Meiri snjór?

Já meiri snjór. Ofankoma og næs. En það er allavega ekki að draga saman í skafla, ekki enn. Jæja, það hlaut að koma vetur einhverntíma. Og svo eru að koma mánaðamót: Allt í einu er heilmikið af hornum út um allt sem þarf að líta í og ég þarf að kíkja í þau öll. En hvað um það, þetta eru mín horn en ekki annarra manna. Ég hef ekki undan neinu að kvarta: Ég var með áhyggjur út af rafmagnsreikningnum og hversu mikið hann mundi hækka við flutning í nýtt hús með viðbót af orkufrekum tækjum en hann er í raun mun lægri en ég hafði áætlað og notkunin minni. Svo það eru bara góðar fréttir. Veika kettinum Loppu batnar ört og jafnvel betur en ég hafði búist við og hún er hin hressasta. Hvað annað varðar þau dýr verð ég varla var við þau þessa dagana. Ég raula í staðinn gamalt King Crimson lag - in the court of the cathouse king. Andri er sem sé kattakóngur hússins núna og dýrin halda til inni hjá honum, hvað sem veldur. Hm. Snjórinn leggst samt þannig að ég held það sé best að ég færi bílinn suður fyrir hús undir nóttina ef ég ætla ekki að láta mig fenna inni á morgun.

Það er

napur vindur sem hvín á glugga en samt ekki mjög kalt og enn ekki farið að snjóa aftur. Spáir því fyrri partinn á morgun samt. Ég hafði það loksins af að kynna mér Evróvisionlagið okkar Íslendinga: Hvernig er það, á ekki að búa til lag við þennan innantóma texta? En það verður kannski gert í vinnslunni fyrir keppnina. Fyrst verður gert nýtt lag og svo verður textinn vonandi lagaður. Og enn ein ungstjarnan fær að binda endi á tónlistarferil sinn. Því það er svo einkennandi fyrir þessa keppni: Þeir sem fara út deyja drottni sínum sem stjörnur hér á landi eftir það og eiga varla afturkvæmt. Ég veit um fullt af poppurum sem væri nauðsynlegt að senda í þetta. Svo skilur enginn í því að eitthvað gangi illa: Héðan fara sem sé menn eða fólk, ekki lög, og það er svipað íslenskum kosningum sem aldrei hafa komist af hreppapólitíska tiginu: Menn, ekki málefni. Mér er svo sem sama, þetta er ekki minn ferill en ég vorkenni samt fólkinu. Í kvöld er sem sé prýðis tækifæri til að fara í leikinn "Sveitabær í afdölum." Bók, teppi, rúm, köttur. Þess heldur sem ég er núna fluttur langt frá allri umferð í bænum.

Sól í dag

og sæmilegt veður. Flóinn fullur af snjó, en ekki vatni lengur. Náði samt fáum góðum myndum í dag, það er eins og ég njóti mín ekki almennilega í póstkortabirtu. Og nú er Castró hættur, Villi situr áfram með engan stól undir sér. Ég læt ekki uppi hvor er skynsamari, það hlýtur hver að sjá. En Fidel hefur að sönnu verið aðeins lengur í pólitík og setið sinn stól fastar. Hér eru allir hressir, kettir spakir og stilltir og biðja ekkert um að vera látnir út. Enda liggur ekki lífið á. Og allra heilsa er góð, eða næstum því það. Og enn ein vikan framundan - önnin komin á níundu viku og nú er skipulag á borðinu fram að páskum. Þyrfti að vísu að komast í safnaferð með listasöguna, veit ekki hvaða dagar eru góðir í það eða hvað er í gangi í galleríunum. Það þarf að athugast.

Kattamyndablogg

Talið að ofan: fyrst Dúfus Asmódeus, þá móðir (Mína) og sonur, þá Loppa með hólkinn sinn, og að lokum Dúfus aftur. Prýðilegt og rósamt laugardagsgkvöld hér í Miðtúninu. Smellið á myndirnar til að fá þær stærri ef þið viljið.

Laugardagur

og lítið að gera. Vakna og fá sér morgunkaffið, kíkja í eitthvað af þessum fríblöðum sem koma ókeypis og óumbeðið inn um bréfalúguna. Það er dásamlegt að fá þessi blöð um helgar sem eru full af engu og fletta þeim með morgunkaffinu og fá jafnframt á tilfinninguna að það er ekkert neins staðar. Ekkert sem þarf að taka afstöðu til eða krefst einhvers, eins og hugsunar til dæmis. Samt finnst mér merkilegt hvað er mikill afsláttur á hjólhýsum, nú þegar. Einhver hefur ekki reiknað með niðursveiflu og takmörkunum lánastofnana. En ég er ekki á höttunum eftir slíku. Sjúklingurinn Loppa jafnar sig óðfluga og er hin kátasta. Stríðir bróður sínum og fer svo inn í þvottahús að horfa á þvottavélina snúast. Ég þarf á gámastöðina með drasl og tek til í bílnum í leiðinni - það er annaðhvort það eða fá sér pallbíl undir draslið, plastpoka, tóm kaffimál og annað sem til fellur. Og Villi situr áfram. Miðað við það sem er að koma í ljós smám saman er það ekki nema rétt ákvörðun: Ungir framagosar hafa stokkið heldur og langt og hlaupið á undan sínum pólitíska þroska, hafi hann einhver verið, sem ég dreg í efa. Ég ætla ekki að nefna nöfn eins og frændi minn Össur, samt. En það er svo sem fyrir sig að hafa gaman af þesum gaurum sem þjóta upp á hinn pólitíska himin eins og áramótaflugeldar, springa þar með hvelli og blossa og eftir verður myrkrið eitt tilbúið fyrir næsta gosa sem ætlar gleypa Reykjavík í dag, Ísland á morgun og sólina hinn daginn. Pólitískar tívolíbombur: Allt lagt í einn skrautlegan hvell og búið. En áframseta Villa varður samt aldrei annað en biðleikur, bremsa sem stöðvar ungtyrkjann um stund og vonandi nógu lengi. Gamlir stjórnmálarefir eru yfirleitt fljótir að kála svona kjúklingum. Sem ekki er nema rétt. Og þá mun koma í ljós hver er hinn raunverulegi Doofus politicus í málinu. Þó sennilega fleiri en einn þarna hjá Jólasveinaþjónustu Geira&Gerðu. Já og svo óska ég tengdadóttur minni til hamingju, hún er að útskrifast sem lögfræðingur í dag.

Föstudagur

og frístund. Ég hef aldrei slíku vant ákveðið að gefa heimilistækjunum frí í kvöld. Og - Vei, ó vei - enginn enskur krimmi í sjónvarpinu heldur. Engin ensk sveitalögga að fletta ofan af morðóðum heldri borgurum í litlum smábæjum eða háskólafólki í Oxford. Það er skaði. Þessar ensku smábæjarlöggur eru mun klárari en kollegar þeirra í borgunum og ekki nærri eins illa farnir á sál og líkama. Að ég tali ekki um aumingja Wallander þann sænska. Sofa jafnvel eins og menn fyrir vinnunni. Hér á heimilinu er sjúklingur í bata. Loppa fór til dýralæknis í gær. Svo það verða ekki kettlingar þar. Hún var ansi framlág í gær og ég var aðallega í hjúkrun í gær - hjálpa henni upp og niður stigann og að éta og drekka og róa hana þess á milli, en henni batnar eins og hetju í fantasíuskáldsögu (firna hratt) og er hin hressasta. Hún er með hólk um hálsinn sem henni er meinilla við og móðir hennar og bróðir þykjast ekki þekkja hana - það lagaðist að vísu með kvöldinu og hún var fegin því að bróðir hennar var hættur að hundsa hana og farinn að bögga hana endalaust að venju. Í dag var keppni í skólanum og ég var með frönsku sem keppnisgrein. Niðurstaða: Enginn vissi hvað teiknimyndahetjan Gormur hét á frönsku. En einn taldi öruggt að Jean-Paul Sartre léki Steinrík í myndunum um Ástrík og Steinrík. Það hefði vissulega verið gott "career move" fyrir Sartre hefði hann verið á lífi.

Hér er

allt meinhægt. Í vinnunni eru Kátir dagar og stundaskráin er felld niður í tvo daga og hálfan. Ég ætlaði víst að nota tímann eitthvað en auðvitað byrjaði ég á því að sofa, eins og alltaf þegar tempóið í vinnunni dettur niður. Ég er smám saman kominn með verkefnalista sem er að bætast á, ég þarf að skipta um útiljós í garðinum, festa upp einhver ljós inni, ég er allt í einu orðinn eigandi að slatta af trjáplöntum sem sýnilega hafa ekki séð trjáklippur í nokkur ár og ég þarf að setja upp skáp á baðinu - ýmislegt smálegt fellur til. Kettir þurfa í smá snipp snipp hjá dýralækninum, frekar en að farið verði að fjölga köttum á heimilinu meira en orðið er. Á morgun verð ég með fyrirlestur um kvenfólk og brennivín að venju, það verður ágætt til að koma mér af stað aftur eftir hléið sem hefur verið á því máli. Og þess utan er ég að eiga mér eitt af þessum tímabilum þegar ég sef einhver ósköp. Það er að minnsta kosti jákvætt, ég hef ekki gefið mér tíma til slíks undanfarið. Eins og mér finnst það gott núna. Það er ekki þar með sagt að ég sé þreyttur, ég finn ekki fyrir slíku, það er bara gott að lúra og ágætt að nota þessa útmánuði í það.

Það kemur

líklega engum á óvart að helgin hafi verið róleg hér á bæ. Það er ekki eins og að hér hafi kvenfólkið og brennivínið verið flæðandi út úr dyrum. Að vísu eyddi Andri laugardagsnóttinni sofandi í vinkil á sófanum í stofunni með púða undir höfðinu og teppi ofan á sér, en það hefur að gera með eitthvert undarlegt tölvuvandamál. Menn eiga til dæmis ekki að setja upp tölvu með skjá og öllu tilheyrandi í rúminu sínu meðan þeir eru að færa gögn milli véla. Það vildi honum til happs að það var box með gulrótum og blómkáli í ísskápnum. Það er einmitt það sem mann vantar við svona aðstæður, virðist vera. Ef tölvan er ekki að virka, nagaðu þá blómkál. En ég svaf í mínu rúmi og svaf út. Fór í dag niður í Flóa að skoða vatnavexti: á svona dögum verður Flóinn best stúderaður gegnum bílglugga. Þar er víða allt á floti og hvergi lífsmark í rigningunni nema stöku ljós í glugga þar sem fólk fæst við eitthvert dundur. Hross stóðu í höm á hólum uppi eða nörtuðu í heybagga. Einum bónda mætti ég með mjólkurtank framan á traktornum. Líklega flóttamaður að forða sér undan vatnavöxtunum.

Föstudagsblogg

og fastir liðir eins og venjulega. Malandi þvottavél og þurrkari, murrandi köttur og bók að lesa, hrein sængurföt og vonda veðrið það eina sem vantar. En það er gott að losna við snjóinn svo að það er hægt að komast á mokkasínum í vinnuna, þó enn sé snjór á þakinu og metersdjúpir skaflarnir frá síðustu helgi séu horfnir. Andri er að setja upp nýja tölvu og ég hvorki heyri hann né sé. Nóg að gera hjá honum en ég ætla að hafa minna undir um helgina, í næstu viku á ég meira af lausum stundum og mun nota þær til húsþrifa og góðra verka. Lífið er loksins að taka á sig einhvern eðlilegan ryþma eftir span undafarinna mánaða og karlinn er rólegur.

Ég ætlaði ekki

að gera neitt um helgina og ég hef staðið við það. Ég er alltaf staðráðinn í því að eyða ekki helgunum í húsþrif og er þess vegna búinn að þeim áður en föstudagseftirmiðdagurinn birtist á klukkunni. Verkefnið var að sofa. Og ég hef gert það. Ég er heimakær núna, þó mér takist ekki alveg að halda það heit að vera heima án þess að fara niður í pláss. Já, nú heitir það að fara "niður í pláss" ef ég þarf að fara í búð. Og ég kalla það eiginlega ekki helgarskemmtun að fara í Bónus. Var að hugsa um að kaupa Næturvaktina á DVD en hætti svo við. Ég er svo fljótur að fá upp í háls af íslenskum skemmtikröftum sem eru að kreysta upp úr sér fyndnina af því þeir geta ekkert annað. Líftími fyndins fólks á Íslandi er stuttur og það sem verra er, markaðurinn er svo lítill að þeir hafa varla í sig og á af þessu. Það væri nær að borga þeim betur svo þeir þyrftu ekki að pumpa sjálfa sig þurra á mettíma; þá væri meira gaman á Íslandi. Og núna er myllan sísvanga sem sífellt heimtar meira að þurrausa Hugleik garminn Dagsson. Við pabbi hans vorum nágrannar á sömu hæð í sama húsi í þrjú ár. Fékk mér tvo reyfara sem báðir voru drepleiðinlegir - ég er búinn að fá nóg af einhleypum skandinavískum löggukörlum með þráhyggju. Erlendur okkar má eiga það að falla prýðilega inn í stereótýpuna. Það er greinilega erfitt að skemmta mér þessa dagana - ef ekki væru diskarnir með Monty Python til að stytta mér lífsleiðann. Snjórinn fer hægt og hægt af þakinu og það sést í stéttina fyrir utan útidyrnar. Loppa er að breima. Við Andri hlógum eins og fávitar þegar Eva María kynnti Herdísi Sigurgrímsdóttur í sjónvarpinu og svo heyrðist "Míáááw, Mújeá". Nei, ekki Majór Herdís, bara Loppfríður Araminta, óbreytt læða austur á Selfossi. Hún fer að verða nógu gömul til að fara til dýra. Þarf að gerast áður nen vorar svo að ég fari að hleypa þeim út. En ég er vel búinn af kröftum fyrir vikuna framundan.

Einhvers staðar

úti í geimnum er alsjáandi auga sem leitar eftir sveigjum Vetrarbrautarinnar þar til það kemur að fremur hæglátu sólkerfi og þaðan er auganu hvikað að lítilli plánetu sem er þar á sporbaug. Svo rennur augað niður að Íslandi, þaðan austur á Selfoss og þar niður á byggðina fyrir utan á, þar til það kemur að raðhúsi með grænu þaki og kíkir þar inn um gluggann á skeggjaðan karlskrögg sem er að laga súpuna sína. Og fylgjast með fréttum sjónvarps af REI -skýrslum og borgarstjórn. Og miðað við hvað er að komast á koppinn er bara rífandi gangur í málunum. Sjálfstæðisflokkurinn riðar á brauðfótum enda mun hann bráðum skipta um nafn og heita Jólasveinaþjónusta Geira&Gerðu. Vonandi kemst fyrirtækið á frjálsan markað á árinu, bæði er hugvitið og fagmennskan sem kompaníið hefur yfir að ráða afbragðsgott og mannauðurinn að baki þess afar traustur. Þeir hafa líka sýnt að þeir geta gefið rausnarlega í skóinn þeim sem þeim líkar við. Við Sunnlendingar höfum nú aðeins kynnst undirbúningnum og æfingunum sem hafa staðið yfir, bæjarstjórnin hér hefur verið prýðis æfingavöllur og allt bendir til að þessir aðilar verði fljótir að ná markaðsráðandi stöðu fyrir næstu jól. Yngri mennirnir í borgarstjórn verða nú að hafa tíma til að safna skegginu. Hér er meira að segja kötturinn Dúfus Asmódeus hættur að nenna að fylgjast með fjörinu.

Hér hjá okkur

er allt með kyrrð og spekt. Húsið stendur í skjóli og það kemur lítill vindur upp á það. Að vísu gengur á með eldingarleiftrum og drunum, en við því er ekkert að gera og kettirnir eru rólegir, nema helst Loppa sem er eitthvað óró og áhyggjufull. Allt er eins eðlilegt og vera ber. Andri kominn úr vinnunni, ísinn að fara af innkeyrslunni og lítil hætta á að bíllinn fjúki. Þakið var yfirfarið í sumar og neglt betur niður. Ég hef afar litlar áhyggjur af tilverunni og þarf ekki nauðsynlega að fara út.

Það er

góður dagur. Ég komst í vinnuna og bíllinn stóð ekki fastur þó að maðurinn sem átti að moka stæðið við skólann hafi sofið yfir sig í morgun. Ég átti góða tíma, því á svona dögum vill fólk auðga anda sinn og það er gott að kenna listasögu í svona veðri. Það var frábært að koma heim. Og sofna með élin á glugganum. Horfa á Dúfus Asmódeus (kettling) liggja í stólnum mínum og fykgjast af athygli með umræðunum um REI skýrsluna. En hann stóð upp þegar viðtalið við Villa byrjaði. Sem segir mér vitanlega að hann er ekki eins mikill dúfus og Villi, og ég samþykki pólitísk viðhorf þessa kattar. Það er líka góður dagur að sækja Andra úr vinnunni og hafa heitan mat. Og eftir mat að sjá gröfu með stóra stóra skóflu fyrir utan gluggann á vinnuherberginu að hreinsa heimreiðina hérna. Og nú væri gott að eiga góðan þykkan reyfara til að leggjast með í rúmið. Ég tel ekki REI skýrsluna með. En ég á DVD spilara og heilmikið af diskum að horfa á..læt vaða.

Hér heima

ríkir núna vetrarkvöldsins þögn og ylur. Hitinn úti er að nágast frostmarkið og það gnauðar svolítið í vindinum, kettirnir eru latir og lúra í kös. Kampagrána er samt í kjaftastuði: Hún tekur það stundum fyrir að halda yfir mér heilu ræðurnar en þess á milli þegir hún dögum saman. Ég hef sannfrétt að það sé búið að opna kjólabúð í gömlu íbúðinni minni á Austurveginum. Sem þýðir að þar ætti núna að vera talsvert rennirí af kvenfólki í ýmsum breiddum, þyngdum og lengdum, meira en þegar ég bjó þar. Af hverju datt mér þetta ekki í hug? Ég hefði getað orðið ágætur kjólasali. Það eina sem þarf að forðast í því er að segja "Þetta sýnir á þér rassinn í réttu ljósi" og kaupmaðurinn má búast við gjaldþroti innan skamms. Ætli þær fari inn í gamla herbergið hans Andra til að máta?

Ágæt helgi, alveg.

Ég hef sumsé gert afar lítið. Legið og lesið, léttmeti en líka auðgað andann - lesið um grafíska hönnun og endurreisnina á Ítalíu. Í gær kom Andri fram úr greni sínu og sagði: "Mér líður eins og á miðvikudaginn." Eftir þessa informatívu yfirlýsingu fór hann aftur inn til sín. Ég hef enn ekki sett verkefnið mitt skrýtna á blað: Það mallar einhvers staðar á bak við í höfðinu. Skýringin er kannski að ég þarf að búa til skemmtiatriði fyrir einhverja kennarauppákomu og það er leiðinlegt. Kennarar eru leiðinlegasta fólk í heimi þegar á að skemmta því. Svo er ég ekki einn í því bheldur þarf ég hugmyndir annars staðar að, þetta eru bara fimm mínútur eða svo og verður bara gert einu sinni. Svo þess vegna er ég bara í því að halla mér aftur, lesa og klappa hverjum þeim ketti sem er sama sinnis og ég. Latur.

Föstudagskvöld

með tilheyrandi heimilistækjapípi og gauli: Dúfus kemur hlaupandi í spretti fram í þvottahús þegar þurrkarinn pípir, mjálmar á móti og horfir með mikilli hluttekningu á tækið, því það hljómar nákvæmlega eins og kettlingur í kröggum. Framundan eru tvær langar nætur og rólegir dagar. Ég hef vissulega fengið undarlegt verkefni upp í hendurnar en ég held að ég klári mig af því um helgina að tækla það. Þess vegna eldaði ég til helgarinnar í kvöld, feykistóran kjöthleif og sparaði ekkert í hann, hvorki rauðvín, beikon eða annað góðgæti. Andri var allavega feginn að fá góðan mat þegar hann kom heim - sem ekki er nema von, það er ekki á hverjum degi sem afgreiðslufólk í búðum þarf að skella erfiðum kúnnum í gólfið. Hann er dálítið æstur út af þessu en kúnninn lá, allavega. Það borgar sig ekki alltaf að rífast á kassanum út af verðlaginu og kúnninn ætlar ekki að kæra, enda borgar það sig varla fyrir hann því atvikið er til á öryggismyndavél.