Ég ætla heim

já austur í Flóa, þar sem anga forarmýrarnar og spóinn vellir dátt ...Er ég kem heim í Búðardal...Einhver sem neglir slordísirnar...Tíu litlir negrastrákar...Svo hvað? Er ekki heimurinn fullur af fordómum? Um heimska sveitastráka í bænum, um landlæga brókarsótt í Búðardal, fordóma rokkara gagnvart fólki í sjávarbyggðum, og svo voru það þessar tvær úr Tungunum. Fráskilin að vestan. Allt snýst þetta um aðkomufólk sem ekki áttar sig á veggjunum í umhverfinu sem það er að heimsækja. Gera grín að sveitafólki og staðfesta eigin yfirburði með því að líta niður á aðra er algengt viðhorf. Muggur var ekki fordómafullur: Hann nefnir sérstaklega í bréfi heim hversu hrifinn hann er af svertingjatónlistinni þegar hann fer til New York. En hann var oft blankur. Ég rífst ekki út af þessu. Hvaða bókaforlag er þessi Skrudda? Bækurnar sem þeir gefa út benda ekki beint til fordóma, margt af því sem þeir eru með þar er ágætt. En auglýsingin sem þeir fá er stórfín út á þetta. Og negrastrákarétthugsunin dregur athyglina ágætlega frá stórmáli eins og til dæmis áfengissölu í matvörubúðum. Sem er reyndar ekki tilgangurinn, en umræðan um negrana trekkir vara betur. Ég held að ég mundi láta hunangsflugusuðið róa mig ef það væri á annað borð sumar í Flóanum, en læt mér í staðinn duga spjall við Kampagránu úti í garði og horfi á stjörnurnar.

Meiri snjór

í morgun sem breyttist í slabb þegar leið á daginn. Ég læt bílinn ösla, það er einmitt það sem Subaru er góður í. Að ösla slabb í öðrum eða hægum þriðja. Kaupi í matinn, gott að koma heim, sokkarnir svolítið blautir og notalegt að fara úr þeim, leggja sig. Mig dreymir fullt af fólki í tómri búð keyrandi tómar innkaupakerrur um búðina og tínir eitthvað í þykjustunni ur hillunum. Eða kannski var tilboð á innkaupakerrum. Les svolítið og fóðra kettina, leik mér í tölvunni þar til Andri hringir að láta sækja sig úr vinnunni. Fiskbakstur og hrísgrjón, grænt te að drekka með. Sunnlensk þæginda vetrarstemming. Southern Comfort, Icelandic style. Snemma í háttinn, hlusta á veðrið. Lesa meira. Sofa svo.

Snjór?

Já það kom snjór á sunnudagsmorguninn. Og hann er sums staðar ennþá. Vetrartunglið ætlar að breyta tíðarfarinu. Svo spáir meiri snjó á morgun. Þetta þýddi breytingar á áætlunum en ég hef samt komið miklu í verk þessa fjóra daga. Þeir hafa eiginlega verið óhemju pródúktívir. Enn er að vísu óunnið í eldhúsborði Ófeigs í Fjalli en ég er búinn að saga til nýja plötu á gripinn, bara eftir að festa hana á og mála svo. Og svo er ég þess utan búinn að sofa helling og lesa bækur. En mér er ekki til setu boðið, einn fyrirlestur þann fimmta nóv. og annar þann níunda. Svo er sú lota búin. Ég er búinn að panta mér bækurnar til að lesa á jólanótt - Sandman, Pratchett og fleira, en ekki búinn að slá mér á jólagjafir enn. Samt búinn að kaupa rauðkálið til að senda til Svíþjóðar. Það veitir ekki af að vera með fyrra fallinu í því. Þetta er reyndar fyndið. Íslendingar senda niðursoðið rauðkál í jólamat til útlanda en kaupa sjálfir innflutt eða elda sér. Útflutningur og innflutningur í skemmtilegu jafnvægi.

Í dag

hef ég ekki verið duglegur en samt klárað allt sem ég ætlaði að gera. Það eru þessar raunhæfu áætlanir hins lata, sko. Þær virka alltaf. Ég hef lesið, eldað kvöldmat, sett dót í kassa og klárað þvottinn. Eyddi kvöldinu með Sam Peckinpah - Ballad of Cable Hogue. Sú fallega mynd hefur engu glatað gegnum árin. Eftir myndina fór ég út í garð að njóta þess sem sést allt of sjaldan þessa dagana - það var stjörnubjartur himinn. Og Kampagrána kom til mín á trjárótarstubbinn til að hvessa klærnar og spjalla. Í öllu þessu kettlingastandi eru stundirnar á trjárótinni eitthvað sem hún missir alls ekki af. Það er okkar quality time.

Fyrsti dagur

í langri helgi. Bæjarferð. Kíkt í Góða hirðinn. Það var athyglisvert - kom þar rétt fyrir tólf og það var löng biðröð fyrir utan. Fólk talandi öll tungumál og var af ótal þjóðernum. Sláandi. En nú orðið er lítið í þeirri búð sem vekur áhuga minn. Ef ég safnaði íslensku keramiki - sem ég geri ekki - væri þó stundum hægt að finna fjársjóði. Jafnvel koma upp ágætu safni um íslenska listhönnun. Fór aðeins í Rúmfatalagerinn á eftir og fannst ég andartak vera í sömu búðinni. Ekki síst vegna þess að ég kíkti í ELKO líka. Upphaf og endir neyslusamfélagsins. Drasl úr þessum búðum endar fljótlega sem fjársjóður handa indverskum konum með sjal, konum frá Filippseyjum, blökkukonum og hjá pólskum verkamönnum. Náði samt í skemmtilegt efni: Fjóra vestra eftir Sam Peckinpah. Óður til ofbeldis. Lokaatriðið með vélbyssunni í Wild Bunch er mjörgum eftirminnilegt. Snattaði heima og snerist. Það er ða hlaðast upp drasl og skítur, en núna þvæ ég bara skítinn af því sem fer í kassa. Hitt má safnast upp og vera mokað út í lokin.

Endemis

snatt og snatagangur. Það er löng helgi framundan í vinnunni, frí föstudag og mánudag. Ég er á snöpunum - útvega mér plötu á eldhúsborð Ófeigs í Fjalli, sem ég ætla að setja á á mánudaginn og mála. Það nefnilega spáir þurrki. Svo þarf ég að ganga frá einhverjum aukamálum varðandi húsakaupin. Fara í búðir og efna mér í nokkra pappakassa. Nú skal pakkað drasli. Feðgabyggð fór í bíó að sjá Stardust - það var gaman, ýmist hægt að hlæja að fyndum afturgöngum eða hrylla sig af óhugnaði og spennu - Neil Gaiman fyrir byrjendur. Það væri gaman að sjá mynd um Sandman, eða American Gods. Gaiman er lagið að gera það óhuggulega fyndið og það fyndna óhugnanlegt. En mæli með henni og Ísland leikur landslag ágætlega eins og vant er í einu atriði. Svvo þegar heim kom þurfti ég að fixa lekan krana. En það tókst, lukkunni sé lof, fyrir háttumál.

Hm

Fyrsti fyrirlestur búinn. One down, two to go. Pása í tvær vikur til að undirbúa og gera eitthvað. Var í Þjórsárveri í gærkvöldi að tala um sænskt timbur í keppni við fund kúabænda um sænskan klaufpening á Þingborg. Þá þarf ég að taka til hendinni í sambandi við húsakaupin og það fer að koma tími á aðra rassíu í að pakka niður og fjarlægja drasl. Allt í einu er bara mánuður til stefnu. Kettlingarnir í fataskápnum dafna vel og það er bara notalegt hérna í þessum leiðinda útsynningshraglanda. Best af öllu að fá sér kríu eftir vinnu. Alltaf nóg að gera en leysist með því að taka hlutina skipulega, auðvitað.

Helgar

eru góðar. Hversu grá sem hver vika er þá kemur alltaf föstudagur fyrr en síðar. Og það þýðir að fylla belginn á heimilisróbótunum, hafa eitthvað gott að lesa og tala við köttinn. Vaka fram eftir. Elda góðan mat. Eignast kettlinga. Já. Kampagrána gaut nýju setti af kettlingum inni í fataskáp. Fjórum, í þetta skipti. Tveir gráir, tveir svartir. Annar svarti með hvítt trýni og lappir. Litur sem er vinsæll á heimilisköttum. Einhver þarf að komast til dýralæknis áður en nýtt sett fer af stað. Annars hef ég ekki ónáðað þessa kattafabrikku í fataskápnum mínum: Aðeins kastað tölu á liðið. En þarna verða innan tíðar fjórir eðalkettir sem fást gefins. Svo hef ég verið að semja fyrirlestur fyrir annað kvöld. Tveggja tíma tölu eða svo um sunnlenska verslunarsögu. Það er kostur að bókin sem ég tók saman var ekki eins leiðinleg og ég hélt. En ræðan er tilbúin. Loppa hefur ákveðið að ég sé ný mamma hennar í staðinn meðan mamma er á fæðingardeildinni.

Það er

kominn stór steypumótafleki sem byrgir fyrir útsýnið út um stofugluggann minn, svo allt í einu er glugginn minn kominn í skjól og það rignir ekki upp á hann lengur. Svo verður hellt steypu í mótin og kemur grár veggur. Þetta er allt í lagi, ég átti von á þessu en nú sé ég ekki lengur til veðurs út um gluggann. Ég var vanur að nota fánana á Bónus fyrir veðurvita, til að sjá á hvaða átt hann var á morgnana. Það liggja steypumót úti í garði. Þetta er allt að breytast, en það stóð víst til. Og ég verð bráðum farinn. Fjörutíu dagar og fjörutíu nætur, það er eitt syndaflóð þangað til. Svo það er líklega bara best að fara snemma í háttinn með köttunum og hafa góða lesningu.

Þá er

fyrirlesturinn í pokanum. Eða á minniskubbnum. Allavega fyrri hlutinn, svo kemur í ljós hvort ég kem einhverju af honum að á morgun, Lýður vill sjálfsagt segja eitthvað. Seinni hlutinn er eftir viku en það kemur meira af sjálfu sér, ég skrifaði mest af honum 1990. Til að búa til glærusýningu þarf ég samt að lesa mína eigin bók aftur, og taka upp staðreyndir og lykilatriði. En það þarf einhverntíma að ganga í það mál. Svo er bara að láta tímann ráðast.

Laugardagur

til letikasta. Ég hef ekkert unnið í fyrirlestrinum í dag sem er sýnilegt - það er að segja, ég hef unnið í honum í allan dag, hann hefur mallað í rólegheitum bakatil í höfðinu á mér og þar hafa atriðin og staðreyndirnar raðað sér upp. Það er hvort sem er bara betra, því það eru mörg ár síðan ég vandi mig á að flytja fyrirlestra blaðalaust. Ég skrifa þá heldur ekki niður. Ég veit að það gerir ákveðnar kröfur en ég komst líka fljótt að því að blaðalaus fyrirlestur er betri en skrifaður. Ég er sem sagt búinn að tala blaðalaust um sunnlenska verslunarsögu í allan dag meðan ég hef tekið til, þvegið þvott, eldað mat og snuddast í þessu vanalega heimilisstússi sem fólk þarf að gera sem á einhvers staðar heima. Ég veit ekki hvort nemendur mínir hafa tekið eftir því að ég opna næstum aldrei kennslubók í tíma, en þau vita yfirleitt að það hefur litla þýðingu að spyrja á hvaða blaðsíðu ég sé. Og það er gott að hafa þessa yndislegu róbóta til að gera hlutina fyrir sig -það er það sem þessi tæki eru, uppþvottavélar, þvottavélar, þurrkarar, eldavélar - frumstæðir róbótar sem verða smám saman gáfaðri með tímanum. Mig langar svolítið í ryksuguróbót þegar ég flyt á parketið, en ég veit líka að það á aldrei að kaupa tæki í fyrsta sinn sem það kemur á markað. Það verður komin betrumbætt útgáfa áður en við er litið og þá á dýra prótótýpan hvergi heima nema frammi í geymslu hjá fótanuddtækinu.

Föstudagur

malandi þvottavél, murrandi uppþvottavél, brúmmandi þurrkari, enskur krimmi í sjónvarpinu, sest í norska hægindastólinn, (100% ku) og spjalla við mæðgurnar (2X100% katt). Fékk mér sögu St. Kildu á bókasafni. Verð aflestrar. Hreint á rúminu, rigning úti, gæti verið á afskekktum sveitabæ. Uppskriftin að fullkomnu föstudagskvöldi.

Stór fimmtudagur

ansi víða. Villi er úti og Gísli Marteinn með illa smíðaða skeifu. Sem einhvern veginn fer honum ekki - nú eru menn í því að bjarga sínum karríer, greinilega. En það verður enginn sterkur pólitíkus af því að sigla tóman meðbyr og gefa öllum í strætó, Gísli minn, og vonandi verður nú gert eitthvað í launamálum leikskólanna. Ég segi ekki orð...ég var farinn að velta fyrir mér hvað ég gæti keypt mikið í REI þegar það kæmi á almennan markað. Gullnámur hafa hins vegar tilhneigingu til að koma ekki á markað í Kauphöllinni. Það dregst líklega eitthvað. Og ég lýg því ekki, ég fylgist með hlutabréfamarkaðinum. Einhver sem þekkir mig verður líklega hissa. En þetta borgar sig betur en lottóið. Svo hvað? Vinningurinn er ekki eins hár, en þó aðeins meiri en að vera stundum með þrjá rétta. Í húsinu við hliðina var verið að steypa í dag. Stóran vegg á fyrstu hæðinni. Kjallarinn er búinn, jarðhæðin að koma - en það eru tvær hæðir eftir. En það var gaman hjá körlunum. Það er gaman að slá upp spýtum og mótum og hella steypu í sem kannski á eftir að standa í hundrað ár. Þetta er að taka þátt í sköpun. Búa til aðstöðu til að gera eitthvað nýtt eða kannski bara þetta sama gamla en hafa til þess betri aðstöðu. En það eru 50 dagar enn þangað til ég kemst í betri aðstöðu. Ég sagði við Andra að ég ætlaði að hafa jólatré um þessi jól. En það verður að vera gerfitré, því það er enginn partur af mínum trúarbrögðum að draga lifandi tré inn í stofu og horfa á það engjast í dauðateygjum í hálfan mánuð.

Í mogganum í gær

sagði Yoko Ono að John væri meðal fólks í Viðey. Les: Afturgenginn rokkari sést á kreiki í Viðey. Eigendur Draugasafnsins eru komnir á staðinn með veiðigræjur. Miðlar eru á svæðinu, vonandi. Mér er sama. Og mér er líka sama um stóra OR málið. Því það er alveg sama hverju menn eru á móti, hversu hátt er haft, mikið rifist og mörg orð töluð, mótmæli framin: Það sem á að gera verður gert. Þá er það sama hvort það eru fleiri virkjanir, fleiri álver, meiri einkvæðing - það sem þessir menn vilja er það sem verður. Og þeir geta auðveldlega bent á að þetta komi almenningi til góða. Ég mæli með frægri mynd sem heitir Sigur viljans, með Adolf Hitler í aðalahluverki. Viljinn sigrar víðar en í Þýskalandi nasismans. Sá sem vill og tekst hefur á endanum rétt fyrir sér, að sjálfsögðu. Og þá verður tal um frið í heiminum úti í Viðey eins og hvert annað útburðarvæl og draugaspangól.

Góður dagur

í dag. Ég var að frétta af nýjum tölvuleik í Settlers-seríunni sem var að koma út, kvikmyndin Stardust er komin til landsins, og uppþvottavélin komst í lag aftur. Hún var búin að vera með stæla í nokkra daga en ég var ekkert að flýta mér að laga hana, og það var engin(n) í húsinu að sótbölsast, reka á eftir mér eða tuða um ónýtt drasl og kaupa nýja. Andra fannst þetta samt góðar fréttir. "Frábært, nú geturðu aftur farið að elda mat sem þarf mikið uppvask." Ekki það að hann kvarti undan smurðu brauði með te og spennandi áleggstegtundum, svo sem spænskri skinku og pylsum. Ég horfði á þessa skrýtnu uppákomu í Viðey þar sem einhverjar ekkjur og munaðarleysingjar sem einhverntíma voru áhangandi Bítlunum komu saman og kveiktu á peru. Ringó var eini maðurinn á svæðinu sem flaggaði í fulla stöng og var bara hress. Gaman að honum og hjá honum líka. Paul var svo skynsamur að vera upptekinn við eitthvað annað. Og ef á að halda minningu þessa rokkara á lofti væri alveg ágætt að kalla hólkinn utan um peruna Ruglustampinn. Það verður hvort eð er alltaf frekar hjákátlegt að reyna að taka dauða rokkara í heilagra manna tölu. Nei, Jagger og Richards, það eru mínir menn, rokka enn á fullu og eru ekkert að reyna að blása sig út með einhvern andskotans málstað, það þarf hvort sem er ekki málstað til að rokka. En þeir hafa heldur ekki lent á einhverjum kvenpersónum sem eru ekkjur þeirra að atvinnu.

Laugardagur

til lukku. Að þessu sinni er verkefnalistinn ekki eins og vant er: Engin Subaruhlöss í ruslið, engin smíðavinna, stúss eða tiltektir. Í staðinn vaknað snemma, tekin sólarhæð og sofnað aftur. Í dag mjálmaði Loppfríður Araminta í fyrsta sinn svo ég heyri til. Svo kemur fyrirlestrarundirbúningur. Ég þarf að skreppa í Flóann og ná nokkrum myndum til að punta upp á showið, og í dag er bjartur dagur og gott að taka myndir. Þarf jafnvel ekki að fara út úr bílnum til að skjóta á álftir á kornakri þerra vængina. Andri á frí í vinnunni, ef vinnu skyldi kalla: Þessa dagana stendur hann í þeim stórræðum að selja fólki norskar prumpublöðrur, sem hafa það fram yfir eldri gerðir að fylla sig sjálfar af loft. Ég vorkenni hönnuðunum sem fengu þetta verkefni. Eitt er að vera prumpublöðrusali, annað að vera hönnuður á tækniundrinu. Svo fer hann eitthvað að dedúast með Frelsishernum.

Fy, fy og fan

og fordæming. Hér er ég með bannsetta kvefpest og fer ekki í vinnuna af þeim sökum. Andri er búinn að vera með þetta og missti líka einn dag úr vinnu. En þetta er samt góður dagur til að fá kvef: Skipulagið næstu viku gefur ekki tilefni til neinna pesta. Og ég hef sæmilega fótavist, svo ég get til dæmis farið að vinna í fyrirlestrinum sem kemur um næstu helgi. Um verslunarsögu Flóamanna. "Þegar á að fjalla um verslunarsögu Flóamanna kemur fyrst upp í hugann fyrirtæki á Eyrarbakka sem nefnt var Skankaveldi. Þetta fyrirtæki seldi aðallega hrossakjöt til matar og húðir, en líka búðarvarning, sem sumir töldu stolinnog af lager Einarshafnarverslunar. Þá kom fyrir að það seldi líka stolna sauði sem það keypti af velþekktum sauðaþjófum í uppsveitum, svo sem Gottsvin í Steinsholti og sonum hans. Í fyrirsvari fyrir þetta fyrirtæki varð maður að nafni Jón Geirmundsson, sem er betur þekktur sem einn hinna margfrægu Kambránsmanna...." Dálaglega byrjar það. Og hér sit ég og horfi á Bónus út um gluggann, sem mér finnst sjálfum hálfgert Skankaveldi, allavega þegar ég horfi á hráefnið í matvöru sem þar er á boðstólum. Önnur líkindi dreg ég ekki með fyrirtækjunum tveimur. En hvað um það..ef ég held ekki út í þessu þá á ég allan sesason 2 af Prúðuleikurunum á diskum og eitthvað fleira sem ég hef keypt og hugsað "Æ ég horfi á þetta þegar ég verð veikur heima einhverntíma." Nú er lag.

Enn

er steypa. Byggikarlarnir úti eru að búa til vegg fyrir austrið. Ég hætti bráðum að sjá annað en steypu út um stofugluggann. En það er allt í lagi. Tími minn hér í húsinu er að styttast. Ég er að sönnu ekki að gramsa í gömlum hirslum eða setja niður í kassa: Ég er búinn að fá staðfestingar og tímasetningar á tveimur fyrirlestrum. Annan um verslunarsögu Flóans, hinn um Flóaáveituna. Þann þriðja um kvenfólk og brennivín. Hver á fætur öðrum næsta mánuð. Ég er vissulega að fara aftur götur sem ég gekk fyrir löngu en það kemur ekki að sök, ég þarf bara að fara dýpra í þætti sem ég hafði ekki pláss fyrir þegar ég skrifaði bókina. Næsti mánuður fer í þetta, eins og ráð var fyrir gert.