Leti

er yfirskrift flestra daga núna. Reyfaralestur og daglegt amstur og fréttanagg er einhvern veginn svo skelfilega lítið þegar maður horfir yfir söguna alla. Ég les og hugsa um kvenfólk og brennivín, án þess að rekast á það í tilverunni, sem er ágætt, og Lafði Hermína Elmindreda Kampagrána kattarskömm drekkur ekki. Allavega ekki áfenga drykki, henni dugar vatnsskál uppi á baðvaskinum. En hún lætur mig líka kyrfilega vita þegar þarf að bæta á það ílát. Svo ég er ekki laus undan því að taka eftir hvort það þarf eitthvað að drekka hjá dömunni. Aldrei láta glas dömunnar - eða undirskál, í þessu tilfelli, vera tómt. Grundvallarregla. Annars er bara verið að slaka á - ég þyrfti auðvitað að taka til, en hvað liggur á.

Milli þess

sem ég undirbý fyrirlestur, elda mat, klóra kettinum (sem er viðþolslaus af hormónum) og plástra þann halaklippta gríp ég í að lesa sænskan reyfara. Tók einn þykkan á bókasafninu á föstudaginn til að liggja með í rúminu soldið fram eftir nóttu. Mikið er ég feginn að vera ekki söguhetja í sænskum reyfara. Það er sama hvort það er Wallander, Martin Beck eða Annika Bengtsson, þetta aumingja fólk á sér ömurlegt einkalíf og lifir bara gegnum vinnuna. Wallander greyið sofnar næstum aldrei og alls ekki í rúminu sínu, Bengtsson missir frá sér karlinn í bók eftir bók. Beck býr einn og fær aldrei neinn í heimsókn til að gera neitt með. Fer ekki einu sinni í veiðitúr. Og þetta fólk keyrir svo mikið - sérstaklega í rigningu - að ég er næstum farinn að rata um Svíþjóð. Þess utan er alltaf verið að kveikja í íbúðunum þess, brjótast inn í þær og yfirleitt verið að reyna að drepa það án árangurs. Ég mundi reyna að finna mér annað djobb og segja takk fyrir við höfundinn minn - hvenær ætlarðu að láta eitthvað gott gerast í mínu lífi?

Ég er

einhvern veginn ekki alveg viss um að vísindamenn hafi valið rétta aðila til að læra af rétt tilfinningaviðbrögð.

Þá er

komin helgi. Þær koma svo ótt og títt að ég er farinn að halda að það hafi verið bætt helgum í árið. Ekki svo að skilja að ég sé að kvarta. Háskólaneminn halaklippti kom í kvöld og ég verð að undirbúa fyrirlestur um kvenfólk og brennivín. Kem út úr skápnum með það í næstu viku. Þar verða hagnýtar leiðbeiningar um hvað eigi að gera við pizzusendla í stelpupartíum...ef það verður eitthvert vesen með þá,(binda þá við súlu og dansa í kringum þá) hvernig konur eigi að bægja frá sér illum öndum, hvað þær eigi ða gera í þynnku (bleyta handklæði í víni og vefja því utan um brjóstin) hvaða fyrirbæri eru uglur guðleysisins, (konur, auðvitað) og ýmislegt fleira.

Klámið blásið af

Og þannig fór um þá heimskautareisu klámforkólfa. Íslenskir frumkvöðlar á því sviði verða greinilega að berjast harðar fyrir sínum hlut. Og það voru bændurnir sem blésu það af. Þeir hafa nú löngum átt sín þing þar sem farið var með klám, aðallega í bundnu máli. Þau voru bara kölluð hestamannamót, réttir eða hrútasýningar. Kannski var það það sem var að- að erlent klám er ekki með réttum stuðlum og höfuðstöfum. En það dugar ekki að láta einhverja Hollendinga hertaka hinn eina rétta íslenska klámiðnað. Nú dugar ekki minna en haldin verði fjörleg hrútasýning á Hótel Sögu, og vísnakvöld í öllum landsfjórðungum til að viðhalda þjóðlegum venjum.

At the Clammafingi

Ah já.. Það var þetta klámþing sem á að halda í Reykjavík bráðum. Eins og það sé eitthvað nýtt: Þau hafa oft verið haldin hér áður en ganga bara undir öðrum nöfnum, svosem hestamannamót eða réttir eða hvaða samkomur sem vera skal þar sem karlar syngja saman. Svona klámtónlistarþing. Það gáfulegasta sem ég hef heyrt sagt um þetta mál er á blogginu hans Gumma Kalla þar sem hann spyr hvort þetta klámþing sé eitthvert dótturfyrirtæki Kaupþings. Ég býð eftir auglýsingum með John Cleese.."Oh it´s great to be here at the Clammafingi." En hver ætti svo sem að furða sig á því ef mið er tekið af nýlegum myndböndum sem hafa gengið milli manna á netinu hér á landi. Hvað gerir fólk ekki fyrir pening, miðað við hvað það gerir fyrir ekki neitt til að skemmta landanum? Hér er óvirkjað hugvit sem þarf að koma í útrás. Annars er mér sama. Klám er leiðinlegt, subbulegt og frekar ljótt, ég hef ekki minnsta áhuga á því og get þessvegna skellt skollaeyrunum við því án þess að þurfa að fá fjölda manns í lið með mér til að leiðast það: Ég þarf ekki stuðningshóp til þess eins og mér sýnist sumt fólk vanta til að geta verið hneykslað. Það liggur við að mér sé farið að finnast kennaraþing meira spennandi, og forðast ég þau þó alla jafna en mótífið er svipað: Allir að kjafta sig saman um nýju aðferðirnar sem virka svo miklu betur en þær gömlu.

Ef

blaðamenn og fjölmiðlar hefðu orðið varir við það sem ég sá í vinnunni í fyrradag....þá hefði þeim fundist það athyglisvert. Nei, það var ekki ofbeldi (nema smá ákveðni af minni hálfu án ofbeldis eða átaka) en það var samt gaman að sjá það. En ég hef ekki leyfi til að segja frá þessu. Í staðinn tek ég helgina inn, laga svolítið til á heimilinu svo að nú er partur af mínu horni af heiminum aðeins hreinni og fer svo að dunda við skriftirnar. Stend ekki lengur fastur. Skrifa DVD diska fyrir leikfélagið - eða réttara sagt, tölvan mín gerir það. Á meðan velti ég fyrir mér lífinu og tilverunni. Og meðan ég man...fjölmiðlarnir. Þessir íslensku fjölmiðlar eru orðnir hrein sápuópera. Alltaf að koma ný blöð og tímarit sem hverfa jafn skótt og þau koma. Ekki hægt að gefa út blöð nema gamlir sjóarar stjórni þeim. Sigurjón Egilsson og Reynir Trausta. Það segir eitthvað um áhafnirnar. Menn sem hafa hálfdrepið sum blöð (DV) eru undireins settir í virðingarstöður annars staðar. Mig langar að sjá Mikael Torfason taka við Bændablaðinu. Hann gæti kannski hresst upp á Búnaðarritið. Og það er ekki eins og að blöðin setji markið á lesendahópa í raun og veru...nema kannski Bistro, sem var að leggja upp laupana srax. Fullt af blöðum sem öll eru að tala um sama hlutinn. Málið er að íslenskur fjölmiðlamarkaður er ekki til: En auglýsingabransinn er það hins vegar. Það eina sem lofar góðu er að farið er að gera pappír úr fílaskít. Það væri kannski hægt að nota skán í þetta hér á landi, svo maður þurfi ekki að fara með góðan part af trjábol sem maður hefur ekkert beðið um vikulega í endurvinnslu. Hlýnun jarðar, hér kem ég með mitt framlag. Og í hvert skipti sem blað leggur upp laupana stofnar ritstjórinn annað, og ræður þangað alla gömlu vini sína...þangað til það fer yfrum, þá er bara að stofna annað og ráða aftur vini sína...þetta er soldið eins og sjávarútvegurinn var fyrir svosem tuttugu árum, allir að gera út og allir á hausnum, en héldu samt áfram að gera út þó varla kæmi nema stöku horaður þorsktittur inn á dekk...

Mér

brá í kross þegar ég leit á sjónvarpið og sá þá kunnuglegt andlit á skjánum. Það var enginn annar en gamli nemandi minn og síðar félagi úr leikfélaginu, Víðir Jóakimsson, sem stóð þar skælbrosandi og var að auglýsa kókómjólk. Ég hélt að Spaugstofan væri að byrja og það væri verið að gera grín að einhverju. En nei....ég vona bara að Víðir hafi komist í gegnum tökurnar án þess að a. Reka hausinn í, b. Flækja löppina í einhverju, c. Rota sig, d. Skera sig, e. Þurfa plástur.

Og ég vona eiginlega að lagið hans Dr. Gunna komist áfram í Evróvision.

Hvaða fádæma dauðans og endemis

klamburbambi þýðir þessa frétt eiginlega? Hvers vegna er svona klúðurbangsa sleppt lausum á tölvu, hvað þá lesendur? Er íslenska fjórða tungumál hjá þessum blaðamanni?

Og aftur er komin helgi

með tilheyrandi. Sagnfræðineminn er nýbúinn að fara í aðgerð út af tvíburabróður við rófubeinið og situr þessa helgi halaklipptur suður í Reykjavík að lesa "Harmsaga æfi minnar" eftir Jóhannes Birkiland. Dálítið kyndug samsetning, en hann á að gera þetta samkvæmt skipun kennara síns, ekki læknisins. Mér láðist að benda honum á að Píslarsaga séra Jóns Magnússonar væri hér á heimilinu. Í vinnunni skilaði vikan tveimur litlum kraftaverkum og þeir hlutir sem ég hafði áhyggjur af um síðsutu helgi eru núna úr veginum. En það koma ný mál að takast á við. Kötturinn liggur inni á rúminu mínu og skemmtir sér við að banka rófunni ofan á bók sem liggur þar og hlusta á hljóðið. Feðgabyggð mælir um helgina með læknisráði frá ítölskum læknum á síðasta áratug 19. aldar: Konum sem voru andsetnar var ráðlagt að dreka vín reglulega til að reka illa anda út, og jafnframt að sjá um að drekka vín til varnar þeim. Fyrirbyggjandi lýðheilsufræði. Gangi ykkur vel að halda Sóta gamla fjarri dyrum.

Þvílík gleði

og sæla. Ég setti upp Microsoft Office 2007 hjá mér um daginn og ég var fyrst að fatta eitt núna. Clippy, bréfaklemmukarlinn sem aldrei gerði neitt gagn en var að bögga mann í tíma og aðallega ótíma eins og leiðinlegur ættingi, eins og andskotinn upp úr súru, eins og fyrrverandi maki á óþægilegu augnabliki...er horfinn. Hann er dáinn. Blessuð sé minning þess bannsetta óþarfa. Þessarar fordæmingar sem alltaf lá í leyni tilbúinn að vera til trafala.

Sylvía Nótt

sökkar ferlega. Þvílíkt endemis fádæma hvítt rusl sem ein manneskja getur verið. (Þetta segi ég bara vegna þess að núna bankar hún upp á hjá bloggurum sem skrifa ljótt um hana með tvo sterka náunga með sér og hótar illu ef bloggið verður ekki lagað.) Ég sá í kommenti einhvers staðar að Kastljós sjónvarpsins hefði átt að láta hana taka viðtalið við afhommarann sem var í þeim góða fréttaþætti í kvöld. Það hefði verið..bíó fyrir þjóðina eftir allar tilfinningasveiflurnar sem verið er að velta sér upp úr. Og arg..í morgun var ég með svo mikinn hálsríg að ég gat ekki einu sinni snúið höfðinu til að horfa á fallegan kvenmann. (Karlmenn skilja þennan mæta vel.) En það lagaðist þegar leið á daginn. Það var samt eiginleg verst að keyra, ég var háskalegur í umferðinni að geta ekki litið til hægri eða vinstri og keyra aðallega á greindarlegum getgátum um umferð frá báðum hliðum. Verð væntanlega skárri á morgun.

Það er

dálítið leiðinlegt að sofa svo fast að maður vakni með hálsríg. En þegar ég er kominn á fætur ákveð ég að rífa mig upp úr doðanum sem hefur verið yfir mér frá því um jól og drífa mig eitthvað út úr húsi. Ég er með myndavélina með mér, þó ég finni lítið af myndum því ég er að velta upp hlutum sem ekki eru mitt vandamál en munu koma inn á mitt borð eftir helgi og ég mun þurfa að takast á við. Fjandinn og skrambinn, hvað fólk sækir í að dömpa vanda sínum á aðra. Svo að ljósmyndaleiðangurinn verður eiginlega bara hjólför út í bláinn. Og það sem ég re að gera einhver leikur að stráum án allrar alvöru eða umhyggju. En ég hef allavega hrist af mér doðann. Ég er ekkert að fara á mótmælafundi um virkjanir eða sinna annarri pólitík.

Gott

gott að koma heim úr vinnunni á föstudagseftirmiðdegi og slaka á. Föstudagskvöldin eru fríkvöld, það er ófrávíkjanleg regla. Fara snemma í háttinn með góða bók og eitthvað gott að nasla. Svo rennur upp laugardagur. Á ég að fara út í góða veðrið með myndavélina og krækja mér í nokkrar vetrarmyndir? Eða vera heima og taka upp þráðinn aftur við skriftirnar, sem hafa legið niðri frá því milli jóla og nýárs? Eða gera hvorttveggja? Það er kannski ekki alveg rétt að ég hafi ekki unnið við rannsóknirnar, það er fullt af bókum í rúminu mínu og á náttborðinu og á hillunni við rúmið með miðum í sem ég þarf að moða úr. Og ég er loksins kominn með einhvern þráð til að skilgreina þessa endemis þætti sem ég strandaði í. Ég þakka fyrir að ég er bara að skrifa um kvenfólk og brennivín, ekki kvenfólk og kynlíf. Smám saman tek ég mig saman: Fer með bækurnar fram á stofuborð. Keyri upp tölvuna. Sæki textann. Æ ég þarf að laga kaffi. Hm. Ég þarf að taka til. Æjá, nú man ég að ég á sameignarþrifin þessa helgi. Æi kisa mín - þarftu nú að koma heim og biðja um ást og umhyggju. Já, ég þarf að þurrka rykið af tölvuborðinu. Setja kvöldmatinn inn í ofn. Og já, það þarf að taka úr þvottavélinni. Svona er það að koma sér að verki. En svo loksins...og það getur verið gott að leggja texta frá sér og opna hann aftur eftir nokkrar vikur. Götin í honum, klúðurslegt orðalag, vondar og slitnar hugmyndir blasa við en þær lýs tínir maður úr um leið og leitað er að innsláttarvillunum. Og svo er hægt að koma sér að verki, smám saman opnast gáttirnar og vinnan verður lifandi. Og meðan ég man...nýr bloggari. Einkennilegt hvað moggabloggið opnar allt í einu margar áður lokaðar flóðgáttir andans hjá íhaldssömum miðaldra körlum. Pjetur Hafstein er boðinn velkominn.

Breiðavík

Byrgið og Heyrnleysingjaskólinn - hvað verður næst? Koma héraðsskólarnir gömlu líka við sögu? Af hverju voru rimlar fyrir gluggum á sumum þeirra síðustu árin? Ég veit lítið um Breiðuvík og fólkið þar nema að ég þekkti á sínum tíma einhverja menn sem höfðu verið þar, en þeir töluðu lítið um það. Ég hef aldrei komið þar, rétt horft niður í víkina á leið út á Látrabjarg. Ég hef oftar siglt þar fram hjá og séð staðinn, og notað ljósin þar til að sigla á í náttmyrkri á leiðinni inn á Patró. Ég vissi að staðurinn var ekki góður. Það vissu allir. Og það hefur ekki verið auðvelt að strjúka þaðan, hafi einhver reynt það. Fyrst hefur þurft að komast upp brekkuna upp á fjallið....vandinn er ekki bara staðurinn og það sem þar var að gerast. Heldur hitt að sá sem lendir á svona stað hefur enga leið til að leita réttar síns. Og svo líka að það er vinsælasta lausn sem til er í opnbera kerfinu að þegar vandamál kemur upp er langsamlega sniðugst að dömpa því á einhvern annan og fara svo í kaffi. Ýta frá sér, ekki horfa á málið og það síðasta sem alls ekki má er að taka á málinu. Og vei þeim sem segir frá. Það þýðir að það gæti þurft að gera eitthvað. Sá sem það gerir verður óvinsæll og eignast óvini. Verandi maður sem eitt sinn var rekinn úr skóla fyrir kjaftríf. Látið mig þekkja það, opinberan starfsmanninn. Þess vegna taka allir sem fá svona mál inn á sitt borð þá afstöðu að gera ekkert, vagga því í svefn eða koma því á borðið hjá einhverjum öðrum. Sem bregst eins við. Sem sveitamaður kannast ég ærið vel við þá frábæru lausn allra vandamála að koma vandamálafólki út í sveit. Bara eitthvað frá augunum á fólki, þar sem athugul augu sjá ekkert, heyra ekkert og ekkert er sagt. Breiðavík er einmitt vel staðsett til þess, sést ekki nema utan af hafi. Og þetta er enn að gerast, er jafnvel orðið atvinnuskapandi í sveitinni minni - Það þarf vökult auga líka til að fylgjast með því sem verður að gerast í skólanum í Gaulverjabæ. Æ. Já annars - ég ætla að tengja hérna á einn erfiðan, sem ekki horfir með blinda auganu á hlutina heldur talar um þá. Svo er hann líka frændi minn, sonur Sigríðar föðursystur minnar. Kristinn Pétursson, fiskverkandi (og talsverður hávaðabelgur, ef ekki hreinlega bannsettur rífikjaftur sem alltaf er að tala um hluti sem á að þegja í hel). Allur í móðurættina sína, bæði að skaplyndi og útliti. Það gengur sko aldrei neitt með einhverju gaufi. Hehe..Diddi hvað heldurðu að ég hafi oft heyrt þennan frasa líka í uppvextinum. Eins og talað beint út er henni ömmu....

Það fyrsta

sem ég sá í morgun í Mogganum var fréttin um andlát Hallgerðar Gísladóttur. Hún var bekkjarsystir mín í MR síðasta árið í þeirri stofnun og leiðum okkar bar oft saman síðar á sviði sagnfræðinnar, þar sem hún lagði mikið af mörkum. Allt við Höllu var einhvern veginn traust: Það var í henni þung barlest sem gerði hana stöðuga eins og austfjarðafjöllin. Þannig voru verk hennar í fræðunum líka. Þess vegna kannski engin undur þó Guðni rektor segði við hana í enskutíma eitt sinn "Hallgerður, þér lesið ensku eins og tröllkona." Sem ekki hindraði hana í að fara til náms í Kanada. En hún gaf sér tíma til fleira en fræðanna - gaf út ljóðabók og steig á svið með Hugleik. Ekki sem tröllkona, samt. Ég hafði einhvern pata af því að hún væri lasin en var svosem ekki að vakta það neitt sérstaklega. En það er bæði missir og sjónarsviptir að þessari rósömu og geðprúðu konu sem ég minnist. Árni og synir hennar eiga samúð mína. Það eru ekki nema nokkrir dagar síðan að ég sló síðast upp í bókinni hennar, Íslensk matarhefð. Ég var að gá að því hvort Íslendingar hefðu einhvern tíma reynt að nota fjallagrös í öl. Fannst það einhvern veginn hljóta að vera. Og já, Halla hafði gáð að því. Og var meira að segja með uppskrift.

Og enn

ein helgin liðin með viðeigandi slökun. Andri kom, fór, svaf, át og fór. Fékk afganginn af nautasteik laugardagskvöldsins í nesti. Já, það er langt síðan ég hætti að hafa mat í hádeginu á sunnudögum og elda bara góða máltíð á laugardagskvöldi. Og finnst það vel viðeigandi. Kláraði að lesa Hallgrím: Enn ein sagan um rótleysingja sem skolar sjálfum sér út úr mannlífsins ölduróti. Ég er farinn að kannast við þemun hjá honum: Rótlausir snillingar sem ekki hafa fundið sér stað í nútímanum, misnotkun karlmanna í ástarsamböndum - þetta er allt þarna. Toppaði helgina með því að horfa á gamla en fallega mynd eftir Vittorio De Sica, Kraftaverkin í Mílanó. Og byrjaði að vinna upptökurnar sem ég gerði af sýningu leikfélagsins míns þetta árið. Karlinn er að rísa upp úr letikastinu sem hefur staðið yfir frá jólum. Letikasti, en samt ekki: Þegar ég fór að rannsaka kvenfólk og brennivín í sögulegu ljósi datt ég ofan á afar erfiða ameríska piparkerlingaheimspeki sem hefur tröllriðið þjoðfélagsumræðunni síðan. Þetta kallaði á dýpri athugun og skilning til að vera viss um að ég gæti staðið við að segja frá þessu. Mig klígjar við þessum kerlingum. Annað dæmi um misnotkun karlmanna og öfugsnúning allra mannlegra tilfinninga: Það er munur að geta kúgað alla í kringum sig og þurfa ekki einu sinni að taka ábyrgð gerða sinna. En ég get ekki neitað að augu mín opnuðust líka fyrir ansi mörgu í kringum mig við þessa athugun. Alveg ný sýn á líf mitt og umhverfi. Svo það var kannski von að ég færi í pásu og undir feld. Það yrði allt brjálað ef ég færi að tala um þetta opinberlega. En...verður ekki fræðimaðurinn að segja hverja sögu eins og hún gengur? (Glott) Og svo er nú alltaf gaman að stríða fúllyndum fasistakerlingum. Hmmm...hehe.

Smám saman

dregur karlinn sig upp úr letinni. Lagt upp í helgina með nóg að lesa: Rokland. Þá er nóg fyrir eina helgi: Bara hugmyndavinnan sem fer í að lesa Hallgrím Helgason er eins og að mjólka kú með bilaðri mjaltavél. Venjulega gengur sogskiptirinn hægt og rólega, framspenar-afturspenar, framspenar-afturspenar - en hjá Hallgrími afstillist sogskiptirinn, togar í alla spena í senn, mjólkin frussast upp úr spenahylkjunum eða mjaltirnar æða áfram á vitlausum hraða. Samt þurrmjólkast ekki. Hann er eins og bóndi í réttum að reyna að skyrpa í allar áttir í einu. Bókmenntalegur Rambó með vélbyssur í báðum höndum. Missir samt furðu sjaldan marks. Skyrpan lendir alltaf á réttum stað. Prýðileg lesning með útsynningi og éljajangi. Andri kemur að sunnan og nú ber nýrra við - han kemur ekki með fulla tösku af þvotti. Það hefur reyndar aldrei virkað hjá honum: Sá gamli segir bara að þvottahúsið sé niðri í kjallara. Og mamma hans hefur ekki þvegið af honum heldur. Hann hefur notað þvottahúsið á görðunum. Þegar ungur maður fer af sjálfsdáðum og óbeðinn í þvottahúsið, þvær af sér og gengur frá þvottinum er það til marks um að vera orðinn fullorðinn.