemja þakið og gluggana. Loppa sefur í sófanum. Helgin hefur verið okkur hæg og notaleg, fyrirhafnarlítil og gefið okkur hvíld. Allavega hef ég sofið eins og sjórekið stórtré í fjöru hvenær sem færi hefur gefist, jafnframt því að lesa mér til um ölgerð í Noregi. Við höfum hins vegar fengið heimsókn í dag og í gær: Svartur og hvítur köttur hefur komið í heimsókn yfir daginn, sofið, étið - hann er dálítið illa til reika, greyið - og farið svo um kvöldmatarleytið, vitum ekki hvert eða hverra manna hann er. Loppa tekur honum með ró: Rekur hann ekki burtu en gefur honum gætur, hann er nefnilega snoðlíkur bróður hennar sem við misstum í vor og auk þess á svipuðum aldri. Við segjum að hann heiti Gestur, svona til að kalla hann eitthvað, þó við höfum ekki kyngreint hann nákvæmlega. Loppa sér aðeins um að tryggja sér aðgang að matarskálinni og vera á undan þegar eitthvað er látið í hana. Hún er hins vegar vön að hafa félagsskap og virðist í aðra röndina vera að velta fyrir sér hvort týndi bróðirinn sé kominn til baka.

Slagveður

og vatnsveður. Jámm, veðurblogg. Ég hef verið að fylgjast með þakinu á húsinu mínu til að gá að leka, en þakið virðist halda vatni eftir jarðskjálftana í vor og ekkert til að hafa áhygjur af. Fyrst það þoldi þetta vatnsveður er sennilega allt í lagi. Og Andri þurfti ekki að fara í bæinn í dag þannig að hann er þurr og frekar hress. En teppið, kötturinn og bók að lesa blífur alltaf í svona veðri og regnhljóð á þaki er bara gott gegnum svefninn. Enda svaf karlinn vel í fellibylnum. Og húsið stendur hátt svo ég þarf ekki að hafa áhyggjur af niðurföllum og flóðum. Vatnshalli frá húsinu í allar áttir.

Löt helgi

og ég hef aðallega sofið. Ég var sem sé að uppgötva hina ágætu kosti vatteraðra rúmteppa frá IKEA- þau geta á góðri nóttu alveg komið í staðinn fyrir sæng. Í gær var hins vegar skemmtileg uppákoma þar sem nokkrir hressir gamlir nemendur úr Þorlákshöfn bönkuðu upp á til að taka þátt í steggjapartíi eins þeirra, hans Olavs Veigar. Ég fór með þeim í rútu niður í Flóa, sagði sögur og talaði um kvenfólk og brennivín, og eftir stutta helgiathöfn fórum við aftur upp á Selfoss. Þeir enduðu ferðina með því að syngja þjóðsönginn fyrir mig. Leystu mig út með kippu af Kalda og einni flösku af Leffe sem ég fann í vestisvasanum þegar heim kom. Gaman að því. Nú get ég bætt enn einu á ferilinn sem sagnfræðingar geta tekið sér fyrir hendur: Troða upp í steggjapartýum. Annars hef ég aðallega sofið, við feðgar fórum út að borða því ég nennti ekki að elda og helgin var pollslök í alla staði. Loppa var líka afar iðin við að slappa af með mér. Svaf um leið og ég og fór niður í eldhús um leið og ég eftir hressingu, en svo möluðum við á eftir og þvoðum okkur um lappirnar.

Feðgabyggð

er í ró og næði að vera til. Andri vekur sjálfan sig samviskusamlega eldsnemma á morgnana og fer í skólann. Ég vek sjálfan mig líka og geri það sama. Loppa, skömmin svarna, vekur sjálfa sig þegar henni sýnist og gerir það sem henni dettur í hug. Skólinn er kominn í gang og vinnan á keyrslu svo ég get farið að snúa mér að vatnsfallaverkefninu aftur. Eitthvað hefur svosem verið að gerast en varla að taki því að setja það á netið: Ég varð að skipta um uppþvottavél, en það var minniháttar bömmer, því greyið gamla hafði orðið fyrir heilabilun í jarðskjálftunum og hún kom ekki fram fyrr en ábyrgðin rann út og lítið að sækja í tryggingarnar. Svo ég ákvað að láta hana darka þar til hún bilaði alveg. Ekkert í gangi nema þessi friðsæld sem er okkur feðgum báðum svo mikilvæg. Ég er kominn á kaf í allskonar stúss sem ekki er vert að ræða hér enn en kemur í ljós.

Úr Feðgabyggð

er fullt af góðum fréttum og allt að gerast. Ölfusárprójektið gengur vel, og ýmis fleiri eru í farvatninu. Allir eru byrjaðir í skólanum. Andri er kominn aftur í HÍ - alltaf gott merki þegar fólk byrjar aftur í námi eftir hlé. Ég er að kenna og Loppa er farin að læra að lesa reyfara á þrem tungumálum. Hún kemur í tíma hjá mér á kvöldin svipað og móðir hennar hafði vanda til, hringar sig upp og ræðir málin. Við erum hin hressustu hér á næ og ekkert lát á því.