Ég tek

heilshugar undir með þessum kverúlant og gerist bara einn af þeim líka.

Enn einn

gamall nemandi genginn fyrir garða. Megi hans minning verða sem best. Ég hef sjálfur haft annað fyrir stafni: fór með bílinn á réttingaverkstæði til að láta meta hvernig hún frænka mín í íbúðinni á móti hefur farið með mig. Það þýddi að eiga skipti við Selfosshnakkann, þessa einstöku manngerð sem alltaf er fullur af lífsorku eins og skata sem bullsýður á á Þorláksmessukvöldi. Þegar ég kem á verkstæðið er það fyrsta sem ég hitti vinalegur hundur sem þefar mig upp: Enginn sjáanlegur annar í móttöku. Svo kemur bráðhress maður ofan af lofti og fr með mér út að skoða bílinn, á bolnum, vitanlega, í kuldanum. Það þykir mér sjálfum ekki tiltökumál nema að hann kvartar um kulda þegar hann kemur aftur inn og segir "Það var miklu hlýrra uppi á Vatnajökli í gær." Hann segir mér að tryggingafélagið muni gefa mér nýja hurð á bílinn og meðan hann er að taka niður lykilatriði eins og bílnúmer og símanúmer kemur kona með tvö börn og annan hund út úr vinnusalnum. Þetta er eins og að koma á sveitabæ. Ég kíki inn í salinn og velti fyrir mér hvar hjónarúmið sé á þessu heimili.

Og fyrir þá sem til þekkja og vita hver Villi er: Þetta er alveg mátulegt á Ekstrabladet. Gæti ekki skotist betur. Fyrir þá sem ekkert skilja er hægt að skýra þetta betur með smá getraun: Hvað var uppáhaldsorðtæki páfagauksins Kíkíar í bókinni Ævintýrasirkusinn?

Hér

er ekkert um að vera. Sagnfræðineminn kom og fór, þvoði þvottinn sinn og svaf. Kötturinn lét eins og hún hefði hann heimtan úr helju og vildi hvergi vera nema hjá honum mest alla helgina. Ég er ekki vitund afbrýðisamur, þetta er hans köttur. Fréttir í Ekstrabladet um glæframál Íslendinga? Minnir mig á Færeyinginn sem ég hitti í haust og sagði við mig: "Íslendingar voru sendir í Bláturn i gamla daga?" "Já, þeir sem gerðu eitthvað af sér" svaraði ég. "Já, og nú eigið þið hann. Magasin stendur á lóðinni" sagði hann og glotti. Velbekomme, eða þannig. Ekki að ég gráti yfir því. Mér leikur mest hugur á að vita hver það var sem dó í sundlauginni hérna á fimmtudaginn, en ég fæ að vita það þegar ég mæti í vinnuna. Á þriðjudaginn.

Ég

er Erlingur góðikall í dag. Nemendur skila frábærum og vel unnum verkefnum sem ég gef vitanlega rausnarlega fyrir. Og svo er komin löng helgi, vetrarfrí sem stendur fram á þriðjudagsmorgun...ég byrja vitanlega á því að skipta á rúminu. Snjókoman frá því í gær hefur vitanlega snúist upp í þetta hefðbundna bleytuslabb sem bílar og fólk sulla í gegn um, en samt er þetta eins konar jólaveður hér á Suðurlandi. Þar er jóla, það er jóla, það er jólableytuslabb -Og oj bara....það eru komnar einhverjar jólabrúntertur í Nóatún. Geta þessir andskotar ekki beðið, ekki einu sinnni fram yfir fyrsta vetrardag? Ég fúlsa við því að kaupa þetta því það fyrsta sem mér dettur í hug er að þetta hafi verið geymt í frysti frá síðustu jólum einhvers staðar. Fer frekar heim að kúra með kettinum og kirkjuföðurnum - Drottinn gef mér skírlífi en ekki alveg strax Ágústínusi og játningum hans. Þykist vera í kofa einhvers staðar í afdölum og hlusta á veðurhljóð.

Stuttur dagur

í vinnunni. Ég hlusta á nemendaverkefni í Listasögu, leysi eitt eða tvö smávandamál. Fæ nýja gamla Tati-mynd með póstinum - Trafic. Þarf að panta hana frá Þýskalandi, engilsaxneski menningarheimurinn er ekki spenntari fyrir honum en svo. Játningar Ágústínusar kirkjuföður á bókasafninu..skrýtin lesning, en sá sem ætlar að taka saman sögu áfengisins getur ekki litið fram hjá Gústa blauta. Horfi á Tati í kvöld, og það er byrjað að snjóa. Tími til að leggjast í rúmið með kirkjuföðurinn, köttinn og njóta ylsins og hlýjunnar inni.

Feh

það er hrollur í mér og búinn að vera í dag. En það er bara kuldinn og það kólnar undir kvöldið. Loftvog er byrjuð að falla og spáir snjókomu eða slyddu. Mig langar að horfa á eitthvað úr DVD safninu en er ekki búinn að ákveða hvað það á að vera. Kannski Fawlty Towers eða allo allo. Allavega ekkert háfleygt eða gáfulegt. Breiða feelgood- teppið mitt ofan á sængina til fóta, hlusta á köttinn mala og horfa á eitthvað létt.

Eitthvað

að gerast? Nei....Bangsímon fer til Kína, og einhver ætti að taka sig til og gera hinn frábæra Kristján Loftsson að sendiherra. Helst í einhverju landi sem íslendingum er illa við. Eða á Baffinslandi. Þvílíkan diplómat hefur þjóðin ekki átt síðan Eríkur rauði var sendur til Grænlands. Hver borgaði hafnargjöldin af hvalbátunum öll þessi ár? Og borgar enn, reyndar? Það langar mig að vita.

Ég

eyði deginum með sjálfum mér. Með morgninum fer ég til Þingvalla með myndavélina en sé ekkert sem ekki er búið að taka 100 sinnum áður. Á bakaleiðinni gríp ég upp puntstrá í blæstri móti sól. Ákveð svo að skreppa í Dælarétt og reyna við það myndefni, en því fylgir sérstakt vandamál: Birtan þar er alltaf öðruvísi en á Selfossi og þegar ég kem þangað dregur ský fyrir sól - og það slítur niður snjókorn! Það er lítið annað að gera en að fara heim og þrífa sameignina, leggja sig og fá sér svo að borða, gega kettinum pilluna - og lesa Grágás. Stafrétta útgáfu. Ái.

Og....

þeim tókst að setja í einn hval. Og því er ekki að neita, að þessir hvalbátar eru flottir á skriðnum þegar keyrt er á fullum snúning. Það vantar ekki á þá skriðinn og þeir eru liprir í stýringu. Ég fyrir mína parta læt mér nægja munaðinn að þurfa ekki að keyra nema tíu mínútur til að geta farið og séð stjörnubjartan himin. Ég ætlaði að sjá norðurljós en þau hafa oft verið fallegri en í kvöld. Einhver spurði mig í dag hvort ekki væri fallegt á Þingvöllum núna..ég hef ekki athugað málið en það væri ekki úr vegi, það er alltaf fallegt þar, sér í lagi á haustin þegar ekki er nokkur ferðamaður á stjái. Kannski ég athugi það á morgun.

Og enn

er komin helgi. Sagnfræðineminn ætlar að dvelja vestan fjalla við hefðbundinn höfuðverk sem hans námi tilheyrir: Ritgerðarskrif. Ég ætla að elda mér kjarngóða kjötsúpu sem endist í þrjá daga. Svona alvöru afréttarsúpu, ekkert soð með káli hér, takk. Og svo bíð ég eftir fréttum af forngripasafninu fljótandi: Það er nógu skammarlegt að koma heim eftir veiðitúr með öngulinn í rassinum, en með hvalskutul...það er áreiðanlega vont. Sér í lagi ef það eru þessir nýju norsku með öflugu sprengihleðslunni. Svo ætla ég á námskeið í leikhúsinu, þó ég verði ekki með í aðalverkefninu í vetur.

Einhvers staðar

vestur undan landinu er hvalveiðideild Þjóðminjasafns Íslands að fást við sögulega endurgerð liðinna atburða. Á eina gufuskipinu sem enn siglir á norðurhveli jarðar, skipuð virðulegum öldungum sem áhöld eru um hvort þeir geti séð hval ennþá, hvað þá hitt hann. Fljótandi forngripir keyrðir áfram með heilmikilli gufu og þjóðerniskenndum metnaði. Meðan önnur forngripadeild blæs gufu á Alþingi og felur sig undir reykskýjum út af símahlerunum og öðrum kaldastríðsmálefnum. Það væri ekki úr vegi að gera botn Hvalfjarðar að opinberu safni um hvort tveggja - bæði kalda stríðið og hvalveiðarnar, og gera Halldór Blöndal að safnverði á báðum stöðum, svona til að spara í rekstrinum. Halldór vann jú í hvalnum á sínum tíma og eitthvað starfaði hann líka að kalda stríðinu. Björn Bjarnason og Ögmundur Jónasson gætu skipst á að aka á móti ferðamannahópum í kaldastríðssafninu og Magnús Skarphéðinsson sæi glaður um hitt. Margar dauðar flugur þar með rotaðar í einu höggi.

Í kvöld

ætla ég að pústa svolítið og eiga frí frá þessu stússi sem hefur verið undanfarið. Svo byrjar ný lota. Ég ´má alveg eiga frí, auk þess sem ég er ekki enn farinn að finna fyrir einmanaleika. Hvalveiðar eru að byrja aftur og þá verður hægt að fá súran hval ef maður er slæmur í maganum, kalda stríðið er ekki búið og mér er helst að halda að opinberir símar hafi verið jafn hriplekir og gamli sveitasíminn, þar sem allir gátu heyrt hvað var verið að segja -- sem þýddi að enginn sagði nein leyndarmál í símann. Það er gömul hefð fyrir því hér á landi. Ég man eftir því einu sinni þegar ég var að hringja heim og heyrði varla bofs í mömmu og hún ekki mér, að ég sagði hátt og snjallt í símann: "Djöfull sem það liggja margir á núna." (En þetta var kallað að liggja á línunni.) Mamma bað fyrir sér að ég var að segja þetta en svo heyrði ég þrjá smelli þegar lagt var á á þremur bæjum og allt í einu varð símtalið skýrt. Og þá var ekki hægt að hringja langlínusímtöl nema símadama hlustaði. En þjóðarsportið að liggja á línunni er greinilega enn í góðu gildi. Spurningin var hver var svo vitlaus að vera að hlusta eftir leyndarmálum, þegar enginn sagði leyndarmál í símann hvort sem var?

Það er búið að

standa til lengi. Ég hef horft á þetta í marga mánuði og hugsað að ég þurfi að fara að gera þetta. Og í dag var komið að því. Ég tók á mig rögg. Ég tók sokkaskúffuna í gegn. Það tók tvær mínútur. Svo sendi ég þennan fyrirlestur frá mér. Og tók til á ýmsum stöðum í íbúðinni. Það er bara að verða notalegt hérna og kaldi blásturinn úti réttlætir alveg að fara snemma í rúmið með bók og kettinum. Veturinn er kominn, rjúpnaskytturnar farnar í feluleik uppi á fjöllum og lífið er eins og það á að vera. Og þessa dagana er mest gaman að heyra fréttir af skammvinnum ferli sænskra ráðherra...það verður ekki auðvelt fyrir nýju ríkisstjórnina þar. Við förum bráðum að geta flutt út hugvit Sjálfstæðismanna í Suðurkjördæmi og lánað þeim nokkra, við erum ýmsu vanir hér...

Þá

er hann kominn á norðan, kuldanæðingur treður sér gegnum fötin og það var skafrenningur á Holtavörðuheiði í morgun, Klettsháls lokaður. Stjórnmálamenn jagast og fjölmiðlarnir eru komnir í sitt gamla heygarðshorn með ónotum út í unglinga. Og trúið mér, þessi ofurneikvæði nasismi gangvart unglingum grefur um sig í samfélaginu. Ég ætlaði varla að trúa eigin eyrum í morgun þegar ég var að vakna - og kannski var mig að dreyma - þar sem afar ákveðin kona talaði með festu um það hvernig ætti að tala við unglinga, en það er mál sem var eiginlega ekki á færi nema sérfræðinga, og talaði líka um að halda námskeið fyrir foreldra í þessu nýja fagi. Hm. Var ekki þörf á að tala við þetta fólk fyrr? Þarf orðið sérfræðinga til að halda uppi mannlegum samskiptum? Ég þori varla að opna munninn lengur í vinnunni, ég hef sumsé aldrei farið á svona námskeið. En það er engin von til þess að unglingaofsóknunum linni þetta árið: Það er kosningavetur, og það er öruggur atkvæðaveiðari að akneytast út í unglinga, fara svo í skólana og lofa fleiri íþróttamannvirkjum (sem öllum er svo bannaður aðgangur að nema atvinnumönnum)- og svo má senda blessuðu unga fólkinu mynd af sér með áritun og fyrirsögninni kæri ungi kjósandi, svona lít ég út ef þú þarft að kasta í mig eggjum. En af því ég er svona gamaldags og stend með unglingunum þá þýðir það að ég er í fyrsta lagi ábyrgðarlaus, í öðru lagi vanþroska og í þriðja lagi óvinur ríkisins, svo n+u verður síminn minn örugglega hleraður.

Þar með

er sú lota búin. Leikhúsið kláraðist í dag og þá er komið nóg af því í bili. Ég ætla að vísu að fara bráðum og læra meira á ljós, ég var ljósamaður (og myndatökumaður) í dag. Þá á ég bara eftir að prófa að vera hljóðmaður og svo leika mér í förðun - já, ég hef gripið í búningasaum. Þá er það þessi heimildarmynd sem tekur við á næstunni. Og já, klára að búa þennan fyrirlestur undir prentun.

Það

er dimmt og stormasamt kvöld með landssynnings rigningu. Ég hef séð framtíð mína. Í henni eru hrein sængurföt, bók að lesa, skúffukökubiti og mjólkurglas. Og köttur sem segir Mrrr..mrrr...rrrumm..rrrrummm.

Ég held

að sonarsynir mínir ættu að kynna sér þessa slóð.

Ahh

Það er bara prýðilegt í þessu veðri með rigningu og öðru að koma heim úr vinnunni, fá sér kríu, elda góðan kvöldmat, taka til í stofunni og klára þessa grein fyrir söguþingsritið. Alveg fullkomin notalegheit. Þangað til maður nokkur hringdi og bað mig um leyfi til að fara í klippingu. Nei, þetta var bara hann Elli, félagi minn úr leikfélaginu, hann þarf að leika lögfræðing eitt augnablik á sunnudaginn. Ég sagði honum auðvitað að það væri allt í lagi mín vegna - nema hvað, maður getur nú verið líberal.

Fjúff

eða þannig. Það er allt í einu nóg að gera. Ég var allt í einu minntur á að ég er kominn á deadline með að ganga frá fyrirlestrinum sem ég var með á söguþinginu í vor og koma honum í prentun. Mér var nær að tala blaðalaust og nota Power-point. En það er allt í lagi, ég ber saman eitthvað upp í kvótann...2-3000 orð drepur engan. Gerði þetta mest allt í töflugati í morgun. Leikhúsið klárast á sunnudaginn: Ég var beðinn um að taka atburðinn upp á myndband og skrifa út á DVD. Í næstu viku vill einhver fá mig til að vera aukaleikari í einhverri kvikmynd. Hef ekki hugmynd um hvaða kvikmynd eða um hvað en þetta er kannski gaman. Á fimmtudaginn fyrirlestur uppi á Laugarvatni um frænda minn Ólaf Ketilsson. Þar getur afkomandi Eyjólfs í Vælugerði ekki látið sig vanta. Svo vill einhver annar frændi minn fá mig til að aðstoða sig við textagerð fyrir heimildarmynd sem hann er að gera um Veiðivötn. Karlinn í Feðgabyggð bara eftirsóttur....

Eitthvað

að frétta? Njah. Feðgabyggðarkarlinn ræktar leti sína. Það er svosem nóg að hugsa, velta fyrir sér og spá. Læðan Lafði Hermína hefur fundið söngröddina og syngur nú eins og hún sé bakrödd hjá Leonard Cohen. Sagnfræðineminn kom og fór, honum gengur einbýlingshátturinn svo vel að hann hefur misst fjögur kíló síðan hann flutti í bæinn, og ég ekki nema eitt. Það er hreyfing á sölumálum íbúðarinnar minnar - l0ksins - og nágrannakonan bakkaði á bílinn minn og dældaði hurðina. Svo það verður sjálfsagt í nógu að snúast á næstunni - hugarflug Leikfélagsins er um næstu helgi en ég er ekki að leika núna heldur að þýða, semja og "leikstýra."

Það er

nýbúið að opna bókakaffi á Selfossi. Sumum þykir það að sönnu talsverð bjartsýni. En af því að Framsóknarmaður er orðaður við staðinn þykir trúlegt að Sjálfstæðismenn muni innan tíðar hefja samkeppni við hann og opni nýtt kaffihús. Það muni heita Bófakaffi og aðaldrykkur þar verði tvöfaldur dómgreindarespresso.

Allt í allt

góður mánudagur. Fór eftir hádegi út í apótek að sækja mér nýjan lyfjaskammt þó að ekki væri búið að endurnýja lyfjakortið mitt sem rann út um síðustu mánaðamót. Starfsfólkið kippti því í lag með símtali. Ég fékk að vísu tilboð í ruslpósti í morgun þar sem var verið að bjóða mér Viagra professional (?) en lyfjakortið mitt dekkar það ekki. Ekki í þessu starfi sem ég er í. Mér var sent nýtt kreditkort í póstinum og svo fór ég í bankann og fékk greiðsluáætlunina mína lækkaða um nokkur þúsund á mánuði. Það er svona að vera búinn með námslánin. Það eina sem mig vantar núna er ljóskulegur kvenmaður á góðum aldri. Ekki fyrir mig, heldur til að taka þátt í stuttleikriti sem verður sýnt þann fimmtánda. Lafði Hermína er í vinalegasta ham og segir mér sögu þegar ég kem heim úr þessum erindum áður en ég legg mig.

Þessa

helgina hefur Feðgabyggðarkarlinn verið einn að veltast með kettinum. Verið latur, ekki sökum þreytu heldur bara sökum leti, og maður á að rækta leti sína líka. Gefa henni svigrúm og láta dugnaðinn víkja um stund. Húsverk hafa verið gerð þegar þau nenntu að láta sig gerast. Samt hefur umhverfi mitt batnað aðeins, og ég hef ekki vanrækt umgengni um heimilið. Andri hefur verið vestan heiða. Fór í dag að Meðalholtum að hitta gamla Flóamenn og sjá þá stinga sniddu. Það var gaman. Langaði að fara og taka myndir en þetta haust er ekki litahaust: Náttúran er ennþá bara græn og gul. Og sá blandaðan kór útivistarfélags vinstri manna syngja suður í Keflavík í sjónvarpinu. Lífið er bara ágætt. Fór á laugardagskvöldið í norðurljósaferð niður að Timburhólum og horfði á þau breiða sig eins og slæðu yfir himininn. Og las mér til um alkógólisma í Rússlandi fyrir daga byltingar.