Í morgun

var skurðgrafan farin upp úr grunninum en í hennar stað kom strákur með skóflu sem stóð og klóraði sér í höfðinu. Það er ekki ástæða til að skopast að því: Fáðu strák skóflu og hann mun klóra sér í höfðinu. Þar á eftir koma vangaveltur um hvernig hægt sé að losna út úr þessum vanda. Og þá byrja uppfinningarnar að kvikna. Strákur með skóflu hefur fundið upp renniflóra, fleytiflóra, flórsköfur, grindaflóra og haugsugur meðan hann klóraði sér í höfðinu. Þannig hafa menn hugsað upp gufuvélar og skurðgröfur, vatnsdælur og rennur og margt annað sem of langr væri upp að telja. Strákur með skóflu í annarri hendi að klóra sér í höfðinu með hinni er táknmynd hugvits og uppgötvana. Þangað til verkstjórinn kemur, vitanlega. Í dag gaf ég kost á okkur feðgum til að vera statistar í einhverri kvikmynd. Þegar ég var í símanum að gefa upp persónulegar upplýsingar sv sem um hár og skegg, hæð og þyngd, skónúmer og skyrtustærð, (út af búningunum) spurði konan í símanum mig óforvarandis "Ertu nokkuð með sítt að aftan?" Ég þvertók fyrir það - en það er víst bara kostur í þessu tilfelli. Ég gæti lent í því að ganga um með hárkollu með sítt að aftan einhvrn daginn í næstu viku. Erlingur með möllet. Kúl.