Vindagnauð

og veröld blaut. Við feðgarnir njótum þess þegar skúrirnar lemja þakið og gluggana. Loppa sefur í sófanum. Helgin hefur verið okkur hæg og notaleg, fyrirhafnarlítil og gefið okkur hvíld. Allavega hef ég sofið eins og sjórekið stórtré í fjöru hvenær sem færi hefur gefist, jafnframt því að lesa mér til um ölgerð í Noregi. Við höfum hins vegar fengið heimsókn í dag og í gær: Svartur og hvítur köttur hefur komið í heimsókn yfir daginn, sofið, étið - hann er dálítið illa til reika, greyið - og farið svo um kvöldmatarleytið, vitum ekki hvert eða hverra manna hann er. Loppa tekur honum með ró: Rekur hann ekki burtu en gefur honum gætur, hann er nefnilega snoðlíkur bróður hennar sem við misstum í vor og auk þess á svipuðum aldri. Við segjum að hann heiti Gestur, svona til að kalla hann eitthvað, þó við höfum ekki kyngreint hann nákvæmlega. Loppa sér aðeins um að tryggja sér aðgang að matarskálinni og vera á undan þegar eitthvað er látið í hana. Hún er hins vegar vön að hafa félagsskap og virðist í aðra röndina vera að velta fyrir sér hvort týndi bróðirinn sé kominn til baka.