Ég hef

ekki gert neitt í dag, en samt af viti það sem ég hef gert. Ég hef sett mér verkefni: Að innrétta hús sem kemur tilbúið til innréttinga og gera kostnaðaráætlun. Það er ekki þar með sagt að ég ætli mér að fara að innrétta hús, en ég er mun betur settur með að verðmeta parkett, allavega. Ég hef á tilfinningunni að ég sé að verða eins og einhver guð, því fyrir Guði eru öll parkett sem eitt og hvert parkett einstakt. Flísar eru líka inni í dæminu, og miklu frekar, reyndar. Ég er að verða viðræðuhæfur um þessi mál og veit orðið hvað er draumur og hvað er veruleiki. Veruleikinn er alveg upp við stofuvegginn minn, þar er djúp hola og öðru hverju eru menn í rauðum göllum að setja steypu í holuna. Innan árs kemur skurðgrafa, lemur skóflunni inn um vegginn hjá mér og rífur í burtu það sem hefur verið skjól mitt og skýli, virki og borg, hús og heimili í ein fimmtán ár. Svo mér er fyrir bestu að vera orðinn viðræðuhæfur um parkett. Þetta er sem betur fer einföld fræði og svo má gleyma þeim aftur. Hurðir og klósettinnréttingar eru hreinn barnaleikur. Það nýjasta í húsfræðum er sælureiturinn á klósettinu: Ekki lengur bókahilla við hliðina á hásætinu, heldur einkareitur húsmóðurinnar með nuddbaðkeri, hitalögn í gólfi, gufubaði, nuddsturtu og einhverju fleira. Ég get skilið hvernig þetta fyrirkomulag getur breitt sælu og hamingju út á heilu heimili: Ég sé í anda heilu fjölskyldurnar bíða fyrir utan dyr með samanklemmd lærin meðan húsmóðirin dekrar við sjálfa sig í sælureitnum og ég skil líka fögnuðinn sem mun streyma um alla fjölskylduna þegar hún kemur út. Þá verður liðin tíð að húsbóndinn eigi friðland til að lesa moggann.

Ojamm já...

það er ekki margt í deiglunni. Enn einn dómurinn í Baugsmálinu - í þetta skiptið er Jón Ásgeir sýkn saka, Tryggvi dæmdur fyrir að eiga traktor og Sullenberger sendur feitur reikningur fyrir málskostnað, fyrir utan dóm. En það er bót í máli fyrir Tryggva að hann getur farið í það að slá bletti fyrir fólk. Meiri kómedían. Á Hvolsvelli er að byrja útrýming á fíflum, segir í Sunnlenska. Það er til bóta og væri kannski heppilegt sem eins konar "endlösung" á Baugsmálinu og öllu því stappi. Óhugguleg fyrirsögn, ég sé fyrir mér fullar rútur fara hjá húsinu mínu austureftir. Kannski þetta sé einhver ný lína hjá Sláturfélaginu. En það verður óneitanlega merkilegt að sjá hópinn sem bíður útrýmingar saman kominn. Nema þetta sé nýi framhaldsskólinn þeirra sem þeir ætla að fara að stofna. Og svo á að koma skólasögusafn á Eyrarbakka. Eyrarbakki er að verða eitt allsherjar safn. Kannski vantar forstöðumann þar. Ég veit þegar um einn safngrip sem ég mundi ná í á það safn ef ég réði þar einhverju. Stoppa hann upp eins og Bentham svo hann geti setið á öllum fundum sem fara fram á skólasafninu.

Fátt að gerast

en ekkert slæmt, allavega. Ég er aðallega að láta mig dreyma og tek lífinu annars með ró. Fór í BYKO og keypti mér stól og dundaði við að setja hann saman, bæsa og lakka. Svo nú á ég allavega garðstól, og sá sem á klafann eignast líka kú. En hann getur farið vel á svölum líka. Kettlingurinn opnaði augun í dag en er aftaka stilltur enn að minnsta kosti og ekki mjög áhugasamur um umhverfi sitt enn sem komið er, unir við sitt inni í fataskáp og lúrir hjá móður sinni. Andri segir að hann verði líkari hamstri með hverjum deginum sem líður, og það er eins gott að móðir hans fattar ekki djókinn. Eða kærir sig kollótta.

Það er

búinn að vera leiðinda belgingur í vindinum í dag. Svona norðanskot hafa ekki komið lengi á sumri en gamlir sveitastrákar þekkja þessa tegund af þurrki. Þetta var kallað rífandi þurrkur og það var hægt að sjá grasið þorna. Ég skutla Andra í vinnuna, hann er að taka á móti hópi af frönskum ferðamönnum og eftir stutta stund unir hann sér við það eins og andarungi í polli og ég þarf ekkert að segja honum til. Ég fer og kíki á sýningu Fornbílaklúbbsins og verð ekki fyrir neinum vonbrigðum. Þessir menn sem hafa verið að föndra lengi við gömul bílhræ og endurgera gamla mjólkurbíla eiga virðingu mína og aðdáun. Ég hins vegar er minna upprifinn yfir fólki sem kaupir sér kúlið með því að flytja inn einhvern kagga og stilla sér upp sem fornbílaeiganda. Í kvöld fer Andri í Húsið að taka móti Jónsmessugestum og á eftir förum við að brennunni þar að hlusta á Bjarna Harðarson tala. Ég bjóst við skemmtun, en Bjarni var bara að reyna að vera eins og Guðni Ágústsson og mistókst það. Æi góði Bjarni, vertu Bjarni þó þú sért kominn á þing. Hver tekur mark á öðru sem þekkir þig. Og ég þarf að vita hvort Bjarni eigi ógeltan svartan fresskött. Ef svo er þá á Lafði Hermína eitthvað vantalað við hann. Hann þarf allavega ekki að vera að reyna að læðast hingað inn til að stela matnum hennar. Týpísk hegðun karldýra og barnsfeðra. Læður hafa það annars fram yfir konur að þær eiga lítið vantalað við barnsfeður sína og fyrrverandi maka. Þær vita sem er að það hefur nákvæmlega ekkert upp á sig að vera að gargintætast í þeim. Á Selfossi er allt að breytast og verið að brjóta niður fortíð bæjarins hvort sem hún var til hægri eða vinstri. Það er eins og kommúnisminn hafi fallið þegar Kaupfélagið lagði upp laupana. Gamli Selfoss er óðfluga að hverfa og nýbyggingar að spretta upp. Nú þarf bara að rífa gamla gagnfræðaskólann, það mislukkaða hús, og þá er komið nýtt pláss, einhvrn veginn allt öðruvísi en það gamla. Og alls ekki verra, þannig séð.

Ég tek

pláss í Sunnlenska í dag. Heilsíðuviðtal með mynd af mér að lesa í bók og Andri segir að ég sé eins og prestur að lesa í biblíunni. Gáfulegur. Náði samt að rífa mig til þess að skrifa nokkrar síður. Kvöldið í Feðgabyggð fór í það að heimsækja forfeður. Já, það tókst að fá hinn heimakæra Andra til að standa upp og fara með í bíltúr. Skruppum að Vælugerði til að heimsækja sjálfan tíkarsprenginn og skoða okkur um hjá honum. Magnað útsýni þar af hlaðinu. Fórum svo um sveitirnar til að sjá hvernig körlunum gengi að búa. Einn bóndi hafði tekið sig til í þurrkinum og skellt öllu af túninu og rúllað upp. Heyskaður búinn í lok júní og ég man þá tíð að stundum var hann varla byrjaður á þeim dögum. Kötturinn gengst upp í móðurhlutverkinu en gleymir ekki sjálfri sér og er farin að skreppa út til að fylgjast með byggingarframkvæmdunum. Hún er vön að taka út vinnu dagsins hjá körlunum í grunninum þegar þeir eru farnir heim. Fylgist vel með.

Lífið gengur

sinn vanagang í Feðgabyggð. Kettlingurinn dafnar dálaglega í töskunni inni í fataskáp. Læt hann vera þar þangað til hann skríur sjálfur út, sem væntanlega verður innan tíðar. Mamma hans skrapp út í garð í dag og hljóp um hin kátasta. En var fljót inn aftur. Ég fór á fasteignasölu, presenteraði mitt dæmi og fékk verðmat. Sem mér sjálfum fannst í bjartari kantinum, en ég veit núna hvað ég get og hvað ég vil, og þá er mikið fengið. Það að skipta um heimili er sem sagt ekki spurning um hvaða tegund af parketti ég kaupi og úr hvaða harðviði eldhúsinnréttingin er. Skaftpottur er skaftpottur hvort sem hann er geymdur í skáp úr mahogný eða hvítu plasti. Eldhúsinnréttingar eru hvort sem er ripoff. Þegar ég horfi á þær spyr ég hinnar lógísku spurningar: Hvernig er að athafna sig í þessu eldhúsi? Ég er búinn að horfa á svo margar myndir af flottum harðviði undanfarið að ég er kominn með timburfóbíu. Að skipta um heimili er karmískt, spurning um lífsstíl - hvernig verður lífið hjá mér þarna - eða þarna eða þarna? Ég get sjálfur lagt minn harðvið í gólf ef svo ber undir. Annars er eitt sem ég tek eftir þegar ég skoða fasteignauglýsingar hér á Selfossi: Heimili með bókum heyra til undantekninga. Bækur eru ekki æskilegar á snyrtilegum heimilum: Ég hef heyrt húsmæður stæra sig af því. "Það eru sko engar bækur á mínu heimili." Og svo hafa hagfræðingar sýnt fram á að námsárangur barna verðru betri bara af því að það eru bækur á heimilinu. Það þarf ekki að lesa þær, þær þurfa bara að vera og fylgnin á milli er greinileg. En það er nóg af vönduðum harðviði, sem ekki er vitaukandi svo vitað sé.

Byrjaði daginn

á því að skutla Andra á Bakkann og svo sjálfum mér í bæinn. Erindið var að kaupa nýja sæng - þegar köttur notar rúmið manns til að gjóta getur þurft að skipta um eitthvað. Kötturinn yfirgaf hins vegar fæðingardeildina í nótt og var næstum ófinnanleg í morgun: Hún fannst að lokum inni í fataskáp þar sem hún hafði komið sér og kettlingnum fyrir ofan í ferðatösku sem lá þar opin. Skrýtin lausn frá okkar bæjardyrum séð, en með augum kattarins bráðsnjöll: Hvar er betra að fela gráan kött en ofan í svartri tösku inni í dimmum skáp. Hún liggur þar hjá afkvæmi sínu og er hin umhyggjusamasta mamma. Heim aftur eftir að hafa gert ýmsar athuganir á tækjum og verðlagi án þess að kaupa. Veit núna hvað ég vil og veit hvað það kostar. Eitt var þó sem vakti athygli mína í kvöld þegar ég hlustaði á fréttirnar: Hugmyndir Sturlu Böðvarssonar um kvótakerfið voru sagðar óraunhæfar. Man einhver hversu langt er síðan að fjölmiðlar, fréttamenn og opinberir aðilar hafa sagt að Sjálfstæðismaður hefði óraunhæfar hugmyndir um nokkurn skapaðan hlut?

Þambara vambara

þeysingsprettir - þetta eru allt saman gráir kettir - agara gagara yndisgrænum - illt er að hafa þá marga á bænum. Lafði Hermína gaut í morgun tveimur gráum kettlingum en aðeins annar var lifandi, svo nú á heimilið tvo grá ketti. Annað hefur ekki gerst á þessari þjóðhátíð í Feðgabyggð. Nema þegar ég eldaði svínalundir í karrýrjóma með banönum og Andri gaf mér einkunnina "skrýtinn" - en með bros á vör. Það er gaman að vera skrýtinn. En merkilegt að Andri skuli fyrst vera að fatta það núna.

Nóg að gera

hjá karlinum. Tók til í húsinu og tók svo nokkrar pósur á eftir - það var blaðamaður frá Sunnlenska að taka við mig viðtal. Sat fyrir myndum við skrifborðið og úti í garði. Talað um brennivín.

Allt eins

og í gær. Fór á fætur, fór í sturtu, skutlaði Andra í vinnuna og sagði honum að hössla fleiri flugfreyjur. Aftur heim, fékk fréttirnar á CNN og Al Jazheera. Leið eins og ég sæti í lobbýinu á ensku hóteli. Læt það duga sem utanferð í sumar. Tók til, gerði kvöldmatinn -(kalt pylsusalat, borið fram með pilsner) og skrifaði eina síðu. Sem þýðir að ég kláraði að taka upp úr einni heimild. Sótti Andra, engar flugfreyjur. Settist út í garð og ræddi við köttinn, horfði aðeins á History Channel. Ömurlega illa gerð og vitlaus mynd um víkinga. Í holunni við hliðina á húsinu mínu standa menn í járnum og öðru hverju kemur bíll með steypu sem er sprautað ofan í til þess gerðar holur. Þetta eru sennilega beð fyrir húsfræ. Bráðum fer að spretta hús þarna. Alls staðar er verið að gera eitthvað: Þetta vor er greinilega uppgripatími fyrir holukarla og húsbrjóta. Það er verið að brjóta niður húsin gömlu frá Höfn. Sem von er - hvaða bær getur haft sláturhús í miðbænum til frambúðar. Annaðhvort að breyta því í bar og láta gestina um að rífa það eða ráðast á það strax.

Þar kom

að því. Karlinn stóð upp úr sumarfríinu, ákvað að nenna þessu ekki lengur og fór að gera eitthvað. Það þýðir að ein síða í Word var skrifuð um lýsingar útlendra ferðamanna á drykkjuskap íslendinga fyrr á tíð: Frá Dietmar Blefken til Uno von Troil og verður haldið áfram á morgun. Því ég skrapp út í búð og fjárfesti í flötum sjónvarpsskjá. Það hefur staðið til í talsverðan tíma en ég hafði ákveðið að bíða þar til þeir væru komnir niður fyrir ákveðið verð. Það reyndi nokkuð á hæfileika okkar feðganna sem iðnaðarmenn að festa hann á stofuvegginn, en hann small á festingarnar í fyrstu tilraun. Og Andri notaði skrúfjárnasettið sem hann fékk í stúdentsgjöf, loksins. Sýndi gamla takta í handlagni sem ég man eftir frá hans yngri árum. Hann hefur sem sagt ekki hugmynd um það sjálfur hvað verkfæri leika í höndunum á honum. Og svo erum við báðir sterkir í rýmisgreind damkvæmt Gardner. (Það fyndna er að þegar fjölgreindapróf Gardners er reynt á okkur feðgum verða niðurstöðurnar nánast nákvæmlega eins. ) Samkvæmt Gardner erum við feðgar mjög svipað inréttaðir í kollinum. ) Svo nú er skjárinn á veggnum, allar 42 tommurnar - já, best að hafa hann stóran fyrst verið er að þessu auk þess sem við feðgarnir höfum gaman af að horfa á DVD myndir heima þegar tækifæri er til. Og svo er bara að stúdera húsbyggingar og fasteignir - ég hef lært meira um þau mál á tveimur dögum en ég hafði nokkurn tíma búist við að þurfa að vita. Kynnt mér flotun í gólf, gerð milliveggja, hellulagnir, parkettlagnir og jafnvel pallasmíð. Fyrst ég er kominn á hreyfingu er best að kanna alla möguleika og sjá hvað er sniðugt í stöðunni.

Andri

hafði nóg að gera í gær, þegar hann fékk á annað hundrað gesta í Húsið. Meðal annars tókst honum að landa rútuhlassi af kerlingum sem voru eitthvað tvístígandi við að koma inn. Í barnæsku var hann barn sem kerlingar hrifust afar mikið af. Hann hafði einhvern sjarma sem þær féllu fyrir. En þegar á leið varð hann eins og margir drengir frekar svona fyrrverandi sjarmör. Eitthvað grunar mig að drengurinn hafi sýnt gamla takta, auk þess sem þær féllu fyrir því að kaffi var á könnunni og hann fékk nóg að gera að laga.

Feðgabyggð

er að finna á sér lappirnar og heilann. Andri er að ná tökum á nýja starfinu og var hæstánægður með hversu vel honum gekk að leiðbeina portúgölskum hjónum um Húsið í dag. Karlinn var að vísu húsgagnasali og bauðst til að koma mublunum í gott verð. Á leiðinni heim úr vinnunni sagði hann stundarhátt: "Þetta var bara góður dagur." Vitandi hvernig hann getur röflað þegar hann kemur heim úr vinnunni ber að fagna því að maðurinn getur líka fagnað jákvæðum atvikum. Hann er allavega hæstánægður þarna. Karlinn horfir á holuna í jörðina, teikningar af þriggja herbergja íbúð með bílageymslu í kjallara og 88.5 fermetra. Að bílastæðinu meðtöldu. Og á fasteignaauglýsingar. Það eru að vísu 10-12 mánuðir til stefnu, en vissara að hafa vaðið fyrir neðan sig og vita hvernig markaðurinn er. Og verður. Því það kaupir enginn af mér luftíbúð. Og þó. Hver veit hvað. Ég er dálítið eirðarlaus og óþolinmóður nákvæmlega núna og ætti að vera að stússa í sögu áfengisins. Tími til kominn að opna þær möppur aftur. Kötturinn sefur flesta daga inni í skáp, eins og vænta má af hennni á rigningardögum.

I got them

hole in da ground blues.

Hér er

eitt lítið heilræði: Ekki horfa á Hallo hallo og lesa svo bók um vímuvarnir og vímugjafa fyrir svefninn. Niðurstaðan verður martröð um perudrukknar franskar barstelpur. Horfði í kvöld á ágæta heimildamynd, Sjanghæjað til sjós, um vistina á gömlu síðutogurunum. Burtséð frá því að mest allt myndefnið var skot af breskum og þýskum togurum, og aðeins örfá af íslenskum skipum, komst andrúmsloftið samt vel til skila. Ég kynntist þessum heimi á árunum frá 1970 til 74 og líkaði hann að mörgu leyti vel. Ég varð aldrei vitni að því að maður væri sjanghæjaður, en ég sá dæmi um að menn löbbuðu upp í brú á þriðja degi í hafi með miða: "Mamma, er á Úranusi, Mummi." Það var stuttort og eins gott að mamma vissi að það væri til skip með því nafni. Man líka eftir bið á ytri höfninni meðan lóðsinn kom með menn eða að löggan skilaði körlum rétt fyrir brottför. Sá ekki að menn væru skildir eftir í erlendum höfnum en sá einu sinni gefna skipun um það. Gaurinn skilaði sér aðeins seinna, kom á hjóli sem hann hafði keypt handa dóttur sinni. Það var mótsagnakennt að lifa í þessum heimi, sem var raunverulega lífsstíll hjá ákveðnum hópi manna, á sumrin en sitja í MR á veturna. Þetta voru heimar sem ómögulegt var að sætta og ég upplifði sjálfan mig oft sem mann tveggja heima, eða þriggja, því sveitastrákar í þeim skóla voru ekki nema þrír en nemendur skiptu hundruðum. Mér hefur reyndar alltaf síðan fundist ég vera maður tveggja heima og ekki fundið mig vel heima í hvorugum.

Það er

eitthvað frískandi við rigningu eftir langan þræsing eða sólskin og hita. Ég er enn latari og nenni enn minna að hugsa um heiminn úti. Undanfarin kvöld hef ég skemmt mér yfir því að horfa á gamla þætti af Hallo hallo á DVD og gamlir brandarar eins og "Listen very carefully, I will say this only once" eða "Gud Moaning" og "It is I, Leclerc" -eða "You stuuupid woman!" eru búnir að liggja nógu lengi í dvala til að vera fyndnir aftur. Verst að hafa ekki íslensku þýðinguna. Hún var nefnilega snilldarleg á köflum. Og einu tek ég eftir: Hommabrandararnir í Halló halló eru miklu fyndnari en í Little Britain, sem ég er orðinn drepleiður á. Yfirleitt finnst mér hommabrandarar ekkert fyndnari en aðrir brandarar: Það er bara ekki nóg að segja "Ég er hommi, ha ha ha, það er svo fyndið, ha ha ha, að ég ætla að segja það aftur, ha ha ha." Þeir verða kannski frískandi aftur eftir nokkur ár, en ég er fyrir löngu búinn að fá nóg í bili. Og enginn vissi að aðalleikarinn, sá sem lék sjarmörinn René Artois, var raunverulega samkynhneigður.