Heimahelgi

og skólalok. Ég byrgi mig upp af myndböndum, reyfurum og tölvuleik til að drepa helgina. Andri verður sunnan fjalla, ég og kötturinn hér. En svo er allt í einu komið vor: Það er brum á trjánum, grillkjöt í búðunum. Og þá kemur þessi tími sem alltaf skellur yfir mig á vorin: Hreingerningar. Eftir daginn lítur þetta frekar aulalega út: hreinir og afþurrkaðir þrifnir blettir hér og hvar í íbúðinni þar sem draslið pirraði mig mest, svo nú lítur heimilið mitt út eins og illa rúin rolla: Lufsur undir kviðnum og á lærunum. En aðgerðir dagsins bera þó vitni bjartsýni húsráðanda, að einhverntíma muni hann sjá út úr óreiðunni og gera bæinn sinn manngengan og gestum bjóðandi. En nú er skólinn að verða búinn og þá tekur húsþrifatíminn við.

Staðgöngumæðrun

hvað. Og hvers vegna skyldi það vera bannað. Líklega eru menn eitthvað (og ég segi menn) hræddir um að einhverjar konur fari að ráða konur í vinnu til að ganga með fyrir sig svo þær þurfi ekki að hafa áhyggjur af vexti sínum eða starfsframa. Mér finnst lítið jafnrétti í þessu: Staðgengilsfeðrun hefur sem sé verið stunduð hér frá því land byggðist og enginn talið það ólöglegt. Jafnvel þótt eðlilegt mál og nauðsynlegt. Það vekur athygli mína að það eru aðallega karlmenn á miðjum aldri sem ég heyri úttala sig um þetta fyrirbæri. Og ég veit að karlmenn á miðjum aldri geta verið aftaka forpokaðir og leiðinlegir, verandi það sjálfur. Ég stend mig stundum að því að segja stelpunum sem ég kenni að loka eyrunum ef miðaldra karlar fara að lesa þeim siðapistlana. Er kannski ekki í sem bestri aðstöðu sjálfur til að vera marktækur, en samt finnst mér betra fyrir konur að heyra ekki tuðið í þessum tautarablesum. Ég heyri lítið um álit kvenna, og karlmenn virðst vera gagnteknir af mæðrahyggju, trúandi á hið dularfulla samband móður og barns sem verður til við meðgöngu fæðingu og brjóstagjöf. Ég verð að játa að ég hef aldrei verið í neinu mystísku sambandi við móður mína, það er frekar bara svona eins og fólk er flest. Og mér finnst ég ekki hafa misst af neinu. Konur sem hafa gengið með og haft á brjósti segja aðra sögu, í raun og veru, ef þær viðurkenna á annað borð að þeim hafi ekki liðið neitt sérstaklega, bara verið þreyttar, pirraðar og sárar í geirvörtunum. Það er engin dulúðarblæja yfir þessu, bara erfið líffræði. Svo ég sé ekki hvað er rangt við þetta. Og enn síður hvers vegna það er skaðlegt að staðgöngumóðirin hafi barnið á brjósti.

Og á Sumardaginn fyrsta

fór ég að sjá leikrit nemenda minna niðri á Stokkseyri. Varúð: Þetta er aðallega fyrir þá sem þekkja til. Mér finnst alltaf gaman að nemendaleikritum og fer þegar ég hef tækifæri til að sjá þau. Leikgleiðin er alltaf til staðar, orkan sem þarf í sýninguna líka, af henni er nóg. Þessi sýning var skemmtileg, lýsti alveg ágætlega ungu fólki að nálgast tvítugt að átta sig á tilverunni, ná tökum á henni og sjálfu sér. Og þessi venjulegu skot á fullorðna fólkið, gamla settið sem vanalega hefur ekki klú um það hvað er að fara fram hjá afkvæmum þeirra í raun og veru. Dauðir punktar í sýningunni voru fáir og ekkert vandræðalegt hik á neinu. Sumir léku líka vel - Kristín Gestsdóttir fór á kostum sem sjálfhverf, sjálfsupptekin mamma full af sjálfri sér og ýkt eftir því.. Stefán Jóhannsson kom mér á óvart sem hortugur og hrekkjóttur strákskratti - ég sé hann ekki svona hversdags - mér datt í hug double-action drullusokkur, með sogskál á báðum endum - en sá sem kom mér mest á óvart var Pétur Ómarsson sem fór einstaklega næmum höndum um sitt hlutverk. Svo mjög að hann þurfti ekki bleikan kastara til að undirstrika hvað hann var að gera. Þá var Hrefna líka mjög sannfærandi í sínu hlutverki, örugg og ófeimin. Hins vegar truflaði það mig að leikendur voru látnir hlaupa á einhverjum búkkum fram af sviðinu og út. Það glumdi í þeim, leikararnir stjákluðu á þeim eins og þeir væru sífellt að sveigja fram hjá drullupollum og þeir voru algerlega óþarfir. Tíminn sem tók þá að fara út af sviðinu var líka allt of langur með þessu, áhorfendur höfðu eiginlega ekkert gagn af því að horfa lengi á eftir leikurunum koma inn og fara út. Pallurinn sem var "íbúðin á móti" virkaði líka meira á mig eins og sölubás í Kolaportinu en íbúð tveggja einstaklinga og hefði verið betra að hafa aðeins borð undir blómin og lægri pall eða engan.

Það má segja

að gærdagurinn hafi verið mér tilefni til pælinga. Fyrst bruninn í miðbænum. Þar sem góður partur af íslandssögunni brann. Ég ætla ekki að fara að rekja alla þá viðburði sem hafa átt sér stað á þessu götuhorni eða í húsunum. En hitt er annað að fólk sér eftir þeim. Um kvöldið var ég á fjölmennum fundi niðri á Eyrarbakka þar sem var verið að ræða möguleikana á að endurbyggja gömlu verslunarhúsin þar. Sem voru rifin 1950. Menn vita ekki hað gömul hús gera fyrir fólk, en hús fyrir það fyrsta gefa skjól, öryggi og stöðugleika. Og það er það sem við leitum að í tilverunni. Gömul hús..tja, ég veit ekki hvað er búið að endurbyggja húsið sem Pravda var í oft í raun og veru eða hvort það er nokkur upprunaleg spýta finnanleg í því, en það hefur haldið útlitinu. Gamalt hús gefur okkur sýnilega mynd af stöðugleika. Að þrátt fyrir allt séum við nálægt lífinu og partur af því -og gefur okkur þá mynd að þrátt fyrir allar breytingarnar og það sem skellur yfir þjoðfélagið sé eitthað sme heldur áfram að vera nokkurn veginn eins. En hvað varðar Eyrarbakka - þá vona ég að menningararfur Bakkans verði mönnum ekki fjötur um fót. Því stundum getur menningin, það gamla og gróna, orðið til trafala, þrátt fyrir allt - og sem sagnfræðingur verð ég að segja að hvað sem sagnfræðingurinn finnur í grúski sínu þá er eitt sem hann verður að sætta sig við: Að hlutir, hugsanir, hegðun og tilvera breytast. Ekkert er stöðugt um aldur og ævi. Og hvort sem fræðimaðurinn vill eða ekki, þá verður hann að taka því sem er fyrir framan hann. Líka eyðileggingunni.

Það var lukka

að Wilson Muuga skyldi nást á flot. Og að Íslandshreyfingin næðist á flot. Líka. Og það var líka lukka að Jakob Magnússon var ekki efsti maður í kjördæminu, það er nóg með þennan eina músíkant frá Eyjum. Það hefði að vísu verið gaman að sjá Árna og Jakob taka lagið saman. Merkilegt að vísu hversu margir menntamenn raða sér á Ómar. Íslandshreyfingin hans virðist stefna í að vera sérframboð langskólagenginna. Mótvægi við Frjálslynda, þannig, ef marka má frambjóðendahópinn. En Framsókn ætlar ekki að hala mikið inn á Bjarna Harðar, blessaðan. Það ætlar að rætast sem einn kunningi minn kvað þegar Bjarni varð í öðru sæti í prófkjörinu: "Nú vorkenni ég bæði Framsóknarmönnum og andstæðingum þeirra." Hvet fólk svo til að kíkja á þetta. Eitthvað verið að spekúlera í því hvort sögukennarar séu sætir eða ekki.

Letihelgi

nema hvað. Lesnar þykkar skáldsögur. Hlustað á pólitískar fréttir - því eitthvað verður maður að kjósa. Allir vilja vera góðir við náttúruna og góðir við konur. Jafnrétti víða á dagskrá. Nema hvað. Hver lýsir yfir að hann styðji misrétti kynjanna. Jafnréttið hljómar eins og gömul tugga, samt. En meðan það er bara í orði en ekki á borði er það ágætt kosningamál. Allir styðja aukið bindindi þjóðarinnar, nema Sjálfstæðisflokkurinn sem vill selja bjór og vín í matvörubúðum. Umhverfisvernd. Sem sveitamaður set ég upp svolítinn hundshaus við því, því umhverfisvernd birtist sem málefni borgarbúans, sunnudagbíltúrsfólks sem vill fá náttúruna hreina og uppáklædda um helgar, óbreytta frá því um síðustu helgi. Já það er gaman að fara út í sveit um helgar og sveitafólkinu er sköpuð atvinna í miðri viku að tína upp ruslið eftir þetta lið sem ber svo mikla virðingu fyrir náttúrunni. Þetta er ekki vernd, sem málið snýst um heldur ihaldssemi: Ótti við breytingar. Náttúran má ekki einu sinni breyta sér sjálf, því ef á breytir rennsli sínu er hún sett í stokk með varnargörðum. Hins vegar má leggja malbikaða vegi yfir firði og freðmýrar. Vegi sem sífellt heimta meira pláss og þjónustu meðfram þeim. Þá þarf ekki að tala um náttúruvernd. Matur verður óvart til með landnýtingu, og lífsgæðin líka. Þess vegna er gott að friða einhverjar horrimar og jökulaura sem engan vantar og breyta þeim í þjóðgarða. Sem auðvitað kostar vegarlagningar á svæðið: Og þýðir að ef svæði er "friðlýst" þá er friðurinn úti. Aðalatriðið er að allt á að vera eins og það var í gær. Eða um síðustu helgi. Ég er að hafa annað augað á yfirlýsingum flokkanna um menntamál: Hvernig ætla menn að riðlast á framhaldsskólanum næstu fjögur árin. Því miður, það fer ekki saman að "stuðla að menntun einstaklingsins" með höndunum en valda róti og þyrla upp óreiðu með fótunum: Skóli er ekki hentugur sem pólitískt dansgólf.

Ég hef

oft sagt að það sé svipað að borða eldilax eða silung og að borða opinberan starfsmann. Ég hef að vísu ekki opinbera starfsmenn oft á borðum en tilfinningin er einhvern veginn þannig. Eldisfiskur er laus í holdinu af hreyfingarleysi, það er fitubrækja í því og hann bragðast yfirleitt eins og fiskimjöl, sem bendir til að hann hafi verið á einhæfu fæði. Og ekki bætir úr, ef marka má blaðafréttir í morgun, að fiskurinn sé auk þess bragðvondur af stressi. Og líkingin við opinbera starfsmenn heldur enn. Þeir geta sem sé verið frekar skapvondir, og þá væntanlega bragðvondir líka, af þunga starfsins. Hins vegar hefur engum dottið í hug að rannsaka þá með tilliti til taugaveiklunar. Vissulega lifum við á tímum þar sem fólk er dauðhrætt við matinn sinn og það sem er í honum, en hver sagði að opinberir starfsmenn væru meinlausir. Ef rannsóknarstyrkirnir duga getur verið að við förum bráðum að borða hamingjusama og slaka eldislaxa, ofursæla hænga beint úr krónni, þó mig gruni að lausnin verði að gefa þeim öllum valíum sem við svo fáum óbeint með fæðunni og allir verða viðráðanlega pollslakir - jafnvel líka opinberir starfsmenn. Það er auðvitað ein leið til að bregðas við þunglyndi og leiðindum nútímamannsins..bara gefa matnum Prozac.

Myndir

segja meira en mörg orð. Og svona hefur þetta verið um páskana hér, meira og minna.

Prinsessa í óskilum.

Vanalega tek ég ekki mikið mark á draumum mínum. Svo kolruglaðir sem þeir geta verið og færustu draumaráðningarkonur og dulspekingar standa á gati. Fyrir hverju getur það líka verið að dreyma Ku-Klux-Klan menn með vélbyssur uppi á leiksviði syngjandi Jeg har min hest jeg har min lasso, jeg har min pige i el Paso..sérstaklega þegar þeir taka min bedste ven var indianer. Mínir draumar eru ekki dularfullur og óræður lykill að lokaðri framtíð. Ég efast jafnvel um að færustu klámlektorar gætu séð eitthvað pervertískt við þá. Og auk þess á ég nóg með að sjá framtíðina í vöku. Skýrt og greinilega þó ég kæri mig ekki alltaf um það. En um daginn dreymdi mig að einhverjir sjóræningjar hefðu rænt prinsessu - gullfallegri í hvítum skósíðum kyrtli, með sítt liðað ljóst hár og gullkórónu. Því miður fannst sjóræningjunum bitinn full erfiður að kyngja og dömpuðu dömunni á mig. Þegar ég vaknaði var prinsessan sem sagt komin í mínar hendur og ég hafði ekki hugmynd um hvað ég ætti að gera við gripinn, því ég hafði ekkert um þessa forsendingu beðið og komst að þeirri niðurstöðu að einhver annar ætti hana. Svo að ef einhver saknar drottningar drauma sinna, endilega hafið samband og það getur verið að ég gæti hjálpað henni til réttra aðila. Nema að einhvers staðar sé svona tapað-fundið staður fyrir draumaprinsessur. Endilega látið mig vita áður en ég fer með hana í Góða hirðinn.

Kaupþing

spyr menn núna hvort þeir séu tengdir hryðjuverkasamtökum og ég er ekki alveg viss. Miðað við þessa mynd úr stofunni minni í dag, þar sem Frelsisher Flóa og Skeiða er saman kominn. Frá vinstri: Sindri, Bjarni, Birgir, Árni Jón, Gunnar, og þessi með hnakkann í forgrunninum er á þessu heimili ýmist kallaður Andri, sagnfræðineminn eða hálfpatróninn eftir því hvernig liggur á mér. Frelsisherinn er vissulega ekki ógnvekjandi félagsskapur, Andri er til dæmis efnavopnasérfræðingur félagsskaparins vegna þess að hann er sá eini í hópnum sem getur borðað ostapizzu. Og er einstaklega laginn að eignast ketti óvart. Gunnar er gjarna bílstjóri hópsins, og hann heldur að hann sé uppi á Flúðum um leið og hann er kominn upp á Skeiðaafleggjarann. Og það verður að segjast að þeir geta stundum gert alvarleg taktísk mistök, eins og að boða fund fyrst og spyrja mömmu sína svo hvort þeir þurfi að gera eitthvað fyrir hana áður en þeir fari að hitta strákana. Það vita allir hvernig mömmur bregðast við svona spurningu. Menn eiga ekki aðsegjast vera að gera neitt, spyrja mömmu og hringja svo í strákana. Þetta vita allir sem einhverntíma hafa dílað að ráði við mömmur. Svo, þegar allt er talið, er þessi félagsskapur ekki líklegur til stórræðanna en nokkuð öruggur með að klúðra einföldustu áætlunum.

Það er

víst liðin tíð að þjóðin komi sér saman um að láta sér leiðast á föstudaginn langa. En hugmyndin er alls ekki vitlaus. Höfum bara einn dag á ári sem er leiðinlegi dagurinn. Látum svo gott heita alla hina. Feðgabyggð tekur lífinu með hægð og spekt. Andri kom austur á miðvikudaginn og kötturinn fagnaði honum með háværu löngu gleðimjálmi og loftköstum. Kettir kunna ekki að leyna tilfinningum sínum - og það er heldur ekki nokkur ástæða til þess. Þessa páskana höfum við ekki kvikmyndahátíð: Dólum okkur bara yfir bóklestri og öðru smáföndri, netrápi og spjalli.

Ég hef

unnið upp eitthvað af verkefnum sem voru komin á vinnslustig, ef svo mætti segja. Bókastaflinn í rúminu mínu var líka orðinn svo umfangsmikill að kötturinn var hættur að fóta sig. Ekki það að ég hafi ekki tekið aðrar bækur heim af bókasafninu. Sigur lýðræðisins í Hafnarfirði stendur uppi með að vera innantómur og enginn: Eftir sem áður er líka stefnt að því að virkja í þessari Neðri -Þjórsá sem ég hef ekki hugmynd um hvar rennur og álverið muni eftir sem áður geta stækkað. Sem aftur segir að auðræðið er komið til okkar, sama hvað hver segir og þó að einhverjir lýðræðissinnar séu að æmta og skræmta, japla jamla og fuðra. Eina sem hinn almenni kjósandi getur sagt er "Ég bý bara hérna." Og svo er einhver klónari búinn að búa til rollu sem er 15% manneskja, eða þannig, og það eiga að vera tíðindi. Það er ekkert nýtt við þetta fyrir okkur sem búum í kjördæmi Árna Johnsen og innan um kjósendur hans.

Ég hef sannfrétt

að í vor eigi að verða hnakkasýning á Selfossi. Ég vona innilega að nú eigi að sýna einkennistákn karlmennskunnar á Selfossi. Komplett með öllum græjum. Ég vona að nú fari bærinn frumlegu leiðina í því að kynna það sem bærinn hefur að bjóða en fari ekki að raða upp einhverjum reiðtygjum. Hm. Selfosshnakkinn er nú vitanlega einskonar reiðtygi og á sjálfsagt eitthvað af þeim þannig að kannski má slá þessu saman.

Núna

legg ég kvenfólkið og brennivínið til hliðar. Býst við að þá og þegar geti Spaugstofan farið að gera úttekt á rannsóknum mínum, og sný mér að öðru: Viðhorfum útlendinga til drykkjuskapar íslendinga. Nóg er af lýsingum á því í ferðabókunum. En var hins vegar að frétta af undraplöntu sem heitir Alpalyng og vex á heiðum uppi í Mið-Evrópu. Sú planta hefur sömu áhrif og Viagra. Ef að blómin á plöntunni eru látin liggja í brennivíni í nokkurn tíma fyrst. Einu sinni var öl bruggað úr Beitilyngi. En hver veit....ef til vill eiga þessi fallega bleiku blóm einhvern töframátt. Ehm..því skyldi bleikt annars vera hinn hefðbundni litur á klæðnaði kvenna? Sérstakur kvennalitur. Þetta gæti verið fróðlegt. En Beitilyngið blómstrar ekki fyrr en í ágúst...Nei, þetta er ekki sama planta og Vetrarblómin sem vaxa hér uppi á Hellisheiði. Sorry. En það þarf að muna að taka bara blómin af lynginu, því sveppurinn sem vex á stilkunum gefur ennþá meiri svona hemm hemm áhrif.