Sunnudagur sól og hiti

og allt í friði og spekt. Kettlingurinn tók sig allt í einu til og arkaði út úr skápnum, fram í stofu þar sem hann athugaði fyrst hvort tölvan mín væri ekki rétt tengd en hvarf síðan undir sófa þar sem hann hefur haldið hús síðan. Móðirin vakir yfir honum af mikilli umhyggju. Það spáir rigningu á fimmtudaginn, og þá getur þjóðin vonandi haldið verslunarmannahelgina á hefðbundinn hátt - í grenjandi úrhelli. Ég baka belgískar vöfflur handa okkur feðgunum. Mér hefur orðið minnisstætt atvik sem varð skömmu eftir að ég fór að búa einn hér á Selfossi. Ég var þá á skemmtistað og einhver kona sem mér féll engan veginn við var orðin nærgöngulli en ég kærði mig um, og ég varð að gerast hranalegur til að losna við hana. En þá vék sér að henni vinkona hennar og agði: "Iss blessuð láttu hann vera. Hann kemur skríðandi þegar hann verður leiður á bjúgunum." Mér þótti frasinn góður og ekki síður hugarfarið sem að baki bjó. Þessari konu til heiðurs ætla ég að elda apaheila eftir helgi. Ég bjó líka einu sinni til druslulögmálið sem þumalfingursreglu handa fráskildum körlum. Hún er svona: Menn skilja við konuna og kaupa dýran, flottan bíl sem þeir eiga þangað til kona er komin í framsætið við hliðina á þeim. Þá selja þeir flotta bílinn, kaupa gamla druslu og sitja uppi með tvær. En hér er annað: Karlmenn sem búa einir verða að varast það að fara að lifa eins og hundar. Ef þeir gera það flytur tík inn á þá.