Svo

fer ástandið að róast. Rigningin í gærkvöldi hefur vafalítið slakað á mörgum taugum, allavega finn ég í dag að mínar eru að róast. Einkennilegt að maður finnur ekki fyrir spennunni fyrr en fer að slakna á henni. Kúrfan á eftirskjálftunum fellur líka hægt og hægt - álíka hratt og gengi krónunnar, reyndar. Kettirnir sinna sínum líffræðirannsóknum úti í garði. Dúfus rannsakar allt sem lifir, blóm, ánamaðka, hundana í næstu húsum - hann elskar að fara í taugarnar á þeim - og kanínan í næsta garði verður honum líka tilefni til vangaveltna. Loppa stúderar býflugur og geitunga og eltir hvort tveggja með látum um flötina. Eftir sturtu og morgunkaffi og smá setu úti í garði er rétt að fara að huga að deginum. Sumarfríið mitt er að verða búið, aukaverkefni renna inn á borð og ég á allavega tvö viðvik í júní sem ég þarf að undirbúa. En um helgina er upplagt að kíkja á þetta. Ég mæli með Íslenska bænum og brugghúsinu í Ölfusholti.

Þetta ætlar að verða

þegar upp er staðið bara huggulegur jarðskjálfti. Gerist að vori til í góða veðrinu og enginn alvarlega meiddur. Fyrst er fólk beðið um að fara út úr húsunum út í góða veðrið, nágrannar spjölluðu og báru saman bækur sínar. Ég hef verið að fá tölvupóst frá ættingjum og vinum vestanhafs, alla leið frá Flórída norður til Kanada. Í dag er ég alþjóðlegt stórslys. Svo fóru sumir að tjalda eða græja húsvagnana og dragöldin þegar leið nær kvöldi og fengu þar með langa útileguhelgi án þess að eyða krónu í bensín. Verst að búðirnar voru lokaðar, því þá hefði verið hægt að grilla. Sums staðar var sett skilti á dyr: "Lokað vegna jarðskjálfta." En það er auðvitað meiri háttar stórslys þegar kaupmaður getur ekki haft búðir opnar - það er enn verið að taka til í þeim. Forsetinn rölti um í Hveragerði í tweedjakka eins og hann hefði verið að standa upp frá sjónvarpinu. Það var nú heilmikið gagn í honum, og ekki síður Haarde og Sólrúnu. Ég efast ekki um að allt hefur gengið betur eftir að þau komu. Björgunarsveitirnar fengu góða reynslu og æfingu og nú vita þeir hvað þeir hafa verið að gera vitlaust og hvað þeir eru klárir. Smá vandræði að ríkið skyldi vera lokað bæði í Hveragerði og Selfossi en huggun harmi gegn að það verður opið hús í brugghúsinu hjá Skjálfta á sunnudaginn. Fjölmiðlamenn gerðu sitt besta til að gera hörmungar úr þessu og það er ekki hægt að skamma þá fyrir að ekki varð meira úr þessu. Og svo koma karlarnir frá tryggingunum. Það er bara eitt sem vantar og þarf að athuga næst: Neyðarbúð frá IKEA á svæðinu. Sem kæmi á staðinn strax. Þá þyrfti enga áfallahjálp.

Komin kyrrð

og líklega ró. Það er hvort sem er lítið hægt að gera í jarðskjálfta nema telja upp að tíu (þá er hann búinn) og sækja svo kúst og fægiskúffu. Við erum búnir að taka til, borða ágætlega steikta lúðu með lauk, sveppum og papriku og núna er Nigella að mala í takt við uppþvottavélina. Loppa er komin fram undan rúmi eftir veitta áfallahjálp (og harðfisk) og þau systkinin komin út í garð að leika sér. Sem reyndar er að mínu viti öruggasta merkið um að mesta hættan sé liðin hjá. Sem sagt: Allt normal. Húsið mitt stendur á sínum grunni enda vel steypt með miklu af járni og engar skemmdir á því. Reyndar eru tryggingar hér í góðu lagi, uppfærðar eftir skjálftann sem varð um aldamótin.

Hér er

allt í góðu lagi. Eitthvað af myndum fór í gólfið, glervara og vasar brotnuðu og einn bókaskápur valt um koll. Kettirnir eru enn stressaðir, og mig grunar að hættan verði liðin hjá svona um það bil sem Loppa kemur undan rúminu mínu. Engar skemmdir á húsinu sem sýnilegar eru enn. Og engin slys á okkur heldur.

Allt mátulegt, núna.

Og í kvöld er ekkert of neitt. Ég er búinn að koma ýmsum mikilvægum hlutum í verk og laga til í kringum mig. Enn sem komið er læt ég samt duga mér að borða, lesa og sofa, smátt og smátt hættir það að vera nóg og þá er ágætt til dæmis að setjast út í garð með kaffibolla og súkkulaði og lesa Bændablaðið. Sem alltaf er róandi lesning og æsir mann ekkert upp. Vissulega þarf einhver að tjá sig um Eurovision þar en það er litlu bætandi í bakkafullan læk. Það er meira gaman að auglýsingunum sem eru flestar illskiljanlegar nema innvígðum - og þó. Hvern í dauðanum langar til að eignast Suzuki sidekick árgerð 1993? Er ekki fyrir löngu búið að taka alla bíla þeirrar gerðar í nefið? Og hver er aflögufær með Massey Ferguson með úrbræddri vél? Það hlýtur að vera mesti klaufi í heimi sem getur brætt úr þeim traktorum. Og svo vilja menn fara að setja undo-takkann á ýmis afrek Halldórs og Davíðs. Eins og til dæmis að taka strandflutninga upp aftur. Þeir verða að flýta sér í það áður en myntkörfutrukkarnir juða öllum vegum í sundur. Núna mæti ég reglulega einum trukk á götu sem merktur er "Rauði baróninn" og þarna er ég eins og Snoopy á mínum Subaru Camel. Bæng. Það vantar samt ekki verkefni. Það þarf að reyta kringum trén - ætti kannski að virkja Andra í það verkefni með mér. En kannski ég bíði með það og slái blettinn fyrst aftur. Hvað liggur á. Og í kvöld skrapp ég upp að ferju - Laugardælaferju, fyrir ókunnuga. En þar var lítið að sjá nema önd að busla og einhverja hokinborulega karla hinu megin við ána sveiflandi prikum í kringum einhver flögg. Lítið spennandi sjón.

Of eitthvað

Í kvöld er allt einhvern veginn of eitthvað. Annaðhvort það eða ekki nóg eitthvað. Of kalt til að fara út í garð að laga til eða þá ekki nógu hlýtt. Of mikil mugga til að fara í bíltúr. Of kalt til að fá sér ís. Ekki nógu bjart til að taka myndir. Og ég er of þungur. Eða ekki nógu léttur. Nenni engu sem er allt í lagi þannig séð. Það er nú föstudagskvöld. Frelsisher Flóa og Skeiða farinn eitthvað. Kettirnir nenna ekki heldur út en ég á hálflesinn reyfara. Og tvo hálfsofandi ketti. Ég nenni ekki að vera neikvæður út í Eurovision því nú er þjóðin upp með sér eins og þegar handboltalandsliðið kemst upp í milliriðla. "Við" erum mjög góð í dag. Og verðum það þangað til um kl. tíu annað kvöld. Er á meðan er og "við" erum menn með mönnum. Líklega best að horfa á þetta með skárri auganu. Kannski grilla ef veðrið verður ekki of eitthvað.

Var að

horfa á eitthvað. Ég er ekki alveg viss um hvað það var, en það líktist einhverju pan-evrópsku Gay Pride þegar verst lét í ljósagangi, glennum og sprikli - sem ekki hjálpaði lögunum neitt áfram. Þetta var víst undankeppni Eurovision, skildist mér. Svo voru sum atriðin eins og þau hefðu verið æfð uppi í Grímsnesi. Þá vitum við hvern við eigum að fá til að æfa atriðið fyrir okkur næst. Og sjá um sviðsframkomuna. Nema við höldum uppteknum hætti og komum alltaf út eins og við séum að keppa í fyrra - svolítið afdalaleg, sona. Eða útkjálkaleg, ætti ég kannski að segja, því Ísland er nú þegar á allt er litið evrópskur útkjálki. Grænland gæti gert betur. Ég meina það í alvöru, þar er slatti af góðum músíköntum sem áreiðanlega eru orðnir leiðir á að láta einhverja danska karla fljúga fyrir sína hönd á vængjum ástarinnar. Og Finnar ætla að halda sig við góða hugmynd og halda áfram í þungarokkinu. En sum lögin komust áfram sem áttu það skilið - ég spái Noregi velgengni. Og svo vil ég fara að sjá Vatikanið keppa.

Enn er friður og ró

í Feðga-byggð - nema hvað. Við höfum að vísu haft sitthvað fyrir stafni, svo sem að skreppa í bæinn til innkaupa og aðdrátta, láta fara vel um okkur og borðað góðan mat. Að vísu mæli ég ekki sérstaklega með Friday´s í Smáralindinni, en það var ekki um að kenna krakkagreyunum sem voru þar að bera fram því þau voru viljug að gera vel. Ég hef bara einhverja inbyggða innri viðvörun gagnvart stöðum og fyritækjum sem ætla að verða rík á því að vera með unga krakka í vinnu. Þar er næstum örugglega hýrudráttur og annað fiff í gangi. Þó ég viti ekkert um reksturinn á þessum veitingastað. Ég mæli frekar með nautakjötinu í ostrusósunni sem ég hafði í kvöldmat í kvöld og jógúrtísnum sem ég bjó til sem eftirrétt. Sem reyndar var auðvelt, bara hella jógúrt í þar til gerða skál og setja Kitchenaidinn í gang. En svínvirkar. Ég hef aðallega verið að fylgjast með og skima eftir fréttum úr Grísmnesinu - ég mæli með því að Hafnarfjarðarbrandarar verði lagðir niður og Grísmnesingabrandarar teknir upp í staðinn, miðað ið fréttir úr þeirri sveit. Annars er eins og vanalega dásamlegt að vera latur og mega það, ekkert sem rekur mig áfram eða neinn sem rekur á eftir mér og ég er þegar farinn að tína upp heimildir um áfengissögu landans aftur - enn og aftur er ég lagstur í lífshlaup húnvetnskra góðbænda og áfengisneyslu til sjávar og sveita á 19. öld, sem virðist hafa verið svipuð og í amerískum bíómyndum - alltaf verið að súpa á, fá sér og dreypa á, svona. Svo sungu þeir. Sveitalíf áður fyrr eins og amerískur söngleikur, bara. Svo hef ég prófað tvær nýjar vörutegundir: Eðalbjórinn Skjálfta sem mér er sagt að sé vinsæll hjá hestamönnum. Bragðmikill bjór og góður með rúgbrauði og kæfu eða flatköku með hangikjöti og fellur áreiðanlega vel að íslenskum smekk. Einn og sér er hann svolítið "heavy on the hops" - frekar mikið humlabragð. En í heild ágætur. Ég get ekki sagt það sama um sölvasaósuna sem ég ákvað að prófa út á hrísgrjón í staðinn fyrir soya: Allt of mikið edik. Sölvabragðið skilar sér engan veginn nógu vel.

Og enn eru þeir að

í Grímsnesinu. Reyfarinn heldur áfram. Það er kominn fram þar nýr siður meðal nágranna, að fara til þeirra og banka upp á, berja þá, þakka fyrir sig og kveðja. Þetta eru þeir að grípa í svona í miðri viku. Aumingja karlinn hann Guðmundur Jónsson, sem allt vildi gott fyrir aðra gera þarf nú að lifa við þetta. Eða svona er þetta ef marka má Fréttablaðið í dag. Hér hafa aftur á móti verið mikil rólegheit. Þrifið í stofunni en svo datt karlinum í hug að grilla lax og borða úti í garði, enda er aðstaðan hér til slíks orðin frábær. Vestan sól beint á borðið um kvöldmatarleitið, gæti ekki verið betra. Ég þarf að vísu að rifja upp gamla takta til að ná tökum á grillun aftur, gerði lítið af því þegar ég var í sænska, aðstaðan þar var ekki upp á marga fiska. Frétti líka að einn félagi úr leikfélaginu, Víðir Örn, er kominn í enskan leiklistarskóla svo nú er fjallageitin komin í útrás. "I will show you the mountain goat. The mountain goat is a very stupid animal...." (Þetta er dálítið lókalt, en þeir sem hafa verið í slútti hjá Leikfélagi Selfoss skilja þennan.) Ég er að hugsa um að fá mér gervihnattadisk og vera tilbúinn þegar geitin kemur á BBC. Nú eða seladansinn. Vorið kemur núna með fullum krafti: Það er óhemjuleg orka sem fer í það að koma öllu í gang, grasi, plöntum og laufi á trjám enda hefur veðrið líka verið til þess: Skipst á með sól og rigningu. Og stutt eftir af vinnu vetrarins - sjúkraprófin einvherjir lausir endar og fundir, prófsýning.

Það er óhætt að segja

að það gengur á ýmsu í Gríms-nesinu. Látum það vera þó fólk sé að reyna óhefðbundar aðferðir til lausnar á fíkniefnavanda sínum á Búrfellsveginum, eins og kom fram í ákveðnum dómi um daginn..með aðstoð til þess sérmenntaðra fagamanna, það þarf bara að hafa samband við vegagerðina og setja upp nýja gerð af umferðarmerkjum til að vara almenna vegfarendur við því og svo gildir bara gamla slagorðið "brosum í umferðinni." En það er aldeilis ekki búið þar næturgöltrið, sem sjá má. Það fer að verða ansi hreint spennandi næturbíltúr að aka um sveitina og sjá hvað menn hafa fyrir stafni. Sveitin er að verða eins og reyfari eftir Carl Hiaasen. Hið íslenska Flórída. En hér í Feðgabyggð er auðvitað nóg að gera, þar sem Dúfus Asmódeus hefur nú lagst í líffræðirannsóknir og kemur með ýmis sýni heim til nánari skoðunar. Fyrst voru það visin laufblöð, síðan fjaðrir, og nú hefur hann fært sig upp í ánamaðka. Ég hef tvisvar komið að honum í stofunni þar sem hann hefur setið á gólfinu og horft rannsakandi á feitan ánamaðk. Ég er að velta því fyrir mér hvort það sé hægt að þjálfa hann upp og leigja hann veiðimönnum dag og dag, eða hvort ég eigi sjálfur að auglýsa maðka til sölu, því það er ekki hægt að neita því að kötturinn býr yfir nytsemdar hæfileikum.

Og enn er allt

með kyrrð, ró og spekt hér í Miðtúninu. Mr. Grill er að vísu kominn út og var vígður í dag, þó ekki með neinum alvarlegum steikingum. En mér líkar dável við hann. Einhverjar smá skúringar eftir hádegislúrinn og rabbað við kettina. Var að lesa dálítið skondna lýsingu - eða öllu heldur skýrslu - um kynlífsathafnir fólks í Grímsnesinu og vestan Hvítár - að mestu. Eins gott að ég hef hvergi verið orðaður við safnaðarstarf af neinu tagi hér um slóðir og hef ekki einu sinni farið í messu síðan ég flutti hingað. Það fer að verða spurning um sjálfsvirðingu að hafa ekki komið nálægt slíku. Þó það sé greinilegt af atburðum að guðsmenn hér eystra, hvort sem þeir eru vígðir eða sjálfskipaðir, séu atorkusamir andans menn og vont að missa af þeirra að sönnu umdeildu þjónustu. En tóbakskallarnir í minni sveit hefðu nú kallað þetta brauk á blessuðu fólkinu "bölvað stúns", fengið sér aftur í nefið upp á það, vöðlað saman vasaklútnum og stungið honum í rassvasann. Snúið sér svo að eigin búvési og skepnuhaldi, rætt um að taka hrútana á hús og geymt tilhleypingarnar til jóla. En greiðasemi góðbænda hefur nú löngum bætt úr stúlknanna bráðu neyð og lagað þeirra andlegu eymslan. Ekki væri ég til - allavega ekki sem ég - ef hreppstjórar, dannebrogsmenn og ábyrgir áraskipaformenn hefðu hlaupið undan þeirri að sönnu erfiðu en líka ljúfu skyldu að huga að stúlknanna velferð. Og þá ekki verið að ráðfæra sig við eiginkonuna um þann tilverknað. En það hefur hann þó gert, þessi í Grímsnesinu. Lag dagsins á hússins glaðværu dyrabjöllu er "Det var brændevin í flasken." Mikill stuðbolti, þessi bjalla og við feðgarnir vorum ákveðnir í því að hafa hana áfram en skipta ekki um. Það er sólarlag á söguslóðum Feðgabyggðar og Loppa - fullu nafni Loppfríður Araminta Klófinna De la Grange - leikur sér á flötinni meðan Dúfus bróðir dormar á sitt svarta eyra uppi í svefnherbergi.

Kvöldró

með kuli. Kettirnir eru úti og ég er ekki með mynd af þeim í dag. Lauk við að fara yfir prófin og auk þess lærði ég að Períkles var frægur grískur uppfinningamaður sem fann meðal annars up smiðshöggið. Allt er nú fært til bókar nema sjúkraprófin og stabbinn býður prófsýningardags. Í tilefni dagsins keypti ég mér disk með Blind Faith og Best of Cream, opnaði vængjahurðina á sólstofunni og hlustaði á gamalt þungarokk úti í garði. Var þess vegna í dag leiðinlegi þungarokkarinn í næsta húsi, en það virkaði ekki alveg því það var enginn heima hvorugu megin við mig. Loppa fílar Ginger Baker og Eric Clapton í tætlur, en Leonard Cohen kveikir ekkert í henni. Og svo koma vorverkin - þau verða ekki mikil þetta árið, aðeins að renna yfir og þrífa, svo má fara að snúa sér að rannsóknum og stúdíum.

Allt gott

að frétta héðan. Prófin eru afstaðin, allavega hjá mér, og ég er að fara yfir. Það er svosem eins og venjulega. Kettirnir njóta lífsins í vorinu, nema þegar það rignir, og þau þurfa mikið að þvo sér fæturna þegar þau koma inn. Ég kalla teppið þeirra kattalappaþvottaplanið, þessa dagana. Náttúran svolgrar í sig allt vatn sem kemur af himnum. Samt sést það lítið á grasi enn sem komið er en þeim mun meira á trjám. Hér uppi í holtinu er samt enn svolítið kalt, en aðeins neðar, svo sem meter eða tveimur niðri í bænum er allt að verða grænt. Ég er svo heppinn að þetta vorið þarf ég lítið að taka til við húsþrif og tilfæringar, búið að gera nóg af því undanfarið. Og þegar róin flæðir yfir eftir veturinn er um að gera að sofa úr sér spennuna, og leggja sig svo á eftir með köttunum. Það eru engir pervertaveiðarar með háfa að læðast í kringum húsið mitt núna, okkur Andra er að vísu boðið á sýningu á millipilsum um helgina en þau eru frá byrjun síðustu aldar og sennilega engar stelpur í þeim. En við ætlum að bæta við sagnfræðiþekkingu okkar og fara að skoða.

Ég hef stundum

furðað mig á því hvað er lítið af undarlegum körlum á Selfossi sem leggja það fyrir sig að tæla ungar stúlkur eða drengi - nú eða dætur sínar. Bæði er að smábærinn er ekki vænlegt umhverfi fyrir svona herramenn og líka hitt að eftirlitið er strangt. Og ímyndunarafl fólksins sem leggur sig eftir því að fylgjast með náunganum er furðu frjótt. Þó að fólk geri ekki margt skrýti í smábænum er það furðu skrautlegt hvað fólki getur dottið í hug. Ég hef sjálfur kynnst þessari eftirfylgni fólks þar sem ég er einhleypur karl sem vinnur með ungu fólki: Það eitt nægir til að vera skotmark perraveiðara og ég get ekki neitað því að vera kunnugur þeim. Hef alltaf verið meðvitaður um að fólk hefur verið að fylgjast með mér í laumi og vinir mínir hafa stundum látið mig vita hvaða tegund af perversíteti ég átti að vera að stunda í það og það skiptið. Maðurinn sem bauð mér áttatíu þúsund og lagði peningana á borðið ef ég útvegaði honum stelpur verður mér lengi minnisstæður. Og perversítet mitt hefur gegnum árin átt að vera allt milli himins og jarðar auk nokkurra atriða sem þurfti verulega villt ímyndunarafl til að láta sér detta það í hug. Allavega hafði ég ekki verið að hugleiða það sem fólk var að spekúlera í. Þetta hefur gengið svo langt að nágrannar hafa annað hvort verið að gefa mér gætur eða verið fengnir til þess, þar sem ég bjó lengi í hljóðbæru fjölbýlishúsi í miðjum bænum. Og einu sinni að minnsta kosti yfirheyrði nágrannakona mig um það hvaða gestur hefði komið heim til mín að næturlagi eitt sinn. Og varð æf þegar ég tilkynnti henni að hana varðaði ekkert um það. Ég kallaði þessa áráttu fólks gjarna Erlingseftirlitið og þurfti bara að fara á vissan stað í bænum á þriðjudögum til að fá að vita allt um hvað ég hefði verið að aðhafast helgina á undan - hefði ég ekki vitað það sjálfur. Því mín leið til að verjast þessu var að vera mjög sýnilegur og fela ekkert af því sem ég var að gera. En olli því að það eru átján ár síðan að ég gaf þá hugmynd upp á bátinn að geta lifað eðlilegu ástalífi í þessum dásamlega bæ. Þetta hefur verið svolítið eins og að búa við hliðina á firnastórum fjóshaug: Maður venst lyktinni en veit alltaf af honum. Og ég hef vanið mig á að hafa ákeðnar gætur á hlutunum sjálfum mér til varnar. Þessu létti þó nokkuð og nánast alveg þegar Andri flutti til mín. Þó voru ýmsir og aðallega konur sem áttu bágt yfir því að ég bjó með syni mínum en engri konu. Það var líka viðbúið þegar undarlegi Austurríkismaðurinn var afhjúpaður að einhver ótti gripi um sig í ýmsum plássum og ekki bara í einu landi. En að það skyldi vera sóknarpresturinn hérna sem fannst undir steini kom mér á óvart - því lögmál perraveiðanna segir nefnilega að þegar einn finnst verða allir undrandi og það er aldrei sá sem beinast lá við. Tja..samkvæmt þeim sögum sem ég hef heyrt og eru áreiðanlegar er nokkuð víst að þessi prestur vinnur ekki prestsverk aftur meir. Og ekki í þessum bæ. En ég tíunda þær ekki hér. Þetta eru alveg stórfenglegar fréttir fyrir okkur að fá svona með nautasteikinni, bökuðu kartöflunum og bearnaise sósunni sem ég hafði í kvöldmat.