Hæ hó og jibbíjei

og það allt. Í þessu húsi hefur þessi dagur fengið aðra merkingu. Afmælisdagur Loppu. Það er ár liðið síðan móðir hennar gaut henni í sængina mína og lúðrasveitin blés fyrir utan gluggann minn á meðan. Vissulega hefur ýmislegt gengið á í lífi bæði okkar og hennar síðan, og ekki hægt annað en að velta vöngum yfir því máli. Hún fær rækjur í afmælismatinn og fer svo út í garð að hamast við að halda garðholu heimilisins flugnalausri. Ég ligg í leti yfir ævisögum húnvetnskra drykkjumanna, sem oftar. Það er ótrúlegt hversu margir Húnvetningar hafa hellt í sig brennivíni, magntölur með fádæmum en samt hafa þeir munað eftir því og verið til frásagnar við lok lífshlaupsins. Og fundið til nauðsynjarinnar að skrifa um það bók. Einn og einn Skagfirðingur slæðist að sönnu með svona á sýslumörkunum. Og endurminningar húnvetnskra góðbænda eða sona þeirra eru allar áþekkar. Í dag er Mangi stormur undir hnífnum og eins og allir fer hann á hvern bæ í uppvaxtarsveitinni, lýsir hverjum bónda og tíundar hversu mikið og oft hann drakk og hvernig hann var með víni. Í sveitinni er þessi hluti persónuleikans líka afar mikið lífsspursmál ef að er gáð: Menn þurftu að ferðast með þessum mönnum, fara á afrétt, eiga við þá skipti, og þá var þekking á þessum veikleika persónunnar afar mikilvæg. Hins vegar er ekki auðvelt að átta sig á skilgreiningunum. Einn er augljóslega hinn mesti ræfill sem vínið dregur til dauða, annar er "drykkjumaður mikill og höfðinglegur í háttum" og sá þriðji telur sér bestan slag í því að panta sér tvær tunnur af spritti beint frá Kaupmannahöfn til ársins. Þess vegna hváir maður við næstu mannlýsingu: "Hann drakk meira en nokkur mennskur maður." Sem hlýtur að hafa verið talsvert miðað við hvað á undan er komið. Einhver fer líklega að tala um þurrafyllerí á karlinum í Feðgabyggð. En ég hefði heldur betur efniviðinn ef ég ætlaði að semja Æviskrár íslenskra drykkjumanna A-Ö. Húnvetningar hirtu líklega ærinn part af því ritverki. Sem reyndar er ekki í smíðum.