Síðasta blogg ársins

hér og nú. Það er komin þessi undarlega kyrrð sem einkennir þessa tvo daga, aðfangadag og gamlársdag, eftir klukkan þrjú og ekki einu sinni köttur á stjái. Tími til að setjast niður og meta árið. Og hjá mér hefur sannast sagna gengið mikið á, meira en ég hafði gert ráð fyrir í upphafi árs. Bæði á fræðasviðinu, í vinnunni og heimilislífinu. Að sjálfsögðu var hápunktur ársins að flytja úr sænska húsinu og það tók eiginlega mest allan tíma minn og orku í þrjá mánuði. En í vinnunni gekk líka margt vel, og svo þurfti ég að vera með einhverja fyrirlestra á árinu þess utan um efni sem ég ætla að halda áfram með. Og nú hef ég heilt herbergi undir það. Ástalíf var lítið stundað, kötturinn sá um það mál með umtalsverðri atorku og árangri. Heilsan hefur verið góð og farið batnandi og þegar allt er á uppleið er vonandi að það haldi áfram þannig. Feðgabyggð óskar öllum lesendum hér árs og friðar, og ef ykkur vantar kettling sem er sjálfstæður og stríðinn hafið samband í síma 8611902.

Það tókst.

Ég hafði það af. Skápurinn er kominn í eldhúsinnréttinguna og stendur sig vel þar. Ég kem dótinu fyrir í honum og allt í einu hef ég á tilfinninguna að ég sé búinn að þessu. Ég er ekki lengur að flytja, ég er fluttur. Kominn hingað. Það er að vísu sitt af hverju eftir og aðallega þar sem ég ætla að hafa vinnuaðstöðu, en ég sjálfur er loksins kominn í jólafrí. Rigningin í dag var ekki verri en gengur og gerist með sunnlensk slagveður. Hér á Selfossi er veðursælt í landssynningi. En allur snjór er farinn og ekki væntanlegur aftur á næstunni. Í jólafríinu grípur maður gjarna í einhver hobbý; en ég ætla ekki að gera það að jólahobbýi í framtíðinni að vera að skrúfa saman IKEA og sexkantast allar hátíðarnar. Annars er IKEA gott fyrir karlmannssálina: Hann fær á tilfinninguna að vera góður smiður þegar hann hefur lokið við skrúfelsið. Þó að hugvitið snúist um það eitt að festa hluti rétt saman eftir einföldum myndrænum leiðbeiningum. Þetta er svolítið eins og að líma saman flugmódel nema lyktin er betri. Og ég er , hugsa sér, farinn að taka til í staðinn fyrir að taka upp úr kössum og færa til drasl eftir því hvað ég er að gera í það og það skiptið. Skúra eldhúsið og holið. Þurrka af skápum og eldavél. Gaman að því, barasta.

Nei

ég bara nenni ekki meiru núna. Skápurinn er líka kominn á sinn stað í innréttinguna en ég á eftir að setja borðplötuna ofan á. Frelsisher Flóa og Skeiða er líka farinn eitthvað, hvert veit ég ekki, en þessir gaurar gætu ekki skipulagt hryðjuverk þó þeir færu í þriggja ára þjálfun hjá Kampholts-Móra. Svo ég er einn með köttunum, sjónvarpinu og húsi fullu af mat og þægindum og einhvers staðar er Erdinger í kælinum. Ég þarf bara að nenna eftir honum. En af hverju ekki að slaka á, hvað rekur mann svosem áfram - það eru nú jól.

Það er

kalt úti og snjór en þó það sé kalt og klakahröngl á Ölfusá þá er þetta jólaveður eins og jólaveður á að vera. Loksins. Ég dunda við að skrúfa saman nýja eldhússkápinn en ég klára hann ekki í dag, uppsetning bíður morguns og það er engin hætta á að ég trassi það, því ég hlakka til að fá þessa hirslu í eldhúsið. Jólapakkar koma frá Svíþjóð og ég fæ myndbönd og jólaóróa, en ég geymi að setja hann saman, því ég ætla ekki að eyða öllum deginum í að setja saman sænskar framleiðsluvörur. Ég mun muna þessi jól sem IKEA jólin miklu. Og svo sígur kyrrð yfir, það er tími fyrir heitt bað og að leggjast í rúmið, einhver köttur hlýtur að hafa tíma til að kúra með mér. Og það reynist rétt, Dúfus litli kemur og skömmu síðar mamma hans líka. Andri er líka ánægður með gjafirnar frá bróður sínum og hverfur upp í kamesið sitt eftir matinn. Og í eldhúsinu er gólem að vaska upp og annar að þurrka þvottinn minn inni í þvottahúsi. Jólafriður, þrátt fyrir stúss og snúninga.

Eftir

hvíldina sem ég tók um hátíðisdagana frá því að koma mér fyrir í nýja húsinu tók ég aftur til við framkvæmdir í dag, og byrjaði auðvitað á því að fara í IKEA. Erindið var að fá nýjan skáp í eldhúsinnréttinguna í staðinn fyrir þessa sem ég reif í burtu. Kom auk þess við í Smáralind og sá biðraðir við búðir þar sem fólk var að skipta. Á leiðinni hlustaði ég á útvarpsmenn með búlimískan móral sem töluðu um ofát um hátíðirnar og aukakíló og að brenna þessu strax. Hey kommon - þetta voru jólin, ekki árshátíð búlimíubandalagsins. Mér fannst þó enn skrýtnara að sjá fólk standa í biðröð að kaupa sér pylsu í Smáralindinni. Var ekki bara hægt að hafa pulsupartý heima á annan? Og svo er að opna kassana, finna sexkantinn, skrúfa saman, raða í hillur - þetta er alveg að verða búið. Stefni að því að eldhúsinnréttingin verði komin í samt lag á laugardagskvöldið.

Þvílíkan dýrðar jóladag

hef ég ekki átt lengi. Bara legið í leti, lesið, sofið, borðað og slakað á. Sem er indælt eftir eril og snúninga síðasta mánaðar. Loksins komin ný mynd á tilveruna. Þess utan hef ég gert eitt sem ég hélt að ég ætti ekki eftir: Tekið bóklega þáttinn í að læra á dósahníf. Nýi dósahnífurinn er nefnilega svo flottur að það fylgir leiðarvísir með. Og þegar ég tek verklega þáttinn ætla ég að láta Andra lesa leiðbeiningarnar skref fyrir skref. Ég þarf ekki að horfa á sjónvarpið því ég er sjálfur í því, ég lánaði andlitið á mér í myndina um Jónas og á morgun verður pabbi sýnilegur sem aukaleikari í Bræðrabyltu. Og að ég held mamma líka. Fjölskyldan er á uppleið í kvikmyndabransanum, ef ekki ættin, því Sverrir frændi minn var bílstjóri í myndinni um Jónas. Danski bílstjórinn á vörubílnum. Og þessi snjór sakaði heldur ekki - það var enginn með áhyggjur af honum nema Loppa, sem ekki hefur séð svona áður og sat úti í glugga spyrjandi mig hvað þetta væri.

Ég held

að ég hafi farið fram úr sjálfum mér í eldamennsku þessi jól, svo vel var maturinn heppnaður. Fiskurinn í hlaupinu var ekkert slor, og mér er löngu farið að finnast ómissandi að hafa þennan fiskbita í ísskápnum um hátíðarnar sem mótvægi við kjötinu. Andri, sem borðar ekki fisk, en borðar allan fisk ef ég elda hann er sammála mér. Þegar kemur að því að narta í afgangana fer hamm meira í fiskinn en kjötið. Hryggurinn var einstaklega góður, en þar skiptir líka mestu máli að hráefnið sé vel valið. Og þegar á að velja lambahrygg á ekki að skoða hrygginn, heldur undir hann. Eftir því sem lundirnar eru stærri og þykkari þeim mun betri er hryggurinn. Nýr ofn og keramikhelluborðið skiptir líka máli: Það er betri stjórn á hitanum. Svo fékk ég líka ágætar gjafir, Gigi mágkona og Ragnar bróðir gáfu mér Tupperware box sem er gott að hafa undir brauð í nýja ísskápnum og fyrirtaks dósahníf með. Foreldrarnir gáfu mer ævisögu Guðna, nema hvað, og ég verð áreiðanlega spurður út úr henni. Þau gáfu Andra frábæran jakka úr rúskinni sem smellpassar á hann. Og Andri gaf mér safndisk með bestu lögum Leonard Cohen, og að auki DVD disk með heimildarmynd um Bob Dylan. Tvær gamlar hetjur í einum pakka. Og Andri fékk frá mér diskasafn og Kaupið okkur eftir Hugleik. Kettirnir gerðu sér að góðu rækjur og túnfisk. Svo að hér eru allir sáttir og ánægðir. Og saddir, líka.

Þrátt fyrir allt

er heimilið komið í sæmilegt stand og hægt að halda jól. Það er nóg að gera í eldhúsinu og öðru hverju spilar dyrabjallan glaðlegt lag, einhver af félögum Andra er að koma með pakka. Kettirnir eru fremur spakir og stilltir og ekki til vandræða í dag meðan kyrrðin sígur smám saman yfir. Feðgabyggð sendir bestu jólakveðjur til allra frá Erlingi, Andra, Mínu, Loppu. (sem þessa dagana heldur að hún heiti Andri og er eina nafnið sem hún gegnir) og Dúfu, sem við nánari greiningu er talin vera fress og heitir þess vegna Dúfus núna, án þess að viðkomandi kvarti nokkuð. Nafnið klæðir líka einstaklinginn nokkuð vel. Gleðileg jól.

Það er ekki auðvelt

að skreyta jólatré og gera fiskrétt í hlaupi með aðstoð þriggja katta. Sérstaklega ekki svona vandaðar dömur með smekk eins og ættmóðirin sem er matvönd og veit hvað er gott og hvað ekki. Humarhalar og rækjur eru hennar fisktegundir. En þetta hefst eins og annað og sú gráa lýkur lofsorði á fiskinn og jólatréð, þó ég treysti henni ekki alveg, vitandi af reynslu að hún er afar glysgjörn og hefur gaman af sterkum og skærum litum. Það ber ekkert á að hún sakni afkvæmanna, hvorki mjálmar eða spyr eftir þeim, dauðfegin að fá hvíld því þau voru farin að vera erfið. En það er líka dásamlegt að fara út að keyra út jólagjafir í fallegasta veðri sem ég hef lengi séð á Þorláksmessu, heiður himinn fullt tungl og hrím á jörð. Loppa gerir eina tilraun að bragða skötu en hverfur hið snarasta frá. Eins og hún var góð í kvöld. En það eru að koma jól og það er að koma heimilisbragur á húsið, bráðum búið allt þetta fyrirsérkomelsi sem hefur staðið yfir frá mánaðamótum og hægt að sofa út á morgnana, jafnvel leggja sig aftur, og lesa eitthvað spennandi.

Dagur

fullur af viðburðum og fyrsti dagurinn síðan um mánaðamót sem ég gef mér tækifæri til að njóta jólastemmingar og skipuleggja jólainnkaup í staðinn fyrir að vera að taka up úr kössum og koma hlutum fyrir. Það er enn eftir að hengja eitthvað upp á veggina og tengja tvö ljós en annars er dæmið í höfn. Klára þetta, með skreytingum, á morgun. Hér verða ekki jólaskreytingar nema jólatré, sem nú er pláss fyrir í húsinu. Tveir kettlingar fóru í dag til nýrra heimkynna og ég vona að fólkið þeirra verði glatt að hafa þá. Skábrandur og Flauta voru sótt, Dúfa er ein eftir og allt í einu orðin hinn skemmtilegasti köttur sem gerist mannblendinn, en það var hún ekki meðan hinir voru. Dálítið hlédræg, kannski. Og ég er búinn að gera við dyrabjölluna, hún er mjög jolly og spilar skemmtileg lög fyrir okkur. Það stendur að sjálfsögðu Friedland á henni, annað kom ekki til greina. Og þegar ég segi fólki til vegar segi ég bara "Þú finnur þetta, það stendur Friedland á bjöllunni."

Og það tókst

nokkuð svo. Ég er loksins búinn með þessar tiltektir og kassatæmingar, get farið að setjast niður og sjá að flest sem ég hef gert er harla gott. Get farið að skreyta fyrir jólin og hafa gaman af að þau eru að koma. Orðinn leiður á kassatæmingum og IKEA skrúfelsi, það bíður fram yfir jól því mig vantar enn bókahillur. Flauta verður sótt á morgun og Skábrandur hefur fengið framtíðarheimili í Kópavoginum, þá verður Dúfa ein eftir. Gott að það var hægt að koma þeim til fólks, og það virðist vera kettlingaskortur í Reykjavík, hvergi kettling að fá nokkurs staðar, segir fólk. Jæja, ég gat bætt úr því fyrir einhverja.

Enn er karl

að koma sér fyrir. En nú eru myndir farnar að rata upp á veggi og punt á hillur, svo það er stutt eftir í að hér verði sæmilega heilsteyptur heimilisbragur. Takmarkið er að hafa klárað það mál þann 21. um kvöldið, svo ég hef tvo daga enn og þá tvo daga til að undirbúa jólahaldið og skreyta. Þá verður slakað á, legið í leti og lesnar bækur. Talandi um...það er meira hvað íslendingar hafa sótt í sig veðrið með að semja reyfara núna. Harðskafi? Hvað er það? Það hljómar eins og einhver Akureyrartogari. Bátsmaðurinn á b/v Harðskafa finnst myrtur í klefa sínum norður á Halamiðum...hm. Eina manneskjan sem ekki er að semja reyfara er Nanna Rögnvaldar, og gæti hún þó þrusað upp einum meðan hún biði eftir að suðan á kartöflunum kæmi upp. Hér eru kettlingar að fara: Mía litla fór í dag og er núna að læra pólsku. Hún verður áreiðanlega nokkuð góð í því. Flautu hefur verið lofað alla leið til Hafnarfjarðar, svo núna eru bara Skábrandur og Dúfa eftir.

Kettlingar fást gefins

með því að hafa samband við mig hérna eða hringja í farsíma 8611902. Efstur er sr. Skábrandur Antímon, þar fyrir neðan er systirin Flauta Sírena (Það þarf að heyra í henni til að skilja þetta) og neðst eru þrjú, Skábrandur, Dúfa, (svört) og Efemía, eða Mía litla í daglegu tali. Ef til vill ekki litfögur en hefur allt útlit fyrir að vera ljúf í skaplyndi og vel gefin. Hún hefur sem sagt persónuleika fram yfir útlit.

Og enn

tómukassadagur í Feðgabyggð. Þeim fer fækkandi en samt er stafli af þeim núna í forstofunni. Sem myndast þar einhvern veginn. Þetta er svolítið eins og jarðsagan. Og í dag kom ég mér loksins að því að hengja sjónvarpið á vegginn. Ekki erfiðisvinna, bara svolítil nákvæmni og umhugsun í verkið og þá kemur það allt rétt. Og svo að skrúfa saman. En ég þarf nauðsynlega að komast með allan þennan pappa upp á stöð á morgun áður en ég geri meira. Og það er bara vika til jóla en það er allt í lagi, búinn að kaupa allar gjafir nema eina og þarf bara að hugsa fyrir matnum.

Enn ein

bæjarferðin en líklega sú síðasta fyrir jól. Við tókum daginn snemma og fórum í Kringluna, Nexus, þessa dásamlegu búð þar sem eigandinn er úti á bílastæði að hjálpa kúnnum að leggja og enduðum í IKEA þar sem Andri keypti sér bókahillur í herbergið sitt. Svo austur. Þar tóku við venjuleg húsverk og ég nennti ekki fyrir mitt litla líf að halda áfram að taka upp úr kössum eða skrúfa eitthvað saman. Hlustaði bara á tækin mala, þvottavélina, þurrkarann og uppþvottavélina, og núna síðast nýjustu viðbótina, ísskápinn með ísvélinni. Það hljómar eins og gamall sjóari sé að hrækja frammi í eldhúsi þegar Andri malar sér klaka í glas. Það vantar ekki vélaskröltið. En núna er komið kvöld, og þar til heyrir að fara snemma í háttinn - ég vaknaði klukkan sjö í morgun - liggja í náttsloppnum og lesa, bara. Kassarnir hlaupa ekki í burtu í nótt.

Í morgun

klukkan átta var hringt í mig: Pósturinn var að koma með nýja ísskápinn minn. Ég fékk nokkra vinnufélaga til að hjálpa mér að koma honum inn og núna stendur hann frammi í eldhúsi og býr til klaka á fullri ferð. Eða mulning ef ég kýs það heldur. Auk þess að dótið sem var í gamla ísskápnum fyllir rétt hurðina á nýja kælinum. Eina ástæðan fyrir að ég sit ekki með viský í glasi núna er að ég á ekki viský, en ég bæti úr því fyrir helgina. Svo að þessi dagur fór í að tengja: Ég er alltaf að tengja eitthvað. Eða henda einhverju. Og verkefnin eru svo mörg að það eina sem dugar er að gera sér þennan gamla góða to do lista til að gera hlutina skipulega og gleyma engu. Þetta verður gott um jólin. Hver er ekki í vandræðum með pláss í kæli um jólin, og ég get farið að leggja drög að jólamatnum, sérstaklega ef ég sé gott hráefni í boði. Enn ekki farinn að huga að bakstri, samt. Jólapakkar til útlanda eru farnir og búið að gera því skil, þökk sé Amazon og fleirum.

Nei

ég geri ekki meira í kvöld. Eins og það sé ekki nóg dagsverk að rífa sundur hálfa eldhúsinnréttingu til að tengja uppþvottavél og taka þar að auki upp úr nokkrum kössum. Það er ekki eins og ég sé búinn að því. Í staðinn skreppum við feðgar í sjoppu, pökkum inn jólagjöfum og leikum okkur við kettina. Mig langar að taka kettlinginn sem við köllum Flautu Sírenu og senda hana til Egils Kára. Ég er viss um að það yrði vinátta við fyrstu sýn og þau eru bæði talsvert fyrir aksjón líka. Hún hefur það sérkenni að mjálma ekki heldur flauta með trýninu og segir ekki mjá heldur Bíbb.
Og svo er að koma veður, og vetarveður eru alltaf dásamleg, líka hérna, því nú heyri ég regnið á þakinu líka. Svo þetta er kúruveður. Ekki meira kassastúss í kvöld. Æ skrambi, ég fór út í sjopppu af því mig langaði í eplasafa. Og nú langar mig í banana.

Enn einn

annadagurinn. Ég þarf að fara snemma í bæinn að hitta lækninn minn, bölvandi þokunni á Hellisheiðinni, en viðtalið við hann gekk vel og ég kemst í búðir að kaupa gardínur fyrir borðstofuna og ísskáp. Ég festi kaup á sambyggðum kæli og frystiskáp með klakavél og get bráðum búið til krap, slyddu, slabb, ís, snjó og hláku heima í eldhúsi. Í kvöld nenni ég ekki lengur að vera að bera kassa og mublur til og frá. Það er einhver notaleg rósemdar letistemming yfir heimilinu og þó að Kampagrána gamla sé breima þá angrar það okkur lítið. En henni verður ekki, endurtek ekki, hleypt út meðan á þessu hormónakasti stendur. Og svo er það pillan, góða, svona fyrsta kastið áður en þú ferð til dýralæknisins.

Troðfullt allt af tómum kössum...

Já ég er enn að taka upp úr kössum. Þegar ég er ekki að fara yfir próf, sitja yfir eða sinna vinnunni minni. Skilaði inn einkunnum í dag: Útkoma dágóð, þó hef ég séð betra, en þetta er yfir heildina með betri uppskerum. Tvær kerrur fullar af pappa og öðru dóti fóru á haugana í dag: Ég er langt kominn með að tína upp úr kössum og raða í hillur, og í dag kom netið. Netvænt hús, ég get tekið það alls staðar þráðlaust án þess að vera að leggja leiðslur og kapla um allt til að detta um. Sem er kostur. Kössunum fækkar. Þessa dagana er það forstofuherbergið, sem á að vera vinnuherbergi fyrir mig í framtíðinni. Þar kemst ein tölva fyrir og þá þarf ég ekki að hafa hana sem stofustáss, sem líka er kostur.

Það gengur hægt

en gengur samt eitthvað að taka saman lífið aftur. Í dag er forstofan svo full af tómum kössum að ég verð að hætta að taka upp úr þeim. Er allan daginn að hjálpa hlutunum að finna sig í nýju rými. Er að vísu með mikinn hálsríg og svo þarf ég að vera að fara yfir próf líka, en hægt og örugglega miðar öllu til réttrar áttar. Ég gef mér ekki tíma til neins annars. Samt er hægt að njóta næðisins á þessum nýja stað. Ég verð ekki var við nágranna, það eina sem ég verð þeirra var er hundur sem geltir annan hvern dag. Einu sinni. Næðið er með fádæmum: Engir skellir í útuhurð, nágrannar að opna skápa eða loka þeim eða umgangur á efri hæðinni. Ég gæti varla verið legnra úti í sveit. Og svo heyrist ekki í bíl á nóttunni.

Smám saman

kemst lag á tilveruna. Sumir hlutir eru fljótir að finna sér stað í nýju umhverfi, aðrir taka lengri tíma. En við hvern hlut sem finnur sér samastað og hvern kassa sem tæmist skapast rými og þá gengur betur að ná saman tilverunni aftur. Ég er feginn að vera kominn út úr Sænska húsinu: Þó ekki hafi farið illa um mig þar minnist ég eftirá stöðugrar baráttu við skít og óhreinindi sem aldrei ætluðu að fara og komu strax aftur. En öllum mikilvægu lífsspursmálunum sem voru á borðinu þegar ég flutti þangað hefur verið svarað og fá sem blasa við. Það er að koma helgi og þá finnum við feðgarnir út úr hlutunum og komum þeim fyrir, núna þegar allt draslið er komið upp eftir. Það er bara búið að taka viku.

Enn er mikið

að gera. Ég er búinn að tæma gamla staðinn en lítið farinn að hagræða hlutum enn á þeim nýja. Aðallega vegna þess að ég hef enn sem komið er lítið verið þar nema blánóttina. En ég tók mér frí frá dótaflutningum í gær og var heima. Svona til þess að búa um rúmið, prófa eldavélina og láta einhverja hluti finna sér stað. Það er nefnilega oft þannig, að hlutirnir í húsum finna sér staði til að vera á, frekar en að fólk ákveði hvar þeir eigi að vera. Ég er alls ekki viss um hvenær ég verð búinn að þessu öllu en vonandin á Þorláksmessu.

Feðgabyggð er flutt

og farin að koma sér fyrir á nýjum stað. Allur gærdagurinn fór í að bera og rogast með stór og þung stykki, og við höfðum sendiferðabíl allan daginn undir dótið. Við erum dauðþreyttir, báðir tveir, en það bjargaði málinu að Andri er sterkur og hefur ansi seigt úthald í svona streð. Síðast fóru kettirnir, og þær höfðu nóg að gera frameftir að rannsaka staðinn og kynnast honum. En þegar Mína veit hvar skálin hennar er, sandurinn, ísskápurinn og rúmið mitt er hún fljót að ná áttum. Og enn eru eftirhreytur eftir, sem þarf að taka af Austurveginum. En það tekur fljótt af.

Úff

Við feðgarnir erum að hrynja eftir erfiðan dag í kassaburði og flutningum. Við fengum að vísu smá hjálp framan af degi en seinnipartinn höfum við verið tveir einir í þessu og enn er einn dagur eftir í stússinu. Fæ sendiferðabíl á morgun undir stóru stykkin. En lífið á nýjum stað er að taka á sig mynd og uppröðun. Ég hef núna stóra stofu með borstofu og sólstofu allt í einum geimi og fyrir utan er hellulagður pallur með skjólvegg þar sem er frábær aðstaða til að fórna geitum. Eins og sagt er, þetta er allt að koma. Það sem kemur mér mest á óvart er hversu útsjónarsamur ég hef verið að nýta hvert skúmaskot í íbúðinni til að geynma drasl. Ég er algjör skotaskúmur, bara.

Enn og aftur

fer Feðgabyggð í mörg horn kíkjandi. Byrjuðum daginn á skreppu í Nexus og fórum svo í IKEA og eyddum þar góðum part úr degi. Afraksturinn var eftir því. Báðir keyptu sér mublur. Fórum svo á frumsýningu á myndinni sem við vorum að aukaleika í sumar. Þar voru ýmsir þjóðkunnir menn, fyrir utan okkur. Ég fékk að sjást sem virðulegur eldri herra sem leiddist í kirkju og átti nokkrar sekúndur af frægð. Svo austur að skrúfa saman IKEA fram eftir kvöldi. Nóg af því og kláraðist ekki. Meira flutningabras á morgun.