Og svo

kom þessi örlagaleikur íslensku þjóðarinnar. Þetta endaði allt í hálfgerðum bömmer, því að ósigurinn var svo afdráttarlaus og eindreginn. Við gleymdum því að þetta var svipuð meðferð og Spánverjarnir höfðu mátt þola af Íslendingum. Það sannaðist hið fornkveðna að sínum augumlítur hver á silfrið. Gallinn var eiginlega sá að öll þjóðin reif sig á fætur og svo var þetta bara frekar leiðinlegur leikur. Engin spenna, og munurinn aðeins of mikill. Hvernig hefði hljóðið orðið í mönnum ef munurinn hefði verið til dæmis tvö mörk? Þetta hékk allt á því að Frakkarnir höfðu betri markmann. Eiginlega allt og sumt, svona til að hafa það einfalt. Ég vaknaði vitanlega í morgun en var orðinn leiður á þessum leik í hálfleik því niðurstaðan var eiginlega augljós. Hins vegar varð bráðskemmtilegt lítið móment þegar átti að hengja gullið á Frakkana: Þeir sneru allir rassinum í verðlaunapeningana. Það þurfti að pota í þá svo þeir gætu snúið sér við til að taka við gullinu. Það var ekki gert landsliðinu til vanvirðu að ég eldaði apaheila í kvöldmat.