Skrambinn

á svona heitum dögum nenni ég aldrei að sitja við skriftir og rannsóknir. Þrátt fyrir allt langar mig að vera úti og aðhafast eitthvað. En það er dimmur bakki í norðrinu sem sennilega skellir dembu yfir bæinn undir kvöldmat. Úti á lóð eru menn að steypa. Steypuvinna er ekkert orðið lík því sem var: Liggur við að hægt sé að steypa með kaffibolla í annarri hendi núorðið. Mig langar til að vera að framkvæma, en það bíður næsta sumars. Kettlingurinn kúrir enn inni í skáp: Gerir lítið annað en að tútna út. Hinn móðurlegi rass dugar ekki lengur sem uppeldistæki: Nú hefur hin móðurlega framlöpp tekið við, tæki sem dugar bæði til að halda, grípa, strjúka og gefa duglega pústra ef því er að skipta. Eitt get ég þó gert: Það er að hugsa. Mér hefur oft verið sagt að ég hugsi of mikið, en ég svara á móti að ég hafi aldrei tapað á því. Ég bý mér til möppu með eigulegum fasteignum og fylgist með hvernig þær fara - og hvernig þær eru. Ég tapa engu á þeim pælingum. Ég hef þá líka tíma til að leggja niður fyrir mér hvað ég vil, deila því í hvað ég get og séð hvað kemur út....forgangsraða og pæla.