Línur sumarsins

fara að skýrast. Andri er kominn með vinnu, hann verður í Húsinu á Eyrarbakka að taka á móti gestum, þar sem ég var fyrir nokkrum árum. Nei, ég er ekki að koma mér upp erfðaprins. En ef hann vill vera í sagnfræði er best að hann kynnist því hvað starfið gengur út á. Það hefur sína sérstöku ögrun að afkvæmið sé í því sama og maður sjálfur, en það verður aldrei eins. Og þá fer ég að taka fram bækurnar og halda áfram að stúdera sögu áfengisins. Svo sumarið er þá komið á kortið. Það hefur sína kosti að vinnan er á mannsæmandi tíma, svo ég þarf ekki að bíða með mat og veit nokkurn veginn hvenær hann er búinn. Þó það sé utan Selfoss og þurfi að skutla honum er ekki lant niður á Bakka. Holan í jörðina fyrir utan húsið mitt heldur áfram að stækka. Alltaf einhverjir holuspámenn að kíkja ofan í hana og stúdera gatið. Holufræði er talsverð vísindi sem ég hef aldrei velt fyrir mér neitt að ráði, enda ekki þurft þess. Ég þarf þess svosem ekki, en það veldur ef til vill vissum áhyggjum þegar holan er komin upp að stofuveggnum.

Ég hef verið

ferlega latur undanfarið, bæði andlega og líkamlega. Ekki þreyttur, bara latur. Fyrir vikið líður mér eins og ég sé að svíkjast um, eins og ég hafi lofað einhverju og ekki staðið við það. (Ég var reyndar búinn að lofa einhverju sem ég var ekki búinn að). Það er samt frekar íslendingslegt: Að segjast ætla að gera eitthvað en svo verður ekki af því, einfaldlega vegna þess að það er innbarið í okkur að þurfa að hafa eitthvað að gera. Eða vera að gera eitthvað. Það sést, sérstaklega á helgidögum. Fyrstu húsbílarnir sáust hér á laugardaginn: Dragaldafaraldurinn, tjaldvagnarnir er ekki byrjaður enn en vagnarnir eru farnir að sjást í innkeyrslum og á bílastæðum. Helgarnar verða líka að fara í það að hafa eitthvað að gera: Fara eitthvað. Vesenast í hestum, þrusa sér upp á jökul, inn á hálendið, út úr þéttbýlinu, brenna þar lambakjöt á til þess gerðum brennara og þjóta heim aftur. Þjóðvegasjoppufæðið er að verða þjóðarréttur: Pottstaðin kraftsúpa með blómkálsmylsnu á botninum, mallandi allan daginn. Eða rækjur á botninn í uppbakstri úr hveiti, soði og olíu. Sveittar pulsur. Könnuskólpað kaffi staðið á hellu allan daginn. Það þarf engan lúxus fyrir fólk sem er að flýta sér að fara að gera eitthvað. Fylla tankinn, koma ienhverju glundri í magann - með þornuðu hörðu brauði - og þeysa áfram. Það er satt sem Færeyingurinn sagði við mig forðum, hann Daníel Hansen, lestarmaður á togurum Bæjarútgerðar Reykjavíkur: "Hesir helvítis íslenningar - tey kúnna ikki taka tað rólega!"

Að blogga

um pólitíkina, já. Ehumm já. Ég ætti að fara í sturtu, setja upp þverslaufu og opna moggablogg. Geir Haarde er kindarlegur á svipinn eins og skólastrákur sem hefur verið staðinn að því að slá sér upp með ljótri stelpu á skólaballi. Lítur út eins og hann hafi borðað hattinn sinn. Sólrún brosir breitt sem von er og þau voru gleiðbrosandi bæði tvö þegar þau voru að harma Íraksstríðið á Þingvöllum. Já já, við erum voða svekkt út af því. Ég hlustaði eftir þessum miklu yfirlýsingum um menntamál á heimsvísu og að Ísland yrði meðal fremstu landa á því sviði, en heyrði lítið nema ávísun á japl og fuður, handapat, fálm og fip. Sem sagt óbreytt ástand. Samfylkingin brosir líka breiðar en tilefni er til, því Sjálfstæðisflokkurinn hefur tögl og hagldir á mikilvægustu ráðuneytunum og fær þar að auk heilbrigðismálin, sem þá hefur lengi langað til en Framsókn verið Klængsselstuddinn á veginum þar. (Tuddinn í Klængsseli var á sínum tíma frægur farartálmi Flóamanna á leið upp á Selfoss, því hann átti til að liggja á veginum og sóla sig þegar þannig lá á honum.)Framsókn er mér hugstæð núna: Kalt er við kórbak, kúrir þar Jón hrak. Núna er Guðna treystandi til að vera flokksformaður, allavega fram undir næstu kosningar en þá verður hann sleginn af, ef það verður þá einhver eftir nema Bjarni Harðar til að taka við af honum. Þetta er samt betra fyrir flokkinn en margur hyggur: Hann þarf að losa sig við sem mest af Halldórs Ásgrímssonar genginu. Líka Valgerði. Sóknin inn á þéttbýlisfylgið er strönduð og það illilega.

Það er

hola í jörðina við hliðina á húsinu mínu og hún er alltaf að stækka. Hún étur sig smám saman nær og nær, öðru hverju koma spakir menn og horfa ofan í hana og fara svo alvörugefnir að tala í farsímana sína. Hún er eins og hið illa hjá Tómasi af Aquino: Hið illa er ekkert, það er tóm. Eins og ekkertið í Sögunni endalausu, sem át allt og gleypti. Holur í jörðina eru ekkert spaug. Þær verður að taka alvarlega. Og hún er farin að nálgast stofugluggann minn ískyggilega. Ég er ekki viss um neitt lengur. Þetta er eins konar kynjafræði. Því þegar ég hugsa um kynjafræði er ég ekki að hugsa um karlkyn, kvenkyn og hvorugkyn, því í mínum huga merkir orðið kynjar einhverjar furður. En það sem að helst hann varast vann varð þó að koma yfir hann, og ég skráði mig sjálfum mér að óvörum sem fyrirlesara á kynjafræðiráðstefnu í HÍ í haust. Nei, ég ætla ekki að tala um holuna í garðinum mínum, Móra, drauga eða tröll. Ég ætla að tala um kvenfólk og brennivín. Nema hvað. Og þeir sem þekkja mig vita að ég hef skoðanir á málefnum kynjanna. Og svo er ég af kyni, ég er karlkyns og hef áratuga reynslu af því svo ég get alveg eins farið á kynjafræðiráðstefnu eins og hvað annað.

Sjálf og sam?

Þar kom að því. Samfylking í ríkisstjórn og I. Sólrún bæði kampakát og mun brosmildari en venjulega þegar hún kom af fundi með Geir. Sælir eru hógværir, frænka. Þetta mun verða svona..ja, ríkisstjórn. En öðru vísi en sú sem nú situr. Það er eiginlega aðalatriðið. Og það þýðir að nú munum við fá það sem þjóðina vantar einmitt núna: Nýsjálenskt lambakjöt. Meira framboð á lambakjöti, það er málið. Svo Geir Haarde er gamall nemandi Jóns Sig. Og Guðni Ágústsson gerði því skóna að það mundi hafa áhrif á stjórnarþátttöku Framsóknar. Margt geta gamlir lærifeður- eða ekki. Ég býst allavega ekki við því að lenda í þessari stöðu gagnvart Björgvini G. Allt fullt af sagnfræðingum þarna: Sólrún, Björgvin og Jón Sig. Og nú fær Framsókn gamla loksins tækifærið sem hana vantaði til að hysja upp um sig. Spurning hver það verðu, því nú munu hausar fjúka. Og Bjarni Harðarson mun sennnilega finna sig fljótlega í stöðu sem hann óraði ekki fyrir. Guðni yrði miklu betri formaður þar en hann heldur. Jón Sig var sár, sem von er, hann hefur fórnað tveimur góðum embættum fyrir flokkinn og er núna atvinnulaus: Laun flokksins eru vanþakklæti. Það verður spennandi að sjá ráðherralistann.

Auglýsing

í síðasta Bændablaði hefur vakið athygli manna. "Slóði óskast til kaups, þarf að vera staðsettur á Suðurlandi. Upplýsingar í síma..." Og ég sem hélt að það væri nóg framboð á þeim: Það hlýtur að vera duglegur bóndi sem þarf að leita af bæ að slíku verkfæri. Hm...Andra vantar vinnu. Hér á kennarastofunni tgelja margir sig vera aflögufæra með tækið. Hins vegar er auðvelt að búa til slóða. Faðir minn bjó til tvo í sínum búskap (nei, það var ekki ég og bróðir minn.) Til að búa til slóða þarf eitthvað af spýtum, gaddavír og torf. Á sumrin skaut torfið rótum, og á vorin fór ég oft út að slóðanum þar sem ég hafði skilið hann eftir árið áður, batt kaðal í bjálkann, tengdi við traktor og rykkti rótföstum slóðanum af stað. Það skýrir kannski nafngiftina á tækinu, þó einhverjir teldu annað.

Köttur Schrödingers

varð með frægari köttum í vísindunum. Schrödinger hugsaði sér að setja köttinn í kassa og skál með eitri í og loka honum. Sem þýddi að kötturinn gat verið hvort sem er, lifandi eða dauður í senn. Þetta varð til þess að nútíma eðlisfræði fann sér nýjar víddir. En ef Schrödinger hefði sett dæmið fram svona: Tökum framhaldsskólanem. Bíðum. Bíðum. Reynum að ná sambandi við nemandann með farsíma, tölvupósti og SMS. Og skammtaeðlisfræðin tekur á sig nýjar og gjörsamlega ómælanlegar víddir, svo mannlegt ímyndunarafl hrekkur ekki til. Þetta á kannski við líka um áhuga manna á stjórnarsetu Framsóknarflokksins. Nýkjörinn þingmaður Suðurlands mætir á sinn fyrsta þingflokksfund og bloggar eftir það um lífrænan úrgang, safnhauga og tómar augntóftir á sviðakjömmum. Svona svipað og þegar ég blogga um köttinn þegar ég vil ekki segja hvað mér liggur á hjarta. Feðgabyggð fór í bæinn til lækna sinna. Tvíhalaklippti hálfpatróninn fékk grænt ljós, saumarnir teknir úr og hann getur farið að leita sér að vinnu. Blóðþrýstingurinn í mér var 130 í efri mörkum. Jamm, ég er með háþrýsting.

Og í dag

fór grafan á lóðinni við hliðina í gang. Hún hefur staðið þar stillt og prúð síðan 1. maí og tók loksins við sér, eftir að kosningarnar höfðu leitt í ljós óbreytt ástand. Fyrst var gerð hola í jörðina. Svo stoppaði grafan og þrír holuspekingar komu, stóðu við holuna með hendur í vösum og spáðu í hana. Kannski spá byggingamenn í holur eins og sumt fólk spáir í bolla. Þetta var augsýnilega merkileg hola. Fólk sem fer um götuna gáir ofan í hana, ég veit ekki hvað það sér. En holur eru mikilvægar. Sem fer þó eftir því hvað er látið í þær og lagið "Digging a hole" með bítlunum hefur ómað í höfðinu á mér í dag. Svo fór grafan í gang aftur og verktakinn setti upp girðingar. Sem enginn mótmælandi hefur rifið niður. Nú er ég sem sagt nágranni stórrar holu í jörðina og auk þess er kominn upp moldarhaugur. Sem kötturinn horfir á áhugasöm og hugsar sér sennilega got til glóðar þegar fer að skyggja.

Úrslit, loksins

og ég er sáttur við Evróvision. Það er ágætt að það er ekki nóg að sýna lærin, hrista rassinn og góla til að komast áfram í þeirri uppákomu. Það er verra með úrslit kosninganna: Því strangt til tekið kom ekki neitt út úr þeim og þær eru frekar óafgerandi. Þrátt fyrir afhroð Framsóknar og viðbót Vinstri grænna. Nú er það eina sem getur bjargað Framsókn að vera í stjórnarandstöðu, hafa þar hátt og láta illa: Þann kost munu þeir hins vegar taka síðastan. Það sem mér fannst merkilegast var að vitið í Sjálfstæðismönnum í Suðurkjördæmi rumskaði skyndilega, og flokksmenn þar gerðu tilraun til að sýna sjálfsvirðingu með því að strika Á. Johnsen út. Ég ætla ekki að tala um hvað þarf til svo vitið í sunnlendingum rumski, þó ég ætti að vita það, miðað við hvað ég hef kennt þeim lengi. Ég hef oft furðað mig á því hvað þessi flokkur hér í kjördæminu hefur látið yfir sig ganga gegnum árin, og jafnvel verið svo aumir að eiga ekki frambærilega þingmenn í héraðinu. Nýi maður Framsóknar hér í kjördæminu hefur þegar hafið upp raust sína í fjölmiðlum og verið hallur til vinstri. Hann verður líklega ekki þægur Ketill skrækur fyrir Skugga-Svein Guðna. Merkilegast af öllu var að Vinstri grænir komu að manni í þessu annars íhaldssama kjördæmi. Og svo var það Kristinn H. sem virðist hafa líf á við tvo freka fressketti í pólitík. Magnað. Niðurstaða kosninganna er ekkert sem ég hefði viljað sjá, lítur út eins og kjósendur sitji á girðingu og viti ekki hvort þeir eiga að detta út fyrir eða inn fyrir. Bara ekki detta á Framsóknarmann. Persónulega hefði ég viljað fá Róbert Marshall inn á þing: Hann virkaði ekki á mig sem neinn buxnaskjóni eða pípugosi.

Nú er fjör

í framboðsmálunum. Sjálfstæðismenn eru enn með hoppukastalann í gangi við Tryggvaskála: Við hiðina á vindbelgnum er stórt skilti sem á stendur "Við náum árangri." Undir því skilti er svo mynd af manni sem gerði sig landsfrægan fyrir tæknileg mistök. Sannfærandi. Framsókarmenn gefa mér kosningakaffi fyrir utan Nóatún. Hálfa lögun á könnu. Búmannlegt. Samfylkingin gefur tré. Með rótum. Ekki sannfærandi, því uppspuni er oft frá rótum. Frjálslyndir eiga vinninginn: Þeir hafa slegið upp tjaldi á grasbletti og við hliðina á því stendur virðulegur útikamar á kerru. Traustvekjandi. Þetta endurspeglar gegnheilt pólitískt raunsæi og auga fyrir raunverulegum þörfum þjóðarinnar. Ég ætla ekki að tala um andlegt ástand sumra frambjóðendanna. Og svo hefur þetta þann kost að þeir geta haft sig á brott með hraði eins og var gert við Sígaunana í fyrradag. Kosningar hafa þegar fætt af sér einn sáran tapara: Ef Eiríki Haukssyni hefur verið alvara með það sem hann sagði eftir keppnina er hann meiri krakki en börnin sem hann kennir. En það verður að taka mið af því að maður sem hefur keppt þrisvar í þessari keppni getur varla verið alveg í lagi. Heima hjá mér er kyrrð og ró. Ekkert nema kötturinn og svo hann sonur minn, sem líkist engu meira en tvíhalaklipptum hálfpatróna. Sem hann er, garmurinn, og viðurkennir það fúslega með ljúfu brosi.

Ég ætti víst

að vera að kommentera Evróvision-lög - en ég sleppi því. Sviðsmyndin er að bera alla keppnina ofurliði. Hún ríður lögunum meira og minna á slig. Sigmar fer á fullum kostum í kommentunum. En Evróvisjón er víst núna að ganga út á það að ofgera. Keppnin minnir mig meira og meira á Anti-Evróvision í Stokkhólmi 1975, þar sem Megas keppti fyrir hönd Íslands. Og Þrjú á palli. Megas sagði að sér hefði gengið ágætlega þegar hann kom heim. Eins og sannur íslendingur. Ég ætti víst að segja eitthvað gáfulegt um pólitíkina líka, en ég er ekki moggabloggari. Bara svolítið lífsþreyttur sagnfræðingur. Það kannast allir við fyrirbærið Luftgítar. Ef þið hafið verið að horfa á Aijrík Hákson áðan. En í vetur sýndi einn nemandi minn nýja íþrótt í tíma - Luftglímu. Þar sem er glímt við ímyndaðan andstæðing. Ég get með góðri samvisku sagt að ég hafi í vetur kennt íslandsmeistaranum í luftglímu kvenna. En núna er það nýjasta í luftíþróttum svokölluð Luftframboð. Þar sem menn þykjast vera í framboði eða halda að þeir séu það. Eins og Íslandshreyfingin, til dæmis. Og ég er farinn að halda það sama um fleiri frambjóðendur.

Ég fór

í gær til Reykjavíkur að sækja Rófustubb sagnfræðinema. Já, það er enn verið að laga á honum skottið. Þessir sagnfræðinemar eru eins og minkurinn - veiddir, teknir og halaklipptir hvar sem til þeirra næst. Hvað ætli hreppstjórinn borgi fyrir stykkið? Á leiðinni til baka ætlaði ég varla að komast heim fyrir hoppuköstulum. Framsókn var með hoppukastala fyrir framan Krónuna, og Sjálfstæðismenn með annan - stærri - fyrir framan Tryggvaskála, og í sænsku fánalitunum, þar að auki. Ég fór að velta fyrir mér hvort Ómar og félagar væru með trampólin einhvers staðar að íslandshreyfast. Eða frjálslyndir sitjandi á gömlum lóðarbelgjum í einhverjum garðinum. Og Vinstri grænir hoppandi einhvers staðar á rassinum einum saman eins og jólasveinninn á barnaböllunum í sveitinni heima forðum. En þetta er það sem kosningarnar núna eru - í hnotskurn. Óttalegar hoppukastalakosningar. Þeim væri nær að hafa svona skemmtanir árlega og þá lengur í einu, svona fyrir yngstu kjósendurna. Það var alla vega gaman hjá ungum Sjálfstæðismönnum í gær - boing boing.

Það er alltaf

ægilega gott að hafa verið duglegur og í dag lítur heimilið mitt betur út en í gær. Verkefni sumarsins á næstunni verða líklega að þrífa eitthvað svolítið á hverjum degi og í dag byrjaði ég þar sem ég endaði í fyrra: Á bókahillunum. Grisjaði og raðaði upp á nýtt. Það er snyrtilegra. Það er víst og rétt að það hefur heilmikið gengið á í samfélaginu í dag, Jón Ásgeir fékk smá skell á puttana, soso, óþekkur strákur, svona gerir maður ekki. Samt er þessi dómur yfir honum eiginlega málamyndagerningur til þess að þessi hluti ákærunnar fari fyrir hæstarétt: Það er varla hægt að hugsa sér minni dóm en þriggja mánaða skilorð. Og svo er það stóra tengdadótturmálið - já það er skrýtið mál, en nokkuð augljóst að þar hafa hendur um vélt sem kunnu á þetta kerfi og vissu hvernig átti að fara að því að fá þennan ríkisborgararétt svona einfaldlega. En samt er ekki hægt að neita því að fólki er illa mismunað. Pú..epú. Það er ekki öll vitleysan eins.

Fysti maí

er frídagur en ég hef samt komið heilmiklu í verk, sem hefur legið á borðinu eða uppi á hillu eða einhers staðar út um íbúðina. Á lóðinni við hliðina stendur núna stærðar grafkú, eins og það heitir á færeysku, og það verður líklega farið að grafa fyrir framtíðarheimilinu mínu næstu daga. Svo ég ætti kannski að spara mér tiltektirnar. Í sjonvarpinu eru einhverjir pólitíkusar að tjá sig. Með ótrúlega hallærislegum illa hnýttum og ljótum hálsbindum. Steingrímur Sigfússon fær mínus fyrir ljótasta bindið, Jakob Magnússon fyrir það glannalegasta. Ef þetta væri leiksýning - sem það auðvitað er - væri ég að velta fyrir mér hvað væri að gerast í sýningunni. Til hvers eru þessir menn að hnýta um hálsinn þegar það sést svo greinilega að hálsbindið er þeim ekki eðlilegt, eins og Sjálfstæðismönnum? Ekki verður þetta til að auka viðruleikann eða til að ég taki meira mark á þeim. Ég er tískulögga í kvöld, greinilega. Og vorið er enn að koma: Farfuglarnir tínast til, fellihýsin eru komin út á götu, fyrstu mótmælendurnir eru að sjást koma með norrænu. Hvernig er það með þessa mótmælendur? Eru þeir með merki á hálsinum eins og gæsin? Eru einhvers staðar mótmælendafræðingar með sjónauka að skima eftir þeim? Eigum við að setja matarbita út á götu handa þeim eins og smáfuglunum?