Það stóð til að

hætta dreifingu Fréttablaðsins, frétti ég, og blaðburðarfólki hafði verið sagt upp. Mér létti dálítið: Ég sá fyrir mér lækkandi blaðastafla á skápnum í forstofunni. En svo..í dag varð atvik sem líður mér ekki úr minni. Allt í einu sá ég unglegan og fremur hraustlegan mann tilsýndar þar sem hann skokkaði um með tösku yfir öxlina. Hann var beinn í baki og lyfti hnjánum hátt einsog hann hefði horft á myndbandið "How to Jog" og æft sig fyrir framan spegil á meðan. Berhöfðaður á trimmgalla fór hann svona um í hverfinu að hverju húsi og um varirnar lék þetta einstaka sælubros einlægrar gleði sem við sjáum annars bara á börnum um jólin, á þroskaheftum og Sigfúsi Sigurðssyni. Sannur vitnisburður um djúpan, fölskvalausan fögnuð og ósk um það sama til allra. Svo kom hann að dyrunum hjá mér, stansaði örskots stund og lét Fréttablaðið detta inn um lúguna. Ég hafði greinilega verið of fljótur að fagna.