Jæja

ég komst í vinnuna á þriðjudaginn án þess að hafa moppuskaftið með og fóturinn hefur ekki angrað mig frekar. Betri en áður ef nokkuð er. Í staðinn er snjórinn að stríða mér: Það hefur hlaðist upp skafl fyrir framan húsið og ég kemst ekki heim að dyrum en verð að leggja við endann á lengjunni, sem er bara allt í lagi. Skaflinn er of þykkur til að troða hann á Subaru og ekki nógu þykkur í sér til að keyra bara upp á hann. Svo ég bíð bara eftir mokstri, það er komið níu stiga frost og fer kólnandi. Svo kvöldið er upplagt fyrir teppi, þykka bók og hvern þann kött sem vill kúra með mér. Þykkur reyfari, enn þykkari bók nýkomin út um listasögu 20. aldar og engin von til þess hvað þá annað að mér leiðist. Í dag kom sú kampagráa loksins og lagðist hjá mér á gamla staðinn sinn en það hafði hún ekki gert síðan við fluttum. En Grána gamla rataði loksins heim og ég er feginn.

Úff æ

ég komst ekki í vinnuna í dag, ég var bókstaflega að drepast í anarri löppinni og stóð varla í hana í morgun. En þegar leið á daginn gat ég stutt mig við moppuskaft og gekk þá betur að fara ferða minna um húsið. Um fimmleytið hafði ég sleppt skaftinu og dragnaðist út á næstu bensínstöð til aðdrátta. Líklega kemst ég í vinnuna á morgun en samt er best til vonar og vara að hafa mopuna við rúmstokkinn ef ég skyldi þurfa að grípa til hennar í nótt. Og svo er vitanlega best af öllu að skríða bara snemma undir sæng, horfa á nokkra þætti með Monty Python á ferða DVD spilaranum mínum. Kettlingurinn Dúfus tekur heils hugar undir þessa hugmynd.

Jæja

þar kom að því að mér tækist að ljúka öllum verkum sem ég ætlaði mér til einnar helgar. Keyrði upptökuna úr leikhúsinu inn á tölvuna, (en kláraði ekki að skrifa diskinn) setti upp slatta af hugbúnaði á tölvuna, prófaði að taka nokkrar myndir með stúdíólýsingu og las, tók til og eldaði mat, þvoði þvott, mokaði svolitlu af blautum snjó frá dyrunum. Fór annars ekki útúr húsi og hafði hlutina notalega heima eins og til var ætlað. Skrifaði eitt bréf sem hafði legið á samviskunni síðan um jól og gerði mánudaginn kláran. Naut þess annars að þurfa ekki að fara út í leiðindaveður sem var úti. Ég og kettirnir sátum og horfðum á það án þess að langa nokkuð út. Það er ekki þar með sagt - Dúfus greyið hefur aldrei farið út og Loppa systir hans veit ekki hvað snjór er því hún hefur ekki prófað heldur. Sú gamla veit þetta alveg og biður ekkert um að vera hleypt út.

Ég hef

átt jogginggalladag í dag og leikið mér á kontórnum. Ég er að komast í samband við sjálfan mig aftur eftir lífsbreytingarnar sem hafa gengið yfir og er farinn að slaka á. Ég hef aðallega hlústað á þetta nýja tungumál sem talað er í hverju skoti á mínu heimili. Heimilistækin segja Bíib bííb. Þurrkarinn pípir geðvonskulega þegar hann er búinn. Örbylgjuofninn tístir líka. Uppþvottavélin pípir líka. Þvottavélin er eina tækið sem þegir þunnu hljóði þegar hún hefur lokið sér af, eins og hún sé í fýlu og ætli sko ekkert að láta mig vita að hún sé búin svo hún verði ekki send í aðra umferð. Kettirnir segja líka píp þegar þeir eru svangir, sérstaklega kettlingurinn Dúfus sem flautar gegnum nefið eins og systir hans sem fór í Hafnarfjörðinn. Pípið úr gervihnettinum Spútnik er orðið að allsherjar, alþjóðlegu tungumáli heimilistækja. Miðað við hvað hefur orðið síðan um fjarskipti þá horfi ég spenntur á tækin mín og bíð eftir þróuninni. Hvað mun næst verða? Fær þurrkarinn þýða kvenrödd? Verður næsta þvottavél á heimilinu til þess að segja mér "Ég er búin!" með þýðri konurödd eins og í lyftu á ensku hóteli? Eða biður hún mig kurteislega um að koma og troða í belginn á sér? Ísskápurinn sendir líka frá sér nöldurslegt píp þegar dyrnar á honum eru lengi opnar. Hvað á að segja við hann?

Ég skal fúslega viðurkenna

að suma daga nenni ég alls ekki á fætur. Nenni ekki framúr, nenni ekki í sturtu, nenni ekki að keyra í vinnuna, nenni ekki að mæta. Samt geri ég á hverjum morgni allt þetta sem ég nenni ekki og það fjölda manns til ama sem yrði glaður ef ég léti eftir mér letina því þá gætu þau gert hið sama. Á svona dögum á að vera inni að dedúa, taka nokkrar umferðir í tölvuleik, lesa eitthvað gott og sofa. En til þess eru helgar og þá lætur maður sig snjóa inni. Menn segja að borgarstjórn Reykjavíkur hafi tekið upp "Eyjamódelið" í stjórnarháttum. Sem þýðir að í dag getur borgarstjórn öll komið saman og sungið "Þið þekktuð þennan mann, þið alloft sáuð hann, fatakaup til frægðar sér hann vann." Og er þá hans saga sögð. Menn segja hins vegar að Spaugstofan þurfi ekki að taka upp þátt fyrir helgina, nóg sé að sýna valda kafla úr fréttum óbreytta. Fischer rétt slapp við að vera jarðaður í Villingaholti, en það lítur út fyrir að borgarfulltrúar Reykjavíkur hafi eitthvað verið að væflast austur þar undanfarið. En það er enginn Ratvíshóll þar í nágrenninu sem sjá má.

Ég get ekki

sagt að ég gráti mikið viðburði dagsins. Það sem er að fara fram er pólitísk aftaka framsóknarmanns. Og Ólafur F. er látinn vera böðullinn, meðan glæpir viðkomandi eru lesnir upp. Ég er fyrir mína parta dauðfeginn að Framsókn skyldi splæsa bótum fyrir boruna á Birni Inga, það hefði verið vont að sjá hann berrassaðan í kosningabaráttunni, þó hann standi þannig doffíraður núna. Og formaðurinn hans talar í norður og talar í suður, horfir í austur og gjóar augunum í vestur. Ég mæli með eftirmat Feðgabyggðar í kvöld: Afar sterkur og feitur ostur sem heitir Prímadonna. Bragðast vel með klementínum. Björn Ingi sjálfur er skömmustulegur eins og rúðubrjótur á skólalóð og talar ekki við nokkurn mann. Búið heilagur. Og Bobby Fischer endaði með því að flytja í Flóann. Það væsir ekki um hann í Laugardælum, þar sem einu sinni var eina samvinnukirkja landsins, þar sem Kaupfélagið átti bæði jörðina og kirkjuna. Ég held að Guðni Ágústsson ætti að panta þar svosem eina messu Birni garminum Inga til heilla því ekki veitir af núna. Enda bloggið mitt með því að tengja á Hosmaga: Vel þekktan lögmann hér í bæ sem býr einn með fressketti og er fyrrum nágranni minn úr sænska húsinu.

Helgarleti

karlsins í Feðgabyggð entist lítið. Lunginn úr laugardeginum fór í að skrúfa saman einhvern sjónvarpsbekk frá Rúmfatalagernum sem var hið argasta púsluspil. En það var tími fyrir munað eins og heitt bað, hrein sængurföt og nýklipptar táneglur þegar leið á daginn. Kraftmikla linsubaunasúpan með pólsku pylsunum entist fram á laugardaginn og svínaskankarnir og súrkálið verður í kvöldmat. Það er sumsé maður á heimilinu sem er ónýtur við þjóðlegan útmánaðamat eins og þorramat, rauðmaga og þvíumlíkt en tekur hraustlega til hrogna séu þau á borðum. Kettirnir mala, ég les og skoða Don Martin og skrúfa saman einhvern baðskáp úr IKEA. Það er minni vandi en bannsettur sjónvarpsbekkurinn. Hálftíma verk í morgunsárið. Kvöldinu verður varið niðri í leikfélagi, þar sem ég ætlaði að taka sýninguna upp á myndband fyrir þau. Það er ekki flókið mál, bara stilla vélinni upp og láta malla, ég horfi á sýninguna um leið. Það er bara gaman. Ég sé að það rýkur úr snjóskafli fyrir utan hjá nágrannanum: Það var þarna Nissan Almera áður en fór að snjóa og allt bendir til að hann sé þar enn undir skaflinum og hafi verið settur í gang. Nei bull er í mér, þetta er úr bílnum alþingismannsins fyrrverandi í næsta húsi. Nissaninn kemur líklega ekki í ljós fyrr en snjóa leysir með vorinu.

Þó að

einstaka vindhviða sendi snjógusur með sér er þó ekki alvöru skafrenningur. Þá væri gaman, það er svo mikið af lausum snjó um allt. En hvort heldur sem er er ég tilbúinn í helgina: Eldaði linsubaunasúpu með pólskum pylsum og fleira skemmtilegu svo sem fennel, hvítlauk og gulrótum. Feit og undirstöðugóð súpa sem er góð vetrarsúpa og leggst vel í maga. Svo er sauerkraut og svínaskankar einhvers staðar sem bíða meðferðar. Ég er búinn út í það að lokast inni og fenna í kaf ef vill. Á ekki von á því samt. Og það sakar ekki að ég var að fá þessa bók í dag svo hún ætti að geta teygst eitthvað út helgina. Svo hér er allt klárt í vetarhaminn.

Í dag

hafa ekki verið unnin önnur afrek en að moka snjó. Og það var Andri sem aðallega sá um það, ég tók bara við þegar hann var kominn í gegnum skaflinn við dyrnar og hreinsaði frá öskutunnunni. Helgin er framundan með sínum vanalegu rólegheitum og notaleika, svefni, bóklestri og dútli. Þrífa húsið, grípa smávegis í eitthvað sem er eftir að setja upp eða koma fyrir og annars hafa litlar áhyggjur. Engin sérstök plön, bara vera til og njóta þess. Líklega væri þó snjallast að byrgja sig vel upp af mat og láta sig snjóa inni. Bílarnir á götunum hérna líta út eins og lítil snjóhús á hjólum og það er langt síðan ég hef séð jafn mikinn snjó á Selfossi. Nú vantar jólaljósin, en sums staðar glitrar þó enn á seríur gegnum snjóinn, en þá eru þær fallegastar. Ég læt mér standa á sama um handboltann: Handboltavæntingavísitala mín er frekar lág, sérstaklega gegn Svíum.

Þó að

það hafi snjóað mikið í dag og erfitt að komast milli staða var fólk samt ánægt. Kátt og í góðu skapi að skiptast á óveðurssögum. Nemandi hringdi inn í tíma föst einhvers staðar úti í bæ og var hin kátasta. Bíllinn minn er besti fólksbíll í ófærð sem ég hef átt. Ótrúlegt hvað þetta farartæki getur. Fleytti kerlingar yfir skafla sem Toyotan mín gamla hefði grafið sig niður í. Og þó ég kæmi bæði blautur og kaldur heim var það í góðu lagi, bæði hlýtt heima og nóg af þurrum fötum. Það er mittisdjúpur skafl fyrir utan stofugluggann og runnarnir í garðinum eru komnir á kaf. Svona á vetur að vera. Þetta er allt í lagi, það kemur bráðum rok og rigning.

Þetta

er hreint frábært. Alvöru vetur loksins kominn, eftir ég veit ekki hvað langan tíma og ekki veit ég hversu lengi hann verður. En hvað um það, er á meðan er. Ég nýt lífsins. Tek til á vinnuborðinu: Ég geri mér ljóst að þó ég sé fluttur inn get ég enn ekki sest að verkum mínum og tekið til við þau án þess að laga til. En það hlýtur líka að líða hjá og heilinn í mér að taka til starfa við eitthvað annað en frágang. Húsið sendur sig ljómandi vel í snjókomu: Það fennir ekki einu sinni ofan í geitafórnaraðstöðuna vestanmegin,sem ég þó bjóst við að myndi einmitt fyllast af snjó. En svo er hin hliðin - að njóta þess að vera inni, heyra vindgnauðið og sjá snjóinn falla til jarðar út um gluggann er nákvæmlega þessi vetrartilfinning sem er svo nauðsynleg fyrir sálina. Framlenging á jólunum.

Heimahelgi

loksins. Þar sem ekkert var gert nema sofa, éta, lesa, horfa á DVD, fara í bað og sofa. Kom loksins helgi þar sem lítið var gert af því að koma sér fyrir og laga til, því það var allt ekki alveg búið. En nógur tími til að sinna slíku. Ég var með eitthvað á prjónunum en kom því ekki í verk því mér líkaði ekki veðrið, þó það hefði alveg mátt snjóa eins og spáð var. En allt hefur sinn tíma og þó ég hafi sofið bæði mikið og vel ætla ég samt snemma í háttinn.

Og enn

er dásamlegt að koma heim og þurfa ekki að taka til eða byrja á einhverri vonlausri baráttu við að þrífa. Bara hafa til mat, horfa á Taggart - alltaf gaman að fylgjast með því hvernig Englendingar kála hver öðrum - og slaka á með köttunum. Allavega þessum litla svarthvíta furðugrip sem er tekinn upp á því að vilja vera vinur minn. Svona þegar það hentar. En þannig eru kettir nú.

Annar dagur

þar sem ég var ekki að koma mér fyrir eða taka til eftir mig. Ég veit að ég á eitthvað smávegis eftir en það rekur mig ekkert áfram. Ég legg mig eftir vinnu, dedúa í smáverkum og hef til mat. Andrúmsloftið gæti ekki verið meira eins og á sveitabæ eftir mjaltir fram að háttatíma, tíminn sem fólk á þeim bæjum átti fyrir sig og dótaði oft hver í sínu horni. Var viðburður ef heyrðist í bíl. Eins og reyndar er hérna. Mér líður eins og ég sé kominn út í sveit. Það eina sem vantar er að heyrist hark úr fjósinu eða stöku baul í dimmunni. Og ég er búinn að lesa bókina um Guðna Ágústsson og um geðveikina í Framsóknarflokknum undangengin ár. Og ég hlakka til helgarinnar, því nú ætla ég ekki að vera í þrifum og mublutilfæringum. Því ég er maður með plön. En eins og vanalega gef ég þau ekki upp fyrirfram hér.

Ó sú dásemd

að koma heim úr vinnunni og sjá: allt heimilið er hreint og þrifalegt. Þakka skyldi sjálfum mér, ég þreif allt í gær, sem var lokahrinan í flutningunum. Ekkert að gera nema slaka á, elda svo góðan kvödmat, ganga frá í eldhúsinu og slaka svo meira á. Sjá snjóinn úti og skríða undir teppi og sæng. Og áður en langt líður skýtur köttur upp kollinum sem er sama sinnis. Geisp.

Loksins

er ég búinn að hengja upp myndirnar og tengja loftljósin í stofunni. Kláraðist í dag. Og þá er bara eftir að þurrka af og moppa yfir allt saman. En skólinn er líka að byrja og það verður gott að geta komið heim án þess að þurfa að hugsa um hvað ég á eftir að gera. Og koma huganum í samband við heiminn aftur. Eða finna mig í honum, ekki bara að taka niður og tíunda hvað ég hef rifið niður, hverju ég hef fleygt eða sett upp undanfarið. Ég er að verða fastur í uppsetningarvinnu og hef undanfarið byrjað daginn á því að fara í Húsasmiðjuna eða BYKO að sækja hvað sem mig hefur vantað í verkefni dagsins, hvort sem það voru skrúfur, veggfestingar, naglar eða verkfæri. Það er sosum eitthvað eftir en það er svo lítið að varla var um að tala. Og svo eru jólin búin, sem er ágætt. Jólin eru ágæt framan af desember og yfir hátíðarnar en svo fer þetta allt að verða dálítið þreytt og væmið. Gott að fá hversdagsleikann aftur inn í tilveruna.

Loksins

er að koma heimilismynd á þetta allt saman. Enn er eftir að hengja upp myndir og festa upp ljós, en það er líka allt og sumt. Eftir það fer lífið í eðlilegt ferli. Og ég get farið að eiga frí heima hjá mér til að gera það sem er gott heima. Eða til að vinna og taka upp þráðinn þar sem hann datt niður í sumar. Til hvers er líka að hafa loksins baðherbergi með kari, upphituðu gólfi og handklæðaofni ef ekki til að nota það? Ég er búinn að fara með svo mikið drasl í burtu að mér er bara vinkað uppi á gámastöð - ef svona heldur áfram fæ ég jólakort frá þeim um næstu jól. En samt kemur alltaf nýtt drasl í forstofuna. Sem þarf að fara. Því mér er illa við drasl sem hleðst upp. Jafnvel inni hjá Andra eru stakkaskipti. Ég hef ekkert skipt mér af hans herbergi en samt er herbergið hans smám saman að breytast úr þeirri drasladyngju sem það er vant að vera og hinn gamli, snyrtilegi Andri sem ég þekkti einu sinni er smám saman að koma í ljós. Ég skipti mér ekki af þessum hamskiptum en hef gaman af að fylgjast með.

Þó

búið sé að mestu að koma sér fyrir eru þó stigin skref á hverjum degi til að koma heimilinu í fast form. Að sönnu eru þau minni en áður, minna gert í senn en þó er nóg af verkefnum á hverjum degi. Færa til hluti, finna öðrum nýja staði - þetta ferli getur staðið yfir í margar vikur en núna er skólinn að byrja og þá taka við önnur verkefni en daglegt heimastúss. Eftir á að hyggja hef ég á tilfinningunni að hafa varla átt jólafrí eða þá að það sé rétt að byrja þegar því lýkur. Það er helst markvert að ég steig loksins á vigt í dag og sá að ég hafði misst tæplega sjö kíló á þremur mánuðum, enda voru allar buxur farnar að hengslast á mér og ég farinn að ganga í fötum sem höfðu hangið inni í skáp í einhver ár. Ef ske kynni að ég grenntist. Þetta reyndist vera fyrirhyggja en ég á þess varla von að missa önnur sjö á næstu þremur mánuðum þó ég hafi ekki í hyggju að bæta á mig. Og þó ég hefði gott af því. En þetta rann ekki allt í desember því buxurnar voru farnar að síga ansi mikið í suður fyrir þann tíma. En hvað um það - Guð láti gott á vita.

Í dag

gekk ég frá lokagreiðslu á húsinu mínu og svo var gengið frá afsalinu. Annað gerðist ekki merkilegt. Jólakræsingarnar eru smám saman að étast upp og hverfa, og ég varð að taka niður jólatréð í dag, því kettirnir voru orðnir heldur aðgangsharðir við það. Kettlingurinn var tekinn upp á því að klifra upp í tréð og dangla í greinar með kúlum þar til þær duttu niður á gólf, þá fór hann niður og lék sér að þeim. Búinn að sækja fimm kúlur með þessari aðferð. En svo sá ég frétt í Fréttablaðinu sem kom mér á óvart, því hún hljómaði meira eins og aprílgabb en áramótafrétt: Grunur um að kaleikurinn helgi væri falinn í hvelfingu á Hrunamannaafrétti. Og að Leonardo da Vinci hefði teiknað afréttinn upp eftir loftmynd. Tja..margt vitlaust dettur mönnum í hug. Ekki hafði langafi minn fjallkóngurinn neina hugmynd um þetta, eftir því sem ég hef frétt. Það eina sem ég hef heyrt af honum á afréttinum er þessi setning, sem faðir minn vitnar stundum til: "Það þarf bæði hraustmenni og illmenni í þessa leit - það er best að Guðmundur sonur minn fari." En Guðmundur þessi varð seinna gildur bóndi í Kjósinni. Í Miðdal, þar sem ég held að afkomendur hans búi enn og bjuggu það ég síðast vissi. Auk þess sem hann á fjölda afkomenda í Vestmannaeyjum, sem reyndar segir ekkert um þetta fólk. En ef kaleikurinn helgi finnst á afréttinum, á þá ekki Byggðasafn Árnesinga tilkall til hans? Það liti nú ekki illa út að hafa hann í skápnum með alþingishátíðarstellinu, brennivínsglasi Þorleifs á Háeyri og bláa bóluglasinu. Og lána Möggu með eina skóflu eða svo.

Nei

ég ætla ekki að tjá mig um skaupið. Mér er sama hvort það er gott eða vont. Mér finnst hins vegar skaupafýla á nýársdag alveg einstaklega barnaleg og þynnkumóralsleg. Og eitt er víst að ég yrði ekki merkari, stærri eða mikilvægari persóna af því að hlaupa á netið og úttala mig um vont skaup. Ég vil bara eiga góðan nýársdag og ég gerði það. Við fórum í kaffi til mömmu en vorum annars heima, ég fékk löglegan dósahnífsökukennara til að kenna mér á nýja flottta dósahnífinn sem ég fékk í jólagjöf, spjallaði við kettina og dundaði í einhverjum smáatriðum sem ekki var búið að í flutningastandinu. Nú á ég bara verklega þáttinn eftir til að geta lýst því yfir að ég kunni á dósahníf. Svo heimilið lítur nú enn betur út en það gerði í gær og þetta er allt að koma. Ég hafði ekki kvöldmat heldur sóttum við okkur í ísskápinn hvor í sínu lagi eitthvað að snarla. Ég er minnugur þess gamla síðar íslenskra húsmæðra að skammta mat í trog á aðfangadag og segja fólki sínu að láta hann endast fram á þrettánda. Væri ekki hægt að gera það núna? Kokkalandsliðið og matargúrúarnir ættu að spreyta sig á þessu. Búa til nútíma jólatrog. Sem vel væri hægt að geyma í kæli. Selja í búðum. Fyrst hægt er að búa til þorramatarbakka er líka hægt að hanna jólatrog handa fólki og þetta gæti alveg verið vinsælt, til dæmis hjá einhleypingum og einbýlingum. Selja í matvörubúðum. Og svo fékk ég góða hugmynd sem ég ætla að hafa fyrir hobbý næsta ár, en ég held því fyrir mig hvað það er.