Góður laugardagur

með sólbirtu og sunnanþey. Ég er samt frekar latur. Ég er eitthvað að myndast við að taka til, en fer mér hægt við það. Góðir hlutir gerast hægt, og það er svo skrýtið að tiltektir sem eru gerðar hægt endast einhvern veginn betur, því þá gefur maður sér tíma til að hugsa verkið og finna lausnir sem endast þegar þarf að losna við drasl. Ég læt uppþvottavélina þvo þau eldunaráhöld og ílát sem helst þurfa hreinsunar við, meðan ég tek til í eldhússkápum, raða í hillur og rútta drasli frá í staðinn fyrir að færa það á nýja staði. Andri dvelur einhvers staðar bak við fjöllin við skrýmsladráp og kettlingurinn hoppar um á gólfinu og stríðir mömmu sinni. Hún hefur fengið nafn, við köllum hana Loppu, sem þýðir að hún heitir fullu nafni Loppfríður Araminta de la Grange. Mamman heitir sem sé Hermína Elmindreda de la Grange fullu nafni, en Mína í daglegu tali. Kettlingurinn tekur þessu skynsamlega, einfaldlega með því að ansa þessum nafngiftum ekki. Ekki enn sem komið er.

Fjör

og gaman hjá byggikörlunum bak við húsið mitt. Í gær kom byggingarkrani, alveg nýr og glansandi, plastið var enn vafið utan um viðkvæma hluti. Þetta minnti á jólin, og þeir voru í allan dag að leika sér með hann, setja hann upp og láta hann hífa og slaka. Voru mættir fyrir klukkan átta í morgun út í grunn. Ég er búinn að koma uppþvottavélinni í samband og ég er alveg sáttur við hana. Það þurfti að vísu talsvert af skapandi pípulögnum til að tengja uppþvottavél árgerð 2007 við vatnslás frá árinu 1977 en það tókst. Ég á eftir að yrkja aðeins meira í pípurnar til að koma frárennslinu í góðan gír en það kemur. Vélin er lágvær, malar eins og Kampagrána á föstudagskvöldi og þvær ágætlega. Það eru tilfæringar á húsgögnum, en það hjálpar að hafa Andra, sem er orðinn mun sterkari maður en hann sjálfan grunar. En það á reyndar við um syni mína báða, að þeir eru heljarmenni að kröftum - ef þeir taka á. Brynjólfur var kallaður Binni sterki þegar á dagheimilinu. Getur verið að genin hans langafa þeirra, Kristins í Hellir, sem var hálftröll austan úr Holtum, séu að skila sér. Ég get auðvitað prófað það ef ég næ þeim báðum saman: Farið með þá austur að Volabrú, náð í þrevetra meri og beðið þá að bera hrossið yfir. Andri er hærri svo það væri betra að hann héldi undir afturendann. Kettlingurinn er allur að braggast, farin að éta þurrfóður og lepja úr skál. Mamma hennar kenndi henni hvorttveggja og við þurftum ekki að koma þar nærri. Hún er byrjuð að sýna henni sandkassann en sú litla hefur bara prófað enn hvort sandurinn sé ætur. Og svo hefur hún tekið upp residens í hrúgu af óhreinum þvotti inni í mínu herbergi. Mamma hennar er ekki par hrifin, því hún man kannski eftir því hversu háskalegt það var fyrir gráan kettling að liggja í óhreina tauinu: Það var auðvelt að ruglast á henni og óhreinum sokk.

Allt of mikil sól

og sæla. Ég nenni jafnvel ekki að tengja uppþottavélina sem ég ætla að láta létta mér lífið í vetur. Og ég þarf auk þess aðstoð Andra til að komast að kalda vatninu. Ég vissi alltaf að ef ég setti uppþvottavél í þetta litla eldhús mitt mundi það rústa eldhúsinnréttingunni, og þess vegna átti ég ekki við það. En: Eftir tíu mánuði kemur skurðgröfuskófla á þetta allt svo innréttingin mun rústast hvort sem er. Það verður uppþvottavél á staðnum sem ég flyt á, það er ákveðið mál. Og Andri verður hér í vetur, svo það er best að fara að njóta munaðarins strax. Ég ætla mér meiri tilfæringar til bráðabirgða, ég get þolað einhver óþægindi í nokkra mánuði. Í dag er sofandaháttur á köttum. Sú litla er farin að stelast í matarskál móður sinnar, svo það er líklega best að fara að gera ráð fyrir þurrfóðri í greyið. Okkur grunar að hún hafi étið sér til óbóta um daginn, allavega var hún eitthvað óhress en svo gaus upp svo mikil fýla í herberginu hans Andra að hann ætlaði næstum því ekki að tolla þar inni. Og kettlingurinn fór að sprella í honum þar að auki, eins og þær mæðgur gera reyndar með fjöri flestar nætur. Þær halda til þar inni og hlaupa upp og niður eftir honum og kúra utan í honum. En Andri er þolgóður og seigur og kvartar lítið.

Steypa!

Maðurinn sem fann upp steypuna er afar vanmetinn maður í mannkynssögunni. Einhver Rómverji liggur undir grun en hefur aldrei verið látinn njóta sannmælis fyrir hverju hann kom af stað. Það er gaman að steypa því það þýðir að áfanga í einhverju verki er lokið. Eitthvað sem hefur verið undirbúið dögum og vikum saman er búið og nú er bara eftir - að steypa. Þegar á að steypa koma allir karlar að og strákar sem annars eru látnir vera í eintómu fokki alla daga fá bara að standa og horfa á. Og áður en nokkur veit er kominn veggur - eða gólfplata - og innan veggjanna og á plötunni fullnægir maðurinn frumþörfum sínum um mat, svefn og húsaskjól. Og í dag var verið að steypa fyrir utan gluggann hjá mér. Svo nú er komin plata. Og það er engin furða þó ég sé dálítið stressaður þegar steypan nær alveg heim að stofuveggnum hjá mér og skín í beran húsgrunninn. Og fylgist vel með fasteignamarkaðinum því mér líður eins og ég gæti þurft að hlaupa í snatri áður en annaðhvort gerist að húsið mitt hrynur eða skurðgrafa kemur gegnum vegginn. Maðurinn á hæðinni fyrir ofan segir að það verði enginn vandi að flytja: Gera bara gat á vegginn og leggja planka milli húsanna..En ég hugga mig við að ég á part af þessari plötu sem nemur einu stæði fyrir bíl.

Mikið að gera

hjá öllum nema mér í dag. Andri fór í sína vinnu og í holunni bak við húsið voru menn að hamast í járnabindingum. Það á líklega að fara að steypa plötuna -- og þá liggur leiðin bara upp hjá þeim, körlunum bak við hús. Svo fór ég og sótti Andra og við kíktum á fasteignir í bakaleiðinni - þetta væri nú ansi gott, bara. Þarna væri bæði hægt að hafa kött og rækta graslauk í pottum á sólpallinum - og jafnvel hafa heitan pott. Ganga í sólpallamafíu Selfossbæjar. Parhús með palli. Eignst pickup og svarta Labrador- tík til að falla alveg inn í móralinn.

Fátt og rólegt héðan

eða svo. Kötturinn heldur til með afkvæmi sitt til fóta í rúminu hans Andra og Andri tekur því með furðu mikilli ró að hafa þetta átta lappa fæðingarorlof sprellandi þar. Hins vegar held ég að það sé eitthvað mikið athugavert við foreldri sem hringir í afkvæmi sitt með líflátshótanir að næturlagi. Og barnið farið að tauta um nálgunarbann...

Ölvar mig, því ölvi...

Og nú á að fara að brugga lúxusbjór í Ölvisholti. Það verður að segjast að bæjarnafnið hæfir framleiðslunni, en ekki veit ég hvað honum Runólfi heitnum fyrrum bónda þar á bæ hefði fundist um það. Ekki veit ég hvað framleiðslan á að heita enn sem komið er, kannski Brúni, því Brúnastaðir eru eiginlega næsti bær. En eldri flóamenn eins og ég kannast bara við Rúnka í Ölvisholti. Svo nú aukast möguleikarnir á að hægt sé að fara inn á staði eins og Goldfinger í Kópavoginum og biðja um einn kaldan Rúnka. Og þjónninn mun svara..stóran eða lítinn?

Extras

Í morgun fórum við feðgar austur að Skógum til að vera aukaleikarar í leikinni heimildarmynd um Jónas Hallgrímsson. Við vorum klæddir upp sem 19. aldar herramenn og höfðum nóg að gera að pósa fyrir túrista sem smelltu myndum af okkur í óða önn: Við afgreiddum þrjú rútuhlöss af túristum þannig, þar af einn þýskan kirkjukór. Síðan voru tökur í kirkjunni þar sem Steinn Ármann þóttist vera Jónas og þrumaði einhverja ræðu yfir okkur. Einn okkar kom með hundinn sinn sem var hinn spakasti og þægasti aukaleikari. Við vorum svo látnir hósta, ræskja okkur, strjúka skeggið (Þeir sem voru með ekta skegg) og ég var látinn dotta og draga ýsur fyrir myndavélina undir ræðu þjóðskáldsins. Þetta tók fljótt af, ekki nema klukkutíma, og svo fórum við aftur heim. Kettlingurinn hefur fundið Paradís: Herbergið hans Andra. Þar er nóg af krókum og smugum og drasli til að smeygja sér framhjá, príla upp á og skríða undir. Í nótt dvöldu mæðgurnar til fóta í rúminu hans þar sem mamman notaði meðal annars tækifærið til að kenna dótturinni að vekja Andra: Kitla hann í iljarnar með framlöppinni. Og hætti því ekki fyrr en kettlingurinn var kominn í nokkuð góða æfingu. Litla stýrið notaði líka tækifærið til að rannsaka Andra endilangan, skríðandi fram og aftur eftir honum. Hún hefur núna komist yfir óttann við mannfólk.

Einhver

var að bíða eftir þessu. Hér eru móðir og afkvæmi að leika sér á stofugólfinu.

Sunnudagur sól og hiti

og allt í friði og spekt. Kettlingurinn tók sig allt í einu til og arkaði út úr skápnum, fram í stofu þar sem hann athugaði fyrst hvort tölvan mín væri ekki rétt tengd en hvarf síðan undir sófa þar sem hann hefur haldið hús síðan. Móðirin vakir yfir honum af mikilli umhyggju. Það spáir rigningu á fimmtudaginn, og þá getur þjóðin vonandi haldið verslunarmannahelgina á hefðbundinn hátt - í grenjandi úrhelli. Ég baka belgískar vöfflur handa okkur feðgunum. Mér hefur orðið minnisstætt atvik sem varð skömmu eftir að ég fór að búa einn hér á Selfossi. Ég var þá á skemmtistað og einhver kona sem mér féll engan veginn við var orðin nærgöngulli en ég kærði mig um, og ég varð að gerast hranalegur til að losna við hana. En þá vék sér að henni vinkona hennar og agði: "Iss blessuð láttu hann vera. Hann kemur skríðandi þegar hann verður leiður á bjúgunum." Mér þótti frasinn góður og ekki síður hugarfarið sem að baki bjó. Þessari konu til heiðurs ætla ég að elda apaheila eftir helgi. Ég bjó líka einu sinni til druslulögmálið sem þumalfingursreglu handa fráskildum körlum. Hún er svona: Menn skilja við konuna og kaupa dýran, flottan bíl sem þeir eiga þangað til kona er komin í framsætið við hliðina á þeim. Þá selja þeir flotta bílinn, kaupa gamla druslu og sitja uppi með tvær. En hér er annað: Karlmenn sem búa einir verða að varast það að fara að lifa eins og hundar. Ef þeir gera það flytur tík inn á þá.

Núna

er búið að jafna vandlega úr mölinni í grunninum og slétta hana svo hún er eins og dansgólf. Það fer að styttast í að platan verði steypt og eftir það liggur leiðin bara upp á við. Ég legg gögnin varðandi fasteignaviðskiptin til hliðar og set allt í möppu. Það hlýtur að vera toppurinn á staðlaðri tilveru að hafa möppu fyrir dagdraumana. En ef allt veltist eins og ég vil þá er einmitt núna verið að jafna út í grunninn á húsinu sem mig langar mest í þessa dagana. Eða jafnvel flesta daga. En það er aldrei að vita enn, ekkert hefur verið neglt niður og ef ég finn ekki hús getur alveg eins verið að eitthvert hús finni mig. Kaupin gerast þannig á eyrinni. Í morgun hringdi kona frá kvikmyndafyrirtækinu sem við Andri ætlum að leika fyrir í næstu viku til að segja okur hvenær við eigum að mæta. Upptakan verður á "Skóum" (Það stóð í bréfinu) og það er eins gott að við erum hundkunnugir á Suðurlandi, annars gætum við villst heim að Sandölum. Eftir að ég hef lagt á hringir hún aftur með það sama og spyr hvort það vilji nokkuð svo til að ég eigi íslenskan hund. Nei, en ég á íslenskan kött. "Geturðu komið með hann?" spyr konan strax en ég segi að kötturinn sé læða og sé í augnablikinu í fæðingarorlofi. Aumingja Kampagrána verður líklega að ýta vonum um starfsframa til hliðar í bili vegna barneignanna. Svona verður það alltaf.

Í morgun

var skurðgrafan farin upp úr grunninum en í hennar stað kom strákur með skóflu sem stóð og klóraði sér í höfðinu. Það er ekki ástæða til að skopast að því: Fáðu strák skóflu og hann mun klóra sér í höfðinu. Þar á eftir koma vangaveltur um hvernig hægt sé að losna út úr þessum vanda. Og þá byrja uppfinningarnar að kvikna. Strákur með skóflu hefur fundið upp renniflóra, fleytiflóra, flórsköfur, grindaflóra og haugsugur meðan hann klóraði sér í höfðinu. Þannig hafa menn hugsað upp gufuvélar og skurðgröfur, vatnsdælur og rennur og margt annað sem of langr væri upp að telja. Strákur með skóflu í annarri hendi að klóra sér í höfðinu með hinni er táknmynd hugvits og uppgötvana. Þangað til verkstjórinn kemur, vitanlega. Í dag gaf ég kost á okkur feðgum til að vera statistar í einhverri kvikmynd. Þegar ég var í símanum að gefa upp persónulegar upplýsingar sv sem um hár og skegg, hæð og þyngd, skónúmer og skyrtustærð, (út af búningunum) spurði konan í símanum mig óforvarandis "Ertu nokkuð með sítt að aftan?" Ég þvertók fyrir það - en það er víst bara kostur í þessu tilfelli. Ég gæti lent í því að ganga um með hárkollu með sítt að aftan einhvrn daginn í næstu viku. Erlingur með möllet. Kúl.

Héðan

er fátt að frétta. Við hliðina á húsinu mínu er skurðgrafa að róta möl ofan í holuna í jörðinni. Svo bráðum verður holan ekki hola, heldur útmælt og afmarkað tómarúm. Ég hef alltaf verið svolítið fúll út í teikningar af húsum: Þarna er svefnherbergið þitt og þarna máttu hafa rúmið þitt, því þarna er nefnilega búið að leggja fyrir náttlömpum. Sem ég svo auðvitað má hafa þar og hvergi annars staðar. Þegar ég skoða fasteignaauglýsingar sé ég líka sýningarsali, ekki heimili. Iðnvædd og stöðluð tilvera. En þegar ég hugsa um íbúð sem afmarkað tómarúm og það er mitt verk að fylla það með mér sem einstakling, mínum eiginleikum og mínum hugmyndum fer dæmið að líta betur út. Og þá skiptir tegundin af parketti ekki máli, því ég verð ekki skilgreindur sem einstaklingur eftir timbrinu á gólfinu mínu. Reyndar er fólk sem gerir það en ég þarf ekki að fá það lið í heimsókn. Þetta er svona svipað og þegar ég fór að búa í sænska á sínum tíma: Ef ég bauð fólki í kaffi sneri það vanalega upp á sig og sagði "Ég stíg ekki fæti mínum í sænska húsið." Hm. Ég nennti ekki að þekkja fólk sem lét svona. Ég hélt sumsé einu sinni að fólk kæmi í kaffi til mín en ekki til hússins. En þegar ég flyt verða allir sem heimsóttu mig í sænska líka velkomnir þangað. Hér er ástandið syfjað í hitanum. Kettirnir eru þeir einu sem una sér vel: Móðir og afkvæmi liggja í leti og teygja sig og geyspa í kapp. Kettlingurinn er að vísu staðinn upp og fer í stutta leiðangra til að kynna sér frekari innviði fataskápsins en fer lítið lengra enn sem komið er. Er á meðan er. Greyið gerir ekkert annað en að sofa, stækka, tútna út og leika sér við mömmu sína á kvöldin. Sældarlíf.

Lífið

mallar á hægaganginum. Andri fer í vinnuna snemma: Franska vinkonan hans er að koma með hóp. Ég læt hann einan um hópinn og hann er fljótlega eins og andarungi í polli með þeim. En hann heitir líka Andri, nema hvað. Kvakk. Þegar ég kem aftur að sækja hann hefur köttur sest að í stólnum hans. Nema hvað. Þar sem Andri er kemur fljótlega köttur. Þetta er ung bröndótt læða sem hefur týnt fólkinu sínu og vill endilega vera vinkona okkar. En eins og er er nóg af þeim á heimilinu. Á leiðinni niður á Eyrarbakka taka vær manneskjur á mótorhjólum fam úr mér. Karl og kona. Karlinn er á stóru hjóli með afturdekki í yfirstærð. Og hávaðasaman hljóðkút. Hann fer fram úr mér og hlunkar sér svo inn á veginn beint fyrir framan mig. Konan er á minna no frills hjóli en greinilega öruggari á hjólinu en karlinn sem er stífur og virðis hvorki treysta sjálfum sér né hjólinu almennilega. Hins vegar er gaman að sjá stelpuna sitja fákinn. Hún er afslöppuð, hefur slgjöran kontról á því sem hún er að gera og farartækinu, fer líka rétt fram úr. Kúl stelpa. Og það er hverjum manni augljóst sem sér þetta par að það er auðvelt að kaupa kúlið en ekki hverjum sem er hent að vera svalur. Og líka það að það er hægt að gera hlutina rétt án þess að missa virðingu annarra.

Rigning

í morgun en það þornaði fljótt. Þurr jarðvegurinn og jurtirnar drukku þetta í sig á augabragði. En samt...aðeins breyting. Hef lagt vinnu í að stúdera fasteignir, verðlag í byggingavöruverslunum - smá túr í bæinn leiddi mig í allan sannleika um byggingavöruverslanir á Selfossi. Það er efst í mér núna að kaupa í Hveragerði. Já, ég veit að ég þarf að selja fyrst, en það skaðar ekki að vera búinn með heimavinnuna. Kettlingurinn er enn inni í skápnum: Hann skríður fram að dyrum og horfir út á heiminn, en sofnar svo. Það er dæmigert kattarviðhorf: "Þarna er eitt stykki alheimur framundan. Ég held að ég fái mér lúr." Eftir nokkrar vikur mun ég gefa fólki kost á gæðaketti: Móðir rangæskur fjósköttur, faðir einhver endemis selfosshnakki. Blá læða með hvíta fætur og bringu. Hef enn ekki fundið orku til að skrifa, en það mjakast líklega líka áfram bráðum, ég kvíði því ekki. Undanfarið hef ég orðið var við fyrirbæri sem ég kalla Erlingseftirlitið: Það er lið sem liggur á blogginu mínu (og víðar) til að fylgjast með ferðum mínum og gerðum í von um að finna eitthvað sem það fólk gæti notað gegn mér. Þetta er fólk sem á í einhverju einkastríði við mig og ég hef frekar gaman af þessu fólki. Hef stundum leikið mér að því og látið það hlaupa um með eitthvert rugl. Það er gaman að fólki sem á í strðiði við mann, sérstaklega þegar maður berst ekki á móti og lætur fólk þreyta sig á látunum í sjálfu sér. Þá er mér skemmt....hehe. Skrapp í BYKO eftir hádegið fyrir forvitni sakir: Þar var verið að kynna nýja ryksugu sem rambar sjálf fram og aftur um gólfið og hreinsar það. Bakkar frá þegar það rekur sig á eitthvað. Davíð Kristjáns sagði líka við mig þar: "Þarna sérðu, Erlingur, hvað konur eru orðnar óþarfar." Ég svaraði því til að ég þekkti konur sem bökkuðu ekki frá þegar þær rækju sig á vegginn heldur lemdu hausnum í hann aftur. Og aftur. Svona svolítið eins og Stokkseyringar í gamla daga, sem æfðu sig fyrir böllin með því að lemja hausnum utan í frystihúsið í miðri viku. Hehe...

Skrambinn

á svona heitum dögum nenni ég aldrei að sitja við skriftir og rannsóknir. Þrátt fyrir allt langar mig að vera úti og aðhafast eitthvað. En það er dimmur bakki í norðrinu sem sennilega skellir dembu yfir bæinn undir kvöldmat. Úti á lóð eru menn að steypa. Steypuvinna er ekkert orðið lík því sem var: Liggur við að hægt sé að steypa með kaffibolla í annarri hendi núorðið. Mig langar til að vera að framkvæma, en það bíður næsta sumars. Kettlingurinn kúrir enn inni í skáp: Gerir lítið annað en að tútna út. Hinn móðurlegi rass dugar ekki lengur sem uppeldistæki: Nú hefur hin móðurlega framlöpp tekið við, tæki sem dugar bæði til að halda, grípa, strjúka og gefa duglega pústra ef því er að skipta. Eitt get ég þó gert: Það er að hugsa. Mér hefur oft verið sagt að ég hugsi of mikið, en ég svara á móti að ég hafi aldrei tapað á því. Ég bý mér til möppu með eigulegum fasteignum og fylgist með hvernig þær fara - og hvernig þær eru. Ég tapa engu á þeim pælingum. Ég hef þá líka tíma til að leggja niður fyrir mér hvað ég vil, deila því í hvað ég get og séð hvað kemur út....forgangsraða og pæla.

Fórum

í dag í menningarferð út í Hveragerði. Byrjuðum á Listasafni Árnesinga þar sem Þorvaldur Þorsteinsson talaði um landslagsmyndir. Gaman að því, og eftir það fórum við í Eden til að fá kontrastinn milli íslenskrar há- og lágmenningar. Eftir það á minjasafnið hans Kristjáns Runólfssonar og síðan á annað minjasafn sem er kallað Álnavörubúðin. Í heildina frekar interessant útkoma. Kettlingurinn í skápnum er farinn að fara á stjá og leggja af stað út í heiminn. Hann hefur þegar séð alheiminn: Hann er amerískt rúm og óhreinir sokkar. Ekki mjög spennandi og honum fannst ekki taka því að fara lengra og sneri við. Móðir hans leysir þessa ferðalöngun hans enn sem komið er með því að setjast á hann. Þvílík bernskuminning sem það hlýtur að vera: "Ennþá man ég móðir mín, breiða hlýja rassinn þinn þegar þú komst og hlammaðir þér á mig.." Hinn breiði móðurlegi rass dugar enn sem komið er sem uppeldistæki, hversu lengi sem það verður. Kvöldið endaði með vígslu á nýju vöfflujárni, sem bakar belgískar vöfflur með stórum sverum reitum - namm.