Sólskinsdagar enn

og ég er farinn að rekast á kollegana í búðunum. Það eru fyrstu merki um að skólinn muni byrja bráðum. Krakkarnir sem afgreiða mig eru farin að spurja hvenær hann byrji - reyndar var ein manneskja sem vissi það betur en ég í dag í einni búðinni sem ég fór í. Nema í Bónus. Ég efast um að krakkarnir á kössunum þar séu enn komin á fjölbrautaraldur. Ég hef aldrei séð eins mikið af erfiðu fólki saman komið í einni búð eins og í Bónus í dag. Frekar kerlingar að ryðjast um og reka í mann kerruna - frá með þig, ég er að versla hérna! Fólk með inngrónar grettur í andlitinu. Nefið slútandi fýlulega niður á vör og vörin niður á bringu eins og Grýlu er lýst einhvers staðar í gamalli sögu. Allir að troðast. Það er greinilega engin gleðistund að versla í Bónus. Engin furða þó ég fari stundum í Bónus í Hveragerði til að losna við kerruskarkið, auk þess sem þar er enginn að troðast á stæðunum. Og svo þessar risastóru hyldjúpu kerrur, maður. Það þarf engan að undara þó ég leiti út fyrir bæinn og horfi á Ölfusá renna. Stillta í sínum farvegi og engin flóð í dag. Alltaf ákveðin hugarró að sitja einhvers staðar þar sem eru tré og rennandi vatn. Og leyfa sér enn um sinn að vaka frameftir yfir bóklestri - óþýddum reyfara, að þessu sinni.