Eins og

allir sem þekkja mig vita þá geng ég mikið í vestum af ýmsum gerðum. Og það þykir fleirum gott, því hér er sonarsonur minn Egill Kári að sverja sig í föðurætt, hreykinn af nýja vestinu sínu.

Long time no

blog. Ég hef verið með könnuna fulla í ýmsu stússi. Ganga frá sölu á íbúðinni minni, og nú á ég ekki lengur íbúðina í sænska. Þar sem mér reiknast að ég hafi sofið í meira en fimm þúsund nætur. Og lifað álíka marga daga. Og á enn níutíu eftir ef allt fer eins og ég hef reiknað með. Ég get ekki sagt að ég sé byrjaður að pakka niður, en ég er farinn að fara með drasl upp á hauga, sem líklega verður að reiknast eitthvað. Þrjú Subaruhlöss farin og tvö bíða. Kosturinn við það að flytja er að þá er hægt að losna við hluti sem ég hafði ekki hugmynd um að ég ætti lengur. Skólinn byrjaður og kettirnir sjá um að vekja mig klukkan sex á morgnana, en þá hefst hinn vinsæli og drepfyndni raunveruleikaþáttur Mæðgurnar á mínu heimili. Sem vanalega fer þannig fram að rúmið mitt er notað sem bækistöð í eltingaleik og ég er hafður fyrir stökkpall. Þegar búið er að reka mig framúr er vaninn að hringa sig upp og sofna í faðmlögum. En ég sit uppi bölvandi sendandi friðspillunum hornauga meðan ekki glufar einu sinni í glyrnu á þeim. Anri hefur sótt um vinnu á nýjum stað þegar vinnan í Húsinu er búin en af öryggisástæðum verður ekki gefið upp hvar. Ekki víst að það starf fáist, svosem.

Þar kom að því

Skólinn byrjaður og það merkir að í búðirnar koma skólabækur og töskur og stærðarinnar blokkir af osti. Ekki veit ég af hverju skólaundirbúningur tengist stórum oststykkjum eða hvort það er eitthvað sérstaklega gáfulegt við þau, en svona er það. Fundur í morgun í vinnunni og seinnipartinn skruppu feðgarnir í IKEA að skoða. Ég fékk þar svör við öllum mínum spurningum, einn túr í IKEA leysir flest þau vandamál sem ég kem auga á við flutninga. Og ég villtist ekki. En Andri er ómissandi leiðsögumaður og förunautur um þetta sveitarfélag: Eftir skiltum að dæma eru núna sveitarfélögin Reykjavík, Kópavogur, Hafnarfjörður og IKEAhreppur þarna. Það væri gaman að skreppa til hreppstjórans í IKEA með minkaskott. Góði hirðirinn átti ekki það sem ég var að leita að í dag en það gerir ekki til, ég á fleiri ferðir eftir þangað. Og nú er komið síðsumar, dimmt á kvöldin, það rignir á gluggann minn og járnamennirnir úti í kjallaranum við húsið mitt eiga samúð mína alla. Þeir hljóta að vera að binda blindandi.

Og þá

endaði sumarið. Ég sest út í garð á trjárótina sunnan við hús - ég ætti kannski að taka hana með mér þegar ég flyt - og fúndera út í tilveruna með Kampagránu, sem í sumar hefur orðið ráðsettari og rosknari af barneignum sínum. Þó ég hafi ekkert farið hefur sumarið samt verið viðburðaríkt. Best varðveitta leyndarmálið er að ég henti öllum gömlu nærbuxunum mínum - ekki langt samt, þær verða notaðar sem málningartuskur þegar ég flyt. Í staðinn skipti ég yfir í boxer og líkar það afar vel. Ég hef bætt heilmiklu við mig í eldamennsku og farinn að baka kökur. Nú er jólakaka, brúnkaka, eplakaka og hjónabandssæla einfaldasti hlutur í heimi. Ég fékk mér uppþvottavél, lék í kvikmynd smástund, seldi ofan af mér og keypti hús. Ekki svo slæmt á einu sumri. Og nú er komið síðsumar, skólinn byrjar á morgun, ég er nýkominn úr sturtu og ætla snemma í háttinn. Úti á götu fara síðustu dragöld sumarsins dinglandi aftan í jeppum og hálfjeppum til síns heima. Og á morgun byrjar skólinn. Haustinu fylgja ýmsar annir og það er gott að vera búinn að svona mörgu. Og að hafa fengið svör við mikilvægum lífsspurningum áður en það skall á, alltaf gott að vera búinn með lífsspursmálin.

Sextán grænar tuskur...

Nú er steinninn farinn úr maganum og búferlaflutningarnir að komast á skipulagsstigið. Þó ég þurfi ekki að flytja fyrr en í byrjun desember veitir mér ekki af tímanum, fyrir utan fulla kennslu plús yfirvinnu er ég bókaður með þrjá fyrirlestra. Það fyrsta sem ég tók eftir var eldhúsglugginn, sem er helmingi stærri en sá sem ég hef núna. Fyrir þá sem hafa heimsótt mig er ljóst hvað þetta þýðir: Mig vantar núna sextán grænköflótt viskustykki. En ég hef tíma til að leita að þeim. Svo má Góði hirðirinn vara sig á mér á næstunni. Bæði hvað varðar gjafir og kaup. Hjá Andra hefur skapast nýtt vandamál: Eftir að Rauða húsið opnaði á fólk það til að koma til hans og biðja um borð. Húsið á Eyrarbakka er nefnilega svo rautt, sko. Lýður verður að breyta um nafn á því og kalla það Svarthvíta húsið. Ég á reyndar ágætt borð sem er hægt að nota í þetta á safni: Ég kalla það gjarna eldhúsborð Ófeigs í Fjalli. Þetta borð kom frá Fjalli með langafa þegar hann flutti niður í Flóa og það var eldhúsborð fjölskyldunnar til 1956-7 þegar nýtt borð var smíðað. En af því að Lýður á annað borð alveg eins þá er ég ekkert að þröngva því til hans. En það væri nógu gaman að því ef gestir biðja um borð á Byggðasafninu - setja þá niður við þetta borð, bera á borð ket í trogi og rétta gestunum vasahníf. Matseðill og borðbúnaður að hætti Ófeigs ríka. Grábröndótta læðan hefur líka gert vart við sig eins og vant er um helgar, en við gerðum því skóna að kirkjukötturinn hefði flúið kirkjuna meðan jarðarför stóð yfir og leitað á náðir Andra á meðan.

Yess

þar gekk eitthvað upp og ég veit núna hvar ég bý næstu árin. Ég eignaðist raðhús með litlum bletti og er þar með orðinn eigandi að tveimur klósettum og Ikea eldhúsinnréttingu þar sem ég verð líklega að taka til hendinni við skapandi pípulagnir til að koma uppþvottavélinni fyrir, því nú nenni ég ekki fyrir mitt litla líf lengur að brúka þessa gömlu sem ég notaði í fjörutíu ár og flutti með mér hvert sem ég fór án þess að tengja. Líklega verð ég fluttur þegar jólafastan gengur í garð.

Margt í takinu

bíllinn á verkstæði með ónýtan lager í afturhjóli mest allan daginn. En ég vissi að hann var að fara. Það var í lagi mín vegna. Þess utan bauð ég í hús og fæ svar á morgun: Núna er skotmarkið í rólegu hverfi sem á Selfossi er kallað "fyrir utan á" , íbúðahverfi á stöllunum fyrir vestan Ölfusárbrú. Það þýðir væntanlega að það er betra að vera búinn með innkaupin snemma suma föstudaga. Þetta svæði var upprunalega annað sveitarfélag og byggðist upp af mönnum sem voru vondir út í kaupfélagið. En unnu þar samt. Fæ svar á morgun en ég er vongóður, gerði fólkinu eiginlega tilboð sem ekki var hægt að neita. Meðan ég bíð skemmti ég mér við að fylgjast með fréttum af Grímseyjarferjunni, sem enginn keypti að því best verður séð og þeir sem eru ábyrgir fyrir þessum furðukaupum eru annaðhvort horfnir undir jörðina, ekki til eða enginn veit hver réði þessu. Gaman að því. Við erum farnir að hafa áhyggjur af Loppfríði Klófinnu: Hún mjálmar ekki. Það eina sem hún kann er að mala en það hefur aldrei heyrst tíst í henni. Nema tvisvar, þegar hún var um það bil viku gömul og móðir hennar settist á hana: Í seinna skiptið þegar einhver tók hana of hastarlega upp frá mömmunni. Skólinn er að byrja á mánudaginn og hér sit ég, með alla mína kennslureynslu, réttindi og menntun og get ekki einu sinni kennt ketti að mjálma.

Ég er

enn að garfa í fasteignamálum mínum. Ég er búinn að fá tilboð í eignina mína sem er vel aðgengilegt og er að fara að skoða einn möguleika á eftir. Og ég hef þó nokkra ef að er gáð. Tilboðið sem ég gerði fyrir helgi gekk ekki upp. En innan skamms verður úr þessu ráðið. Af köttum hússins er það helst að frétta að sú litla er orðin ótrúlega lagin við að sníkja mat við ísskápshurð og var fljót að læra það. Sækir reyndar mjög í móðurætt með það eins og fleira.

Í dag

kom risastór gámur fullur af byggidóti handa körlunum sem eru að vinna hér við hliðina á húsinu mínu og þeir hífðu alveg fullt upp úr honum með nýja krananum sínum. Það var gaman hjá þeim, því þeir voru líka að taka utan af vegg sem þeir steyptu fyrir helgi. Það er enginn maður í þessum krana, bara fjarstýring á honum og einn af körlunum gengur um með gulan kassa til að stjórna honum. Ég hef ekkert heyrt frá konunni sem á húsið sem ég var að skoða, en það gerir ekkert til. Eldhúsið mitt er hreint og snyrtilegt, þökk sé mér og uppvottavélinni, og ég ligg í rúminu mínu og les nýja Harry Potter sem ég keypti í bókabúð Framsóknarþingmannsins í dag. Það er upplagt að standa upp frá þeim lestri og taka nýja jólaköku heita úr ofninum. Kampagrána liggur á teppinu sínu til fóta og Loppfríður Araminta Klófinna er að rannsaka á mér tærnar. Hún er allavega ekki að taka netkapalinn hans Andra úr sambandi svo hann missi tengslin við alheiminn á meðan.

Mæðgurnar

er einhver sjónvarpsþáttur á RÚV. Eða The Gilmore Girls, ef fólk vill frekar. En ég horfi ekki á þann þátt, mér leiðist hann og auk þess hef ég einar mæðgur á heimilinu mun skemmtilegri. Þær halda öðru hverju sýningu fyrir mig með leikfimi, slagsmálum eða bara með hugulegheitum hvor við aðra. Sérstaklega klukkan sjö á morgnana, þá er tíminn þeirra til að fara í eltingaleik með rúmið mitt sem bækistöð. Þeim þykir þetta báðum gaman - þó að ég fagni því að mannkynið er ekki með rófu þegar kemur að barneignum. Á mínu heimili þykir mömmunni ekki gott að vera bitin í rófuna. Og um það getur talsvet mikilll leikur snúist.

Boltinn

rúllar. Fasteignaboltinn rúllar yfir helgina, en ég er ekki með hann í höndunum svo ég hef ekki áhrif á hvaða stefnu hann tekur. En ég hef allavega gert tilboð. Kemur í ljós eftir helgi hvernig það fer. Feðgarnir fóru á myndlistarsýningu hjá Halli Karli, og Andri fór á skrýmsladrápsráðstefnu. Ég og Kampagrána erum heima að leika okkur við kettlinginn. Dugnaður hennar við að finna sandkassann og brúka hann hefur gefið henni eitt nafnið í viðbót: Klófinna. Sem klæðir hana alls ekki illa.

Hlutirnir gerast hratt

í Feðgabyggð. Við fórum í kvöld að skoða hús sem hefur allt sem ég vil og sumt jafnvel aðeins betra. Það er með garði og sólpalli og öllu sem þarf til að hafa það notalegt, ég held samt að það sé ekki rabarbari í garðinum, ég gleymdi að gá að því. Nái ég þessu næ ég kaupum sem ég verð vel sáttur við. Og það verður nóg pláss fyrir gæludýrin, hvort heldur er köttinn eða soninn.

Rölt og ról

er við það sama. Samt sem áður, þegar ég les þessa grein, er ég feginn því hvað minn vinnustaður kemur vel út hvað þetta varðar. Það er gott að vinna þar sem friður er með fólki. Í gær fór ég á fasteignasölu með plöggin varðandi íbúðina mína og þar með er ferlið byrjað, að koma henni í verð og mér niður á jörðina ofan af þriðju hæð. Það er eftir að sjá hvernig það gengur - maður labbar svosem ekki inn á fasteignasölu og segir ég er að selja hús, mig langar í annað og labbar út með nýjan bústað í vasanum. Svo er auðvitað spurning hvað er hægt að fella sig við. Mér sýnist ástandið í þéttbýli vera þannig að sá sem þar býr verði að taka því súra með því sæta. Láta kostina vega gallana upp. En ég er opinn fyrir ýmsum skemmtilegum möguleikum. Og meðan ég man - ef einhver langar í kött þá er ég aflögufær með sjö vikna bráðhressa læðu sem brúkar orðið kassa með tilþrifum.

Kattarlúgur í veruleikann

Helgin líður eins og ljúfur draumur, varla nokkur skandall sem orð er á gerandi og enginn skaðareðr hefur gert vart við sig. Er á meðan er. Andri hefur kenningu um þetta: Hann telur að færri stelpur en áður fari eitthvað um helgina. Og þar sem stelpurnar eru, þar flykkjast strákarnir að. Nema það sé nóg brennivín, að sjálfsögðu. En konur fyrri alda töldu að vísu að þar sem karlar og vín kæmi saman, þar sprytti syndin upp. Stelpan sem var úti í grunni í gær að járnabinda með föður sínum staðfestir þetta líklega.. Róleg helgi í raun og veru, þó að Erill karlinn fari víða eins og honum er tamt. Erill er í Eyjum, á Neskaupstað og á Akureyri og honum er sama þó hann lendi alls staðar í lögreglunni. Hann fer bara eitthvað annað þegar hann sleppur út. Í Feðgabyggð hefur kettlingurinn Loppa uppgötvað tvennt: Sandkassann á baðinu og rófuna á sér. Hún hefur ákveðið að sandkassinn sé til þess eins nýtilegur að fara á klóið í honum og brúkar hann nú af dugnaði. Hins vegar hefur hún líka komist að því að rófan er endalaus uppspretta gleði og ánægju. Ágæt kenning í eðlisfræði og nútíma vísindum gengur út á að ekki sé til neinn einn veruleiki heldur margir. Margar víddir. Og margar bækur ganga út á að flakka milli vídda, eða svara því hvort hægt sé að finna einhverjar gáttir í veruleikann til þess. En það sem menn hafa aldrei tekið eftir er að kettir kunna þetta. Loppa hefur þegar leikið þennan leik tvisvar við okkur, að hverfa algerlega og finnast ekki, en koma svo allt í einu fram sitjandi þar sem allir voru búnir að gá. Móðir hennar hefur líka þennan furðulega eiginleika. Svo það eru ef til vill engar leyndar gáttir (portals) í veruleikann. Bara kattarlúgur. (Catflaps of Reality.)

Kattabjörgun

Andri Erlingsson er ótrúlegur þegar kettir eru annars vegar. Í sumar hefur hann eignast vinkonu, grábröndótta læðu, niðri á Eyrarbakka sem stundum kemur til hans í Húsið í heimsókn. En það virðist helst vera um helgar að kisa sé á kreiki. Við gerum því skóna að eigendur hennar eða húsbændur séu einhvers staðar á ferðalögum og láti þá greyið sjá um sig sjálfa. Vinnuveitandanum er að sjálfsögðu lítið um að greyið venjist á komur í Húsið. En í gær tók Andri á móti hóp af frönskum ferðamönnum með köttinn í fanginu og þeim þótti það nokkur skemmtun. En í morgun, þegar við fórum út á pallinn fyrir framan safnið heyrðum við að þjófavarnarkerfið í kirkjunni var í gangi. Að athuguðu máli kom í ljós að þessi sami bröndótti köttur sat á kirkjuloftinu og varð nokkuð feginn komu okkar. Fagnaði með miklu mjálmi og kom hlaupandi niður. Ekki vitum við hvernig kisa komst inn, en út fór hún, og við vitum heldur ekki hvort skortur á hreinlætisaðstöðu fyrir ketti í kirkjunni olli nokkrum vandræðum. Líklega best að hafa samband við séra Úlfar um það mál. Væntanlega gefur Andri greyinu vatn í skál ef hún kíkir inn í Húsið, á þurrum dögum getur verið hart um drykkjarföng kirkjukatta, en einhver sanntrúuð sál ætti nú að nýta tækifærið og gefa fyrir sálu sinni: Kassa og kattasand í poka handa Eyrarbakkakirkju.

Skaðareðr

(svo). Þetta viðurnefni kemur fyrir í sögu Sverris konungs. Við vitum annars lítið um þennan mann: Hann hét Árni, var kallaður skaðareðr, og hann féll í bardaga. Áður en hann deyr vitum við ekkert. Þetta er eitt af þessum dularfullu stílbrögðum sem gera fornritin svo heillandi og skemmtilega lesningu. Það er heil æfisaga bak við þetta viðurnefni. Þetta er allavega ekki starfsheiti. Enginn hefur af því lifibrauð að gera skaða með reðr sínum. Ef við ætlum að vera velviljuð getur vel verið að Árni hafi skaðast eitthvað á reðr sínum í bardaga: Annað eins getur gerst og margur er smjörs voðinn. Hin tilgátan og sú nærtækari að maðrinn hafi gert einhverjum/einhverri (sem er líklegra) skaða með reðr sínum. Og nú er eftir að vita hversu margir eiga þetta auknefni skilið að helginni endaðri- fyrir utan þá mörgu sem þegar hafa unnið til titilsins.

Ég hef ekki nennt

að standa í tiltektum í dag. Í staðinn hef ég verið að garfast í eldhúsinu - til hvers annars þegar maður á Kitchenaid og uppþvottavél. Niðurstaðan var eitt bakað hafrabrauð með eplum og kvöldmatur sem fól í sér notkun á grænmetisskera, ávaxtapressu og hakkavél. Og þegar uppþvottavélin með þessu ágæta quick-kerfi er þarna við hliðina verða eldhúsverk allt í einu leikur einn. Kannski ég skelli í eina jólaköku með kvöldinu, nú nenni ég að baka þegar ekki þarf að standa á haus yfir endalausu uppvaski. Og þó. Kardimommudroparnir voru uppseldir í Nóatúni í dag, föstudag fyrir verslunaarmannahelgi. Það er ekki alveg nógu jákvætt. Mér skilst að tengdadóttir mín baki frábær muffins, kannski á hún uppskrift til að senda mér. Andri er að vinna. Það bærist varla á umferð þessa miklu hysteríuhelgi landsmanna: Þetta er ekki fríhelgi. Þetta er helgin þegar þjóðin stendur á öndinni í þrjá daga og siðapostular í viku á eftir. Og vandséð hvort fólk skemmtir sér. Svo er búið að selja Galtalækjarskóg, svo unglingar landsmanna eiga nú enga aðstöðu til að byrja að drekka lengur. Mig grunar að fleiri hafi fengið sér fyrsta sopann þar en á þjóðhátíð, ef marka má reynslu nemenda minna, sem hafa tekið hjá mér tíma í áfengissögu. Og búið að selja skóginn. Sem hét ekki Galtalækjarskógur fyrrum, heldur Dráttur. Og ef miðað er við kaupverðið hefur kaupandinn keypt dýrasta drátt á Íslandi og ekki einu sinni fengið einkadans á undan.

Ekkert að gerast

í raun og veru. Við Kampagrána höfum verið að sinna kettlingunum okkar. Og eftir aðgerðir dagsins í dag stendur eitthvað inni í stofu hjá mér sem segist heita Jokkmokk og er með tuttugu lappir. Svo hér er krossapróf: a. Maðurinn er á einhverri sænskri sýru b. Þetta er martröð c. Þetta er finnskur balletthópur kominn í heimsókn d. Þetta er eitthvað úr Kalevala e. Allt ofangreint. Nei, þetta er bara eldhúsborð og fjórir stólar frá Ikea. Ég er að breyta til fyrir veturinn og hagræða hlutunum. Svo nú eru sum húsgögn heimilisins komin niður í geymslu. Það eru hvort eð er ekki margir mánuðir eftir af vistinni hér. Ég hugsa ekki með eftirsjá til áranna í Sænska, þó húsið hafi ekki farið illa með mig. Það gildir sá sérkennilegi íslenski málsháttur að tvisvar verður sá feginn sem á steininn sest. Upphaflega keypti ég þessa gömlu íbúð vegna þess að ég gat fengið þrjú herbergi á sama verði og tvö í nýlegri blokk og ég reiknaði með að ég - eða einhver mér tengdur - mundi þurfa herbergi og það gat skollið á hvenær sem var. Svo ég sat uppi með einhverja ódýrustu íbúð á Selfossi þegar sú staða kom upp að einhver vildi taka húsið, kaupa það og rífa. Víst hafa árin hér verið skrautlegri en ég hafði reiknað með og ég hafði ýmsa skrýtna og skemmtilega nágranna þennan tíma. Og aðra ágæta, eins og Sigurð lögmann og köttinn Hösmaga. Sigurður var reyndar að búa í Sænska í annað sinn á æfinni. Sænska húsið á Selfossi er prýðis hús fyrir einstæða karla með kött.