Ég er

óttalega latur þessa dagana. Ég geri lítið annað en að liggja uppi í rúmi og lesa eða sofa þegar ég er ekki í vinnunni. Fylgist með fréttum og læt það duga. Það er samt ekki eins og ég sé að sökkva mér ofan í þunglyndi eða leiða: Þvert á móti. Mér hefur sjaldan liðið betur undanfarin ár. Og ekki er þreytunni fyrir að fara. Það er kannski einmitt þess vegna sem ég er með hausinn og sjálfan mig í einhverri hvíld. Það er ágætt að malla þetta bara frá degi til dags og láta hverjum degi nægja sína þjáningu, ef þjáningu skyldi kalla. Mæta í vinnuna, klára verkin og vera annars ekki að stressa sig á einhverju veseni. Fara bara á bókasafnið og byrgja sig upp af einhverju lesefni fyrir helgar og slaka á eftir góða hvíld. Er ekki að æsa mig á handboltanum, látunum í Frjálslynda flokknum eða fréttum dagsins: að er nóg af spekingum að skeggræða þau mál á moggablogginu: Atvinnulausir blaðamenn með dálkahöfund eða besserwisser í maganum. Og alltaf er verið að breya og bylta fjölmiðlaheiminum - þetta er orðið verra en bröltið í framhaldsskólunum sem búið er að vera að ganga yfir síðustu tuttugu ár. En ég er líka orðinn leiður á fjölmiðlunum og öllu offramboðinu þar. Það er ótrúlegt hvað íslenska þjóðin les mikið af innihaldslitlu tafsi, þegar að er gáð.

Og

þessa helgina er karlinn einn í kotinu með ketti sínum. Letin tekur menn föstum tökum, ekkert gert nema að taka aðeins til og flytja í nýja skjalatösku fyrir vinnuna. Ég var líka að finna nýjar teiknimyndasögur að lesa, Fables. Gamlar söguhetjur úr gömlum ævintýrum í nýjum hlutverkum og nýjum heimi, þar sem Mjallhvít giftist stóra grimma úlfinum og þau eignast sjö hvolpa. Í einum rykk. Nornin úr Hans og Grétu er virðuleg eldri frú og heitir Frau Totenkinder. Gosi er hundfúll yfir að hafa verið táningur í þrjú hundruð ár og stækkar aldrei..erfitt upp á kvenfókið að gera hjá honum, garminum. Skemmtilegar lesningar, en vantar í þær bilunina úr Sandman. Gaman vita hvað Neil Gaiman gæti gert við þessar sögur. Andri segist ætla að taka helgina í að heimsækja mömmu sína. Að það taki mann rétt rúmlega tvítugan heila helgi að fara af Eggertsgötunni upp í Grafarvog er eitthvað sem ég er ekki að kaupa, en ég blanda mér ekki í það hvað hann er að brasa. HM í handbolta er að ganga vel, en minn maður í þeirri keppni er þessi 18 ára grænlendingur, sem er markahæsti maður HM og spilar með einhverju öðru deildar KFUM liði í Silkiborg. Lýsir vel viðhorfi og viðmóti dana gagnvart hjálendunum, það breytist ekki.

Þá

er það loksins kom á hreint hvaða Fjósi í forinni situr. Svei mér ef að Ríkislögreglustjóri verði ekki að fara í hressingardvöl til Póllands og fá sér stólpípu og ristilhreinsun í boði Jónínu Ben. Og ýmsir fleiri sem hafa látið mikinn yfir þessu máli. Pólverjar geta það að minnsta kosti - tekið íslendinga í bakaríið, hvernig sem á það er litið.

Ég get ekki annað

en skellt upp úr í hvert skipti sem ég sé auglýsingarnar frá Kaupþingi sem handboltalandsliðið prýðir svo dásamlega. Þeir eru eins og hrímþursar úr eddukvæðum. Er þetta karlinn undir klöppunum sem klórar sér á löppunum? Nei - þetta er bara þjóðhetjan okkar hann Fúsi.

Einu sinni

var embætti í íslenskum sveitarstjórnum - og er reyndar enn, sums staðar - sem ekki þótti fínt, en það var að vera hundahreinsunarmaður. Jafn nauðsynlegt og það var. En nú hafa pólverjarnir bætt um betur og ætla að fara að skólphreinsa íslensku þjóðina að innan. Og selveste Jónína Ben, afrétt og uppápússuð fengin til að vera andlit þessa nýja embættis. Sjálf eins og nýhreinsaður hundur, brosandi og sæl. Það er eitthvað annað að sjá hana núna en í fyrra, núna þegar búið er að öxuldraga, ketilhreinsa og botnskafa. Eins og stundum var gert við gamla togara. Ég er samt ekki á leiðinni til Póllands. Og ekki heldur að fá mér litað fótabað. Ég bara malla þetta svona upp á gamla móðinn. Sleppi framfótaboltanum. Kötturinn er kominn ofan af hormónakikkinu og er núna í framan eins og kvenmaður eftir ástarævintýri, að enduruppgötva sjálfa sig og ná takti við tilveruna. Svolítið ráðvillt, eins og gengur og gerist, en það fer af.

Enn framfótabolti

og fjör. Ég horfi með öðru auganu og hlusta með öðru eyranu. Svona til að vera með. Ég er eiginlega orðinn spenntari fyrir kvennabolta í seinni tíð. Hann getur verið allt í senn, fyndinn, klaufalegur og sexý. Ég skil til dæmis ekki hvernig karlar á mínum aldri geta hópast saman á börum og horft á strákahóp hlaupa fram og aftur á breiðtjaldi og þambað bjór á meðan. Það er eitthvað perverterað við það. Eins og það sé ekki nóg af þeim. Þessi íþrótt er líklega góð fyrir þá sem þurfa að komast á adrenalínkikk, eru spennufíklar og finnst gott að lifa með geðsveiflum. Manísk--depressívur stíll á þessu, svolítið. Það góða við þennan sigur landans á frökkum var að kötturinn hætti að breima á þessu heimili.

Helgin

fer rólega fram. Ég sef, ligg í leti fram yfir hádegi eftir morgunkaffið, fylgist með þessu HM í framfótabolta og les. Athuga myndbönd sem ég á. Ég á myndband af stelpu í hvítum slopp að pína fullorðna konu með norsku lyktarspreyi. Furunála. Og hún notar brúsann eins og á að gera, til að fyrirbyggja allan misskilning. Tók þetta upp í leikhúsinu fyrir jólin. Andri kemur og fer, hormónarnir í kettinum koma og fara líka. Hún var á tímabili yfir sig ástfangin af gömlum bröndóttum fressketti með rifin eyru eftir ýmsa bardaga. Þessa dagana er franleiðnin hjá mér ekki mikil: Ég skrifa lítið en les þeim mun meira. Fylgdist með úrslitum í prófkjöri Framsóknar. Fór eins og ég bjóst við, líka eins og ég var að vona. Og nú verður Bjarni Harðarson bóksali að vera Ketill skrækur fyrir Skugga-Svein Guðna Ágústssonar. Árni Johnsen verður á listanum. Nú er eftir að sjá hvort Vinstri grænir bjóða eins frækilega fram og síðast í kjördæminu, að fá latínukennara í Reykjavík Vegahandbókina og benda honum á að keyra í austur. Og það nýjasta er að það framfótaboltinn er allur á afturfótunum.

Það er

komin helgi og mér finnst gott að hún er komin. Ekki vegna þess að ég sé þreyttur eða syfjaður, heldur er bara gott að fá helgi stöku sinnum. Ég er einn í kotinu, borða þorramat og drekk mysu með. Af einhverjum ástæðum drekk ég alltaf mikið af mysu í janúar. Ég tjái mig ekki um málefni Byrgisins ennþá, en ég hef heyrt að þarna sé verið að leggja grunninn að því að ákveðinn frístundabóndi í Grímsnesinu fari í framboð fyrir Frjálslynda. Áðan hringdi einhver í mig og sagðist vera að hringja í mig fyrir Guðna Ágústsson. Guðni þarf ekkert að hringja í mig, ég heilsaði honum í kaffinu í morgun og Bjarni Harðarson var með honum. Ég spurði Bjarna hvort hann væri orðinn Ketill skrækur fyrir Skugga-Svein Guðna. Bjarni tók því líka vel. En Guðni er greinilega búinn að gleyma siðfræði sveitasímans þegar átti að hringja í menn. Reglurnar voru flóknar: Ekki hringja þegar fréttir og veðurfréttir voru í útvarpi eða sjónvarpi, ekki þegar menn voru í fjósinu, og byrja á því að fara út með kíki og gá hvort sá sem átti að hringja í væri í útiverkum. Þegar þetta var búið var svo ákveðið að skreppa bara og tala við hann. Guðni ætti að benda starfsmönnum sínum á þessa aðferð. En vissulega er ég spenntur fyrir úrslitum prófkjörsins hjá Framsókn, læt ekki uppi af hverju.

Nei

ég tjái mig ekki um Byrgið. Það kemur fólk þar ofan að í skólann minn stundum. Ég velti ekki fyrir mér nýju skjölunum frá Utanríkisráðuneytinu, það er hvort sem er ekkert mjög merkilegt í þeim. Ég fylgist ekki með pervertaveiðunum sem nú ganga eins og alda yfir þjóðfélagið. Enda snertir það mig ekki, svosem. Til þess þyrfti ég að eiga hvítan sendiferðabíl og bílskúr með gryfju. Kæri mig grákollóttan um frumvarpið um RÚV. Ef lesbíur hafa eignast barn er það ekki í fyrsta skipti í mannkynssögunni sem ein af þeim hefur orðið ólétt. Ég er bara heima á náttsloppnum að lesa nýja bók eftir Carl Hiaasen sem er svo drepfyndin að ég varð að lesa hana aftur strax eftir að hafa lesið hana um jólin. Reyfari með engum glæpamanni. Og að njóta vetrarins.

Vetrarkvöld

eins og þau eiga að vera. Með kyrrð og hæglátu dútli, engu hafaríi eða látum. Gæti verið einhvers staðar langt úti í sveit. Í morgun greip ég í blað á kennarastofunni sem ratar sjaldan þangað. Á kennarastofur koma blöð um uppeldismál, rit um vandamál fólks, um fatlaða, öryrkja og þess konar pappírar sem ég kalla einu nafni meðvirknimagasín. Kóarapappírar fljóta um allt. Það er ætlast til að kennarar séu kóarar og séu alltaf að "taka tillit til" alls kyns vandamála. Ég er með cand.mag próf í sagnfræði. Ég er ekki cand.co. með réttindi í meðvirkni. Takk fyrir. Og háskólapróf í því fagi gerir mig ekki að vandamælafræðingi. Ég á að vera að kenna sögu og tekst það jafnvel á góðum degi. En það sem grípur mig við þetta blað er að það er sérhæft og höfðar ekki til auglýsenda, ekki með sömu fréttirnar með aðeins öðru vísi orðalagi eins og Blaðið, Fréttablaðið og Mogginn. Þetta er Bændablaðið. Og auglýsingarnar eru um traktora, kerrur og mykjudreifara. Ég man grundvallaratriði í akstri mykjudreifara: Aldrei aka þeim undan vindi. Og sé að traktorar eru núna sjálfskiptir, með húsi, glussakerfið er með tökkum eins og hljóðfæri. Á minni tíð var það hörkuvinna að keyra svona vél: Ég er svo gamall að muna hvað það var mikill munur að slá tún með tvöföldu kúplingunni á Massey-Ferguson, og þegar ég settist síðast upp í traktor var það Zetor með framhjóladrifi og vökvastýri, en níðþungri kúplingu. Samt var Zetorinn lúxus, þó að vélaraflið samsvaraði engan vegin tækinu sjálfu. Núna er þetta greinilega eins og skrifstofuvinna. Það er munur að vera bóndi núna eða það sem var í gamla daga, um 1989, þegar ég kom síðast nálægt þeim störfum árið sem pabbi hætti.

Vanagangur

tilverunnar setur mark sitt á lífið. Nema ef vera skyldi snjórinn. Það góða við rigninguna er það að hún liggur ekki í bunkum fyrir utan hús þegar hættir að rigna: En ég hef allavega tækifæri til að prófa lága drifið á Subarunum - sem virkar eins og lágt drif á að gera. Það er nefnilega upp á punt á sumum slyddujeppum. Einn eftirmiðdagur í leikhúsinu - var boðið að vera viðstaddur rennsli til að segja álit mitt á sýningunni. Sagnfræðineminn kom, svaf, svaf,át og fór, kötturinn svaf, þvoði sér, át og svaf, söng fyrir okkur og röflaði út af snjónum. Semsagt allt gott að frétta.

Nei

ég var ekki veikur, mér var bara kalt. Og það er til óbrigðult ráð við því, það er rúm, heit sæng, teppi og köttur. Skjálfa sér til hita. Mér finnst svo gott að fara fram úr heitu rúmi og upp í það aftur að ég geri það gjarna nokkrum sinnum. Ég er að verða alveg eins og kötturinn: Þegar rignir fer hún út, kemur inn blaut og vill láta þurrka sér með handklæði, stekkur svo aftur út og kemur inn blaut..það er svo gott að láta þurrka sér. Og það er þrátt fyrir allt ekki verra að hafa þennan snjó - hann dempar hávaðann af götunni, nema skrapið í snjóruðningstækjunum aðeins, og þorramatur setur mark sitt á daginn. Notalegheit ofarlega á blaði. Ég læt mig litlu varða umræðuna um evruna...bankarnir eru orðnir ríkir, skilja viðskiptavininn eftir með gengisfall, yfirdráttarvexti og háa stýrivexti en sneiða sér undan þessu sjálfir. Og aðrar umræður í dagsins argaþrasi líða jafn rólega hjá..en mér finnst gaman að lesa moggablogg. Ólíklegustu gáfumenn, sem áður töluðu langt niður til bloggara eru orðnir kjút eins og litlir strákar af því þeir fá að vera með á mogganum.is. Fyndið.

Brrr

Mér er hálf kalt. Það er ekki venjulegt og ef mér er kalt merkir það að ég sé eitthvað lasinn. En ég var að koma heim frá því að skutla Andra í bæinn og á Hellisheiði sýna mælar 11 stiga frost. sem er samt ekki nóg til að mér verði kalt, vanalega. En það var gott að koma heim í ylinn og fá sér kaffi - ætli ég skríði ekki undir teppið og við kúrum þar, við kampagráa parið. Því núna er ekki fleira í bænum en ég og þessi köttur, sem segir ekki mjá nema einu sinni í mánuði, og þá þýðir það vanalega "Hleyptu mér út maður ég er alveg að míga á mig hérna!" Það er ekki þar með sagt að hún gefi ekki frá sér hljóð, en það eru mest murr og mí og mímí. En það er ekki margt að því að eiga hlýja íbúð, þykka sæng og teppi og hafa þennan ágæta gráa félagsskap. Og svo verður bara að koma í ljós hvort ég verð ekki fótafær á morgun.

Það er

snjór úti. Einkennilegt hvað hrafnarnir sjást miklu betur þegar jörðin er hvít. Jólastemmning, þrátt fyrir allt. Ég ligg í bælinu og les mest allan daginn. Kötturinn hringar sig upp á teppinu sínu, rumskar öðru hverju til að þvo sér og kúrir sig svo niður aftur. Friðsæld. Heyrist varla í umferð úti á götu. Andri fer að spila seinnipartinn. Ég nenni ekki að taka niður jólaskrautið. Það má hanga einn dag í viðbót. Vinnan byrjar af fullum krafti á morgun - ágætt að fá einn dag svona í jólaframlengingu.

Og svo

kom þrettándinn. Ég fór auðvitað á brennuna og flugeldasýninguna. Það var gaman - aldrei verið annar eins mannfjöldi við þrettándabrennu. Allir kappklæddir í kuldagöllum nema ég - ég var held ég eini fulltrúi apategundarinnar hnakkus selfossicus þarna, á peysunni, vestinu og berhöfðaður. Nei, mér var ekki kalt. Allir horfðu í þögulli andakt á flugeldana þjóta upp og á eftir var klappað kurteislega fyrir fagmannlegri vinnu. Það gera þeir á Selfossi. Og enn einu sinni kemur þessi þurri antíklímax eftirjólanna með myrkri á nóttunni. Og þorramat í búðunum. Svo kemur rauðmaginn, hrognin og lifrin. Ekki það að það sé slæmt.....

Smátt og smátt

fer kúfurinn af jólunum. Leifarnar af góðgætinu étast upp smám saman og eðlilegir lífshættir koma til baka. Skólinn byrjar á mánudag. Ég verð með minni kennslu en vanalega, en það kemur ekki svo mikið að sök - eins konar hvíld í því að kenna bara skylduna. Feðgabyggð fór í klippingu í dag, og við komum alveg herköttaðir heim. Andri er að velta fyrir sér starfsmöguleikum nörda. Tja...nörd með starfsframaáætlanir er nú eitthvað sem ekki er alveg að passa saman. Veit ekki hvað kemur út úr þessum plönum. Það er aldrei auglýst í blöðunum "nörd óskast til að"....ja, til hvers? Það vantar alveg sérstaka tegund af háskóla hér á landi. The Dork Academy of Selfoss? Það gengi kannski ef það yrði byggt hnakkamusteri í Miðjunni sem allir eru að rífast um. Hvernig liti þannig bygging út? Hvað yrði gert þar? Ég veit að þetta hljómar eins og einhver bilaður svefngalsi en ég er ekki baun syfjaður.

Nýtt ár

byrjar með hefðbundinni skaupafýlu. Skrýtin ólund sem hleypur í sumt fólk á Nýarsdag. Skaupið var alveg ómögulegt. Hvað er að fólki? Þetta er bara einn klukkutíma sjónvarpsþáttur, skrambinn hafi það. Við í Feðgabyggð vorum alveg sáttir við þessa samsuðu af póstmódernískum húmor. Það virðist vera að þessi tegund af kímni sé gáfumannakýmni: Þeir eru óþolinmóðir gagnvart bjánagangi og gera sjálfa sig að bjánum með óþolinmæðinni. Flugeldarnir brunnu sem aldrei fyrr: Á Selfossi var mökkur við jörð. En fallegt frost og gaman að fara út. Það sem mér fannst eiginlega mest varið í um áramót var að sjá heimildarmyndina um hann Sigga laggó, eins og hann hét þegar ég var samskipa honum í einhverjar vikur þegar við vorum báðir ungir menn. Ísmaðurinn, heitir hann núna. Ég man enn eftir því að hafa rumskað í kojunni frammí þegar Siggi öskraði "laggó" aftur á blökk. Gegnum veður og vind, brælur og brim, það var einn af föstu pössunum á Neptúnusi í gamla daga að heyra þetta heróp. Gamla daga? Já, 1970-71, minnir mig.

Ég þarf lítið að brjóta heilann um síðasta ár, því það gekk vel. Hápunkturinn eitthvað sem ég hafði ekki reiknað með, að standa á þessum fjölum uppi í Þjóðleikhúsi. Fyrirlestur á söguþingi og víðar. Svona einskonar kommbakk þar. Heilsan að batna. Það eru líklega stærstu punktarnir á síðasta ári. Engar erfiðar uppákomur sem komu á óvart. Ætti líklega að nefna líka Hugarflugið hjá leikfélaginu í haust. Það var gaman. Að vera að gera eitthvað nýtt sem heppnast vel er upplífgandi. Í byrjun ársins þarf ég að taka saman og líta yfir það sem ég er búinn að skrifa, sigta út og gera vinnuplan. Drög að efnisyfirliti. Það er komið svona langt.