Þá

eru þeir farnir. Ekki hefði mig grunað fyrir nokkrum árum að ég mundi lifa þann dag. Einn af tilverunnar föstu punktum er horfinn og hálfgerð óvissa komin í staðinn. Hún var svo fjallgrimm, þessi vissa um öryggið, þegar þeir hnituðu hringa og teiknuðu hvíta geira í háloftin yfir Flóanum í gamla daga þegar veðrið var gott til að verja landið. Og nú óskar Feðgabyggð öllum til hamingju með daginn, bæði þeim sem vildu þá burt og líka þeim sem nú sitja með sárt ennið, því aldrei er að vita nema báðir græði þegar upp er staðið.

Svo

hvernig á nú að verja Ísland? Með hreyfanlegum vörnum, er sagt. Undirrituðum dettur helst í hug landsliðið í handbolta að hreyfa sig í vörninni. En þetta er í fyrsta sinn sem Ísland stendur eitt og sér án þess að erlent ríki sé að halda í höndina á okkur: Danir gerðu það til 1944, beint og óbeint. Svo tóku Bandaríkjamenn við. En nú erum við óstudd. Engar hækjur og eftir að sjá hvort landið ræður við að haga sér eins og fullveðja ríki. En vera kann að um þetta gildi gamli málshátturinn að tvoisvar verður sé feginn sem á steininn sest. Því með þessu hverfur líka gamall ásteytingarsteinn úr innanlandspólitíkinni sem hefur skip meginmáli þó menn hafi haldi öðru fram. Á sama hátt og afstaðan til Dana mótaði stjórnmálin fyrr á tíð. Vera kann að atkvæðatölur stjórnmálaflokka fari að taka breytingum og fylgi líka.

Það

lítur út fyrir að ég hafi uppgötvað að nýju gamalt hobbý: Að sofa. Allt í einu tek ég mig til og sef einhver ósköp. En það velddur mér ekki miklum áhyggjum, ég tek svona rispur stundum og þetta er hvíldarsvefn, ég slaka á. Og svo er varnarliðið að fara. Ekki með mikilli pomp eða pragt og litlum lúðrablæstri. Það er eins og einn gamall bóndi í dalnum hafi yfirgefið jörðina sína og sagt nágrönnunum að þeir megi hirða kofana eða rífa þá ef þeir hreinsi burtu fjóshauginn. Og svo kveður hann, lofar að koma á þorrablótið og í réttirnar en menn standa eftir og veifa þegar hann fer upp í flugvélina suður. Verst er að allt það sem menn grunaði meðan herinn var er að reynast vera satt: Persónunjósnir, eftirlit, símahleranir, baktjaldamakk. Það sem menn höfðu grun um en enga vissu reyndist vera rétt. En reist á því að menn gáfu sér í raun skakkar forsendur, að því best verður séð, og byggðist meira á hræðslu en raunhæfri vitneskju.

Það er

sko ekki nokkur punktur í því að koma heim eftir skóla, leggja sig - og dreyma að maður sé enn að kenna. Vakna við það að ein stelpan er farin að dansa á maganum á mér og svo segir hún Mjá-míá og breytist smám saman í gráan kött og ég vakna dauðfeginn að tíminn skuli vera búinn....þvilíkt rugl.

Ég er

latur í dag. Hef bara lokið af húsverkum en annars mest bælt rúmið mitt og lesið. Um sænskar löggur sem eru að drepast úr þunglyndi og sofa aldrei í rúminu sínu. Og svo um Sr. Jón Steingrímsson, forföður minn, sem varla kemur heim í fyrri hluta bókar sinnar nema til að búa til nýjan krakka og fer svo aftur. Séra Jón var mér haldgóður meðan ég bjó á Sauðárkróki: Þegar menn heyrðu að ég væri afkomandi hans var ég samstundis talinn með Skagfirðingum. Mér til halds og trausts er daman í gráa kattarskinnspelsinum sem leggst hjá mér, malar, eða tekur sig til og segir mér sögu. (Allavega held ég að hljóðin sem koma frá henni sé einhvers konar saga.) Andri fer upp á Skeið að bjarga þeirri sveit frá óvættum. Frelsisherinn hefur komið sér fyrir þar í stofunni hjá ömmu eins þeirra. Margt mega ömmur þola.

Það var

þunn héla á framrúðunni á bílnum í morgun. Samt réðu þurrkurnar ekki við hana. Haustið er komið. Ég fæ mér þykkan reyfara að lesa fyrir helgina. Svöng sænsk lögga fer út að borða með vini sínum. Einu sinni lýstu Sjöwall og Wahlöö félagslegum veruleika. Núna er félaglegi veruleikinn bara löggur að borða korv og potatismos en þetta er nógu þykk kartöflustappa fyrir eina helgi og ég nenni ekki að liggja yfir brennvínsfræðum. Jú, blóðþrýstingur sænsku löggunnar er allt of hár. Realískt. Lafði Hermína er algjör leidý í dag. Suma daga á haustin er hún algjör drápsvél, kemur inn með lifandi mús sem þarf að bjarga, fer út aftur og kemur tíu mínútum seinna með aðra, dauða. Nei takk, kisa mín, kartöflumús er eina músin sem ég borða en ég veit að þú kemur með þær af því þér þykir vænt um mig. Fer frekar í Bónus, ég þarf að sinna því göfuga starfi að gefa svöngum sagnfræðinema að borða og mig langar í nautasteik - sem fæst þar. En ég hata Bónus á Selfossi. Það er svo þröngt að það er bara hægt að berast með straumnum, og ég vil helst versla þannig að ég byrja á kjötborðinu, gái hvað er gott þar og tíni svo meðlætið. Svo ég lendi alveg á skjön við allt liðið sem bara veður í gegn og tínir í körfuna. Annars á maður helst ekki að kaupa hráefni í mat í Bónus nú orðið því framleiðendur setja alltaf lakari mat og verra hráefni þangað. Stundum happdrætti að ekki fáist úldið og skemmt álegg og kartöflupokar með skemmdum kartöflum innan um. Þannig launa menn Jóhannesi fyrir að hann leyfi þeim að hafa vörurnar sínar í búðinni sinni fyrir náð.

Hvenær

verður Kalda stríðið búið á Íslandi? Við erum að verða manna síðastir að gera það mál upp, ef marka má fjölmiðla og umfjöllun í þeim. Fréttir um símahleranir og vopnaða vinstri menn og kommúnista hefðu átt að vera fyrir löngu komnar fram. Og af hverju bara vinstri menn? Það vita flestir að Varnarlið Verkalýsðins var til og átti að koma í veg fyrir að hægri menn hleyptu upp fundum verkamanna. En mennirnir á þessari mynd? Er þetta kylfutrúðadeild íþróttafélagsins Ármanns komnir til að skemmta fólki þann 30. mars 1949? Eða stendur til að berja einhvern?

Það

er margt að brjótast í mínu höfði þessa dagana. Það sem efst liggur er þessi nýja herferð gegn unglingum sem nú er að fara í gang og er núnanokkrum vikum á eftir áætlun. "Unglingar" eru teknir og þeim er öllum slengt undir einn hatt. Ó, það er svo fullorðinslegt að tala niður til þeirra og dæma þau sem einn hóp sem nauðsynlegt er að hafa eftirlit með. Umræða sem er gróðrarstía fyrir fasista og fólk með fyndin höfuðföt, sem blómstrar þegar þetta fer í gang. Og eins og vant er eru unglingarnir skynsamastir, þegja þunnu hljóði við og halda því áfram sem þau eru að gera. Þjóðfélaginu stendur svo sem ekki mikil ógn af..það er ekki til íhaldsssamara lið en hópurinn sem einu sinni kenndi sig við ´68. Og það er svo auðvelt að sanna sig sem ábyrgan uppalanda og þjóðfélagsþegn með því að berja unglingana niður. Þá er maður góður. Sá sem talar máli þeirra er úthrópaður sem óábyrgur lúsablesi. (Það er ég, meðal annars.) En það er til ágæt regla sem á vel við um umgengni við ungmenni: Ef komið er fram við þau sem börn - eða bófa - munu þau haga sér sem slík. Ef komið er fram við þau eins og fólk, haga þau sér eins og fólk. Og það eina sem þarf er að vera skynsamur eisntaklingur -- þá koma "þau" líka skynsamlega fram. Við köllum ólætin fram sjálf með okkar eigin viðbrögðum. Og stundum verð ég var við það í því umhverfi þar semég starfa að fólk telur skólann geta gengið mun legnra en landslög leyfa í því að stjórna unglingum - ég hef jafnvel heyrt utan að mér að skólinn eigi ekki að virða landslög um sjálfræði og hirða ekkert um þó nemandi sé sjálfráða 18 ára að aldri...því fólk sé sko áfram börn þó lögin segi annað.

Ég

er ekki alveg viss um hvað er að fara fram í veröldinni, nema það að alls staðar er í gangi mikil reiði - hvort sem það er reiði trúarhópa og vaxandi fasismi hinna eldri eða reiðiviðbrögð hinna yngri. Svo tveir strákar slógust. Svo hvað. Ég man þá tíð að sjá slagsmál á böllum. Aulalegustu slagsmál sem ég hef vitað var þegar tveir vinstri menn slógust á balli af því þeir voru ekki sammála um skilgreiningu á því hvað alþýða væri. Og þetta gerðist á árshátíð Sjálfstæðismanna í Vestmannaeyjum. Og það getur ekki settlegra íhald en íhaldið í Eyjum. Stokkseyringar æfðu sig fyrir böllin í miðri viku með því að berja hausnum utan í frystihúsið. Komu svo og rústuðu öllum ungmennafélagssamkomum með slagsmálum og barsmíðum. Í minni sveit var þetta leyst með því að láta þá berjast í hreppsréttinni, sem var- og er- rétt hjá samkomuhúsinu. Og þar var líka djúpur manngerður pollur sem einu sinni hafði átt að vera sundlaug og kom stundum að ágætum notum. En þegar þetta gerist í hinum gróna, ráðsetta og borgaralega vesturbæ Reykjavíkur - já svona gerir maður ekki, krakkar. Engum hefði brugðið ef þessi slagur hefði orðið í Grafarvoginum eða Breiðholtinu- nú eða uppi í Mosfellsbæ. En konan úr félagsmiðstöðinni sem talað var við í Kastljósi kvöldsins fær fimm stjörnur hjá mér - var hvorki hysterísk eða veinandi, yfirveguð og vönduð í sínum málflutningi. Annað en sums staðar heyrist, að öll ungmenni séu óbermi sem þurfi að loka inni og berja niður.

Meira um gamla karla með fyndnar húfur.

Páfinn móðgaði múslimi. Svo hvað. Það er auðveldasti hlutur í heimi að espa þá. Það þarf bara að opna munninn. Eða hía á húfurnar þeirra. Þetta er að verða eins og einelti hjá skólastrákum. Og það er enginn trúarleiðtogi maður með mönnum nema hann geti gert grín að þeim sem eru með öðruvísi skrýtna húfu en hann. Páfinn segir Íslam boða mannvonsku - og eins og vænta mátti rísa þeir allir upp, mannvinirnir, og hrópa "drepa, drepa, brenna, brenna." Nema hvað. Þeir sýna þá öllum að Bensi hafði rétt fyrir sér. Ég er ekki að segja að páfinn sé skárri: Hann stendur fyrir hatur gagnvart samkynhneigðum, kúgun innnan veggja heimilanna á konum og börnum, boð og bönn út í bláinn rétt eins og hinir. Svo ekki sé talað um kynferðislega misnotkun á drengjum, sem kirkjan breiðir haganlega yfir og bíar ofan á. En Sr. Bensi er refur. Og núna er hann aðal bolinn á leikvellinum. Hann þurfti að sýna það einhvern veginn. Svo kemur hann fram aftur glottandi og segir - "Her ég? Nei það ver ekki ég sem sagði þetta, heldur einhver annar sem þýðir ekkert að ætla að drepa því hann er dauður...hehehe."Og þessir karlar keppa í húfusýningunni eins og dragdrottningar á Gay pride sjálfir meðan þeir fordæma alla sem ekki samþykkja höfuðfatið þeirra, af því að sú húfa merkir auðvitað hin eina rétta. Þvílík endileysa, allt saman. Og meðan mannvinirnir karpa leiðist mannkyninu öllu og líður illa. Eins og segir í Konungs-Skuggsjá: Verða þá illdeilur og ýfingar með mönnum, svo að Guði leiðist. Eða eitthvað í þessa veru. Betur færi að þessir karlar færu að spyrja guðina sína hversu gaman þeir hafi af karpinu.

Nei

ég fer ekki í réttir. Það er sagt að það sé mjög gaman en ég á ekki gott með að koma auga á skemmtunina. Réttir eru oftast rigningarblautar rollur, skítugar upp úr troðnum almenningi, svöng og jarmandi lömb og drukknir bændur. Ef þið hafið séð drukkinn bónda veltast um í almenningi innan um féð að reyna að ná í hornin á einhverju lambi og hornbrjóta það skilja hvað ég á við. Ef fólk vill kannast við að hafa séð þetta. Og þetta á að vera skemmtilegt og jafnvel töff. Bóndinn stundum svo fullur að jafnvel hundurinn hans skammast sín fyrir hann og neitar að koma með honum heim. Þetta á að vera litríkur og skemmtilegur gleðidagur svo að ferðaþónustur eru jafnvel farnar að selja hópferðir erlendis handa fólki að koma og sjá Íslendinga í sínum ömurlegasta ham. Skemmtilegustu réttir sem ég fer í núorðið er gamla Dælarétt, að hruni komin og ekki sést þar kind í meira en fjörutíu ár. Og eina réttin sem ég hef gaman af að fara í.

Þá

kom að því. Feðgabyggð fór í bíó að sjá Bjólfskviðu, en fengum okkur að borða fyrst á Ruby Tuesday. Allt frekar nett: Ég fékk mér steikta ýsu, Andri fékk sér kjúklingasalat. Svo horfði ég á kerlingar á næsta borði gófla í sig nautakjöti og frönskum og hreinsa allt upp af diskinum...og það eru sko amerískir skammtar á Ruby Tuesday. Fórum svo að sjá myndina. Andri fór ekki milli mála, hangandi eins og slytti neðan úr loftinu í skálanum í einu fyrsta atriðinu, öðrum aukaleikurum sáum við lítið af. Ég þurfti svosem ekki að fara í bíó til að sjá hann hanga eins og slytti, en í þetta sinn fékk hann búning til að vera í á meðan. Við vorum samt búnir að ákveða áður en við fórum að skemma ekki myndina fyrir öðrum í salnum þegar við sæjum Ella, en svo sáum við hann ekki. Eins og þegar við sáum sjálfsflenginfarmyndina hans Gibson, þessa um Krist, og skelltum báðir upp úr jafnt í sama atriðinu. "Tumultus ad murum" var bara eins og beint upp úr Asterix. En Bjólfskviða..tja..myndin er hvorki góð eða slæm: Myndatakan er afbragð á köflum, fólkið leikur vel, sérstaklega Ingvar E, hóran/spákonan er fyrirtak, og Ísland leikur líka rosalega vel landslag í myndinni, sem tökuliðið notar sér út í hörgul. En handritið er veiki punkturinn í myndinni, því dramað í henni lendir út í dáltið gamlar og ofnotaðar klisjur. Ingvar á bestu línuna í myndinni í samtali sínu við Bjólf, og hún er trúlega ekki eftir handritshöfundinn. Þó segir hann ekki nema tvö skiljanleg orð. "Kúka dananananana..."

Mér hefur

verið sagt - þó fréttin sé að sönnu ekki úr innsta hring - að Magni geti ekki farið í framboð fyrir Sjálfstæðismenn á Suðurlandi því hann hafi of mikla dómgreind til að teljast hæfur.

Ég

lánaði vinnufélaga mínum diska með gömlum þáttum með Dýrlingnum, og hann sagði mér að núna hefði hann loksins séð almennilegt sjónvarpsefni. Roger Moore klikkar ekki. En nú hef ég heyrt að Jóhannes í Bónus ætli að endurgera þetta gamla og góða efni um flotta velklædda töffarann á fína bílnum sem löggan er alltaf að elta or reyna að handtaka...og með aðalhlutverkið fari hinn góðkunni Jón Ásgeir Jóhannesson, sem þykir falla mjög vel að persónu Simon Templar.

Og þá

varð Magni ekki aðalmaðurinn í þessu Súpernóva. En það er allt í lagi, fólk er orðið svo vant því að kjósa hann að hann gæti farið létt með prófkjör á lista Sjálfstæðismanna á Suðurlandi. Árni Johnsen er á yfirreið um hérað í leit að stuðningsmönnum og Magni syngur mikið betur, hljómsveit Alþingismanna væri fengur að honum. Með Hjálmar Árnason á trommunum...ekki slor.

Svo

kom rólegur dagur. Að vísu var afmæli skólans í dag en ég átti ekki nema tvo tíma í dag og viðtalstímann svo ég fór rólega frá því uppistandi og smeigði mér líka hjá því að fara í fíflagulan bol í tilefni dagsins. Hins vegar tókst uppákoman vel, enda kom ég þar hvergi nærri. Lagðist upp í rúm og las skáldsögu þegar ég kom heim, slakur undir sæng. Lafðinni líkaði sú heimkoma vel og kom reglulega inn til að mala með mér. Eftir kvöldmat fundur í leikfélaginu - ég ætla ekki að leika í vetur en tek þátt í stuttleikritasýningu þar sem ég breytti einni smásögu í leikrit og þýddi annað. "Leikstýri" öðru verkinu..sem þýðir að ég sit og hlusta á fólkið æfa sig og stýri kannski ljósunum. Ef ég verð búinn að læra á þau, sem varla getur verið mjög erfitt. Ekki fyrir mann sem getur lært á flóknar myndavélar og orðið brúkfær á tölvu.

Og í dag

hef ég talað við lækninn minn. Borgaði 4330 krónur fyrir að láta mæla í mér blóðþrýstinginn þrisvar..143/80...og að láta einhvern kvenmann stinga á mig gat til að ná sér í blóð. Og til þess að gera þetta þurfti ég að keyra Selfoss-Reykjavík-Selfoss. Svo mátti ég pissa í glas. Það hefði verið hægt að gera þetta allt hér á Selfossi og senda niðurstöðurnar suður. Aftur austur, að lesa mér til um sögu bjórsins í Evrópu og er búinn að fara frá Mesópótamíu til Englands á fjögur þúsund árum án þess að leggja út fyrir akstri - með viðkomu í Skýþíu. Undarlegir gaurar, þessir Skýþar, drukku gerjaða kaplamjólk og gerðu sér tjöld, kyntu bál inni í þeim og brenndu hassplöntum, sátu svo inni í tjöldunum og góluðu. Söfnuðu síðu hári og fléttuðu niður á bak. Hljómar eins og Hard Rock Halleluja. Þetta var lögregluliðið í Aþenu forðum. Veit orðið margt um korntegundir, einkorna, fjölkorna, bygg, hveiti og hafra. Og hvernig á að brugga bjór á tíu menningarsvæðum. Sagnfræðin teymir menn á undarlegustu staði. Skrifaði DVD diska, búinn með níu stykki. Tekur þrjú kortér hvern.

Þó að

ég sé orðinn einn með kettinum, allavega virka daga, færir lífið mér nóg verkefni og ég er alls ekki kominn á þetta löngu-rólegu-kvölda stig sem ég var að stíla upp á. Sagnfræðineminn kom austur á föstudag: Fór aftur í bæinn á laugardagskvöld og kom aftur um nóttina, fór svo á sunnudagskvöld. Frelsisher Flóa og Skeiða hélt uppi aðgerðum. En nei....þó þeir stundi allir tölvuleiki eru þeir ekki að leíta að hommum til að drepa. Svoleiðis er bara fyrir amatöra: Þeir leggja sig meira eftir raunverulegum skrýmslum og vampírum. Enda hefur verið afar lítið um hvort tveggja í Flóa og á Skeiðum síðustu fimm árin og líklega eru þeir bara í útrás. Ég er búinn að nota þrjú kvöld í að ganga frá videoupptöku á Kambsráninu frá í fyrra og búa til master DVD disk til að kópera handa fólkinu sem var í sýningunni. Upptakan er ekki góð en eins góð og hægt er að ætlast til á amatöramyndavél sem er bara stillt upp og látin malla. En hvaða myndavél sem er þarf líka að ráða við ansi breitt svið í lýsingu í þessari sýningu. Hljóðið er allavega gott. Sem er ekki vaninn í íslenskum kvikmyndum, svo ég get kannski gefið mér prik fyrir það. Og svo þarf að fara í klippingu, snyrta skeggið, skera af tánöglum....verkefni, verkefni, verkefni. Og séu ekki þessi verkefni er ég að stúdera kvenfólk og brennivín. Í sögulegu ljósi..og kominn á minn aldur er líka hægara að einbeita sér að bóklega þættinum í þessu viðfangsefni. Sem játast skal að hefur mörgum maninum orðið örlagavaldur og jafnvel ekki enst ævin til að vinna úr efninu, svo ég tel mig þegar upp er staðið lánsaman.

Núna

er ég að hugsa mikið um gamla karla með skrýtnar húfur. Og hvernig þeir láta. Og hvers vegna þeir ganga um með skrýtnar húfur. Það er ekki til að fela skallablettinn í hnakkanum: Ónei. Þeir ganga með þær til að sýna sérstakt samband sitt við guð sinn. Skilaboðin sem þeir gefa eru: Ég er með skrýtna húfu. Það þýðir að ég get talað við guðinn minn betur en þeir berhöfðuðu. Ég er eldri, sem þýðir að ég veit meira en þú. Húfan mín er eins konar örbylgjuloftnet sem fangar hugsanir og vilja guðanna. Í gærkvöldi horfði Feðgabyggð á The City of Lost Children: Gamall karl rænir börnum til að stela draumum þeirra í von um að það yngi hann upp. Til þess notar hann skrýtna húfu. Í grundvallaratriðum eru trúarbrögð svona: Gamall karl með skrýtna húfu eys geðvonsku sinni yfir æskulýðinn. Oft og tíðum yfir ungar konur, sér í lagi. Ég er berhöfðaður. Ég má ekki vera að því að öskra visku mína um lífið yfir fólki því ég hef ennþá nóg að gera að læra um það og hef firna gaman af því. Þessir gömlu karlar eru hvort sem er bara pirraðir yfir draumum æskunnar og leiðir yfir að hafa misst þá. Þetta er kallað aldurshyggja og virkar á báða bóga: Æskulýðurinn vill ýta þeim gömlu frá. Þeir gömlu vilja halda sínu eins lengir og þeir geta. Þar af leiðir fordóma á báða bóga: Unglingaofsóknir á annan kantinn, æskudýrkun á hinn. Og núna lítur út fyrir að æskufólk sé enn einu sinni búinn að fá nóg af öldungum með undarleg höfuðföt og sérkennilegan fatasmekk sem segja því til helvítis ef það hlýðir ekki.

Ég nenni ekki að standa í bardaga við einhvern hakkaraskratta. Ef ég fer að standa í því þá hafa þeir hvort sem er náð tilganginum með því að vera að bögga mig. Vissulega hefði ég gott af því að setjast við og læra vissa hluti en ég er bara ekki í skapi til þess alveg strax. Gamla bloggið er inni í gagnagrunninum og ég tek það út þaðan og set það upp og geri aðgengilegt, ef einhvern langar að lesa. Svo ég fór bara aftur á blogger..hann hefur lagast talsvert frá því ég hætti þar.