Lífið

mallar á hægaganginum. Andri fer í vinnuna snemma: Franska vinkonan hans er að koma með hóp. Ég læt hann einan um hópinn og hann er fljótlega eins og andarungi í polli með þeim. En hann heitir líka Andri, nema hvað. Kvakk. Þegar ég kem aftur að sækja hann hefur köttur sest að í stólnum hans. Nema hvað. Þar sem Andri er kemur fljótlega köttur. Þetta er ung bröndótt læða sem hefur týnt fólkinu sínu og vill endilega vera vinkona okkar. En eins og er er nóg af þeim á heimilinu. Á leiðinni niður á Eyrarbakka taka vær manneskjur á mótorhjólum fam úr mér. Karl og kona. Karlinn er á stóru hjóli með afturdekki í yfirstærð. Og hávaðasaman hljóðkút. Hann fer fram úr mér og hlunkar sér svo inn á veginn beint fyrir framan mig. Konan er á minna no frills hjóli en greinilega öruggari á hjólinu en karlinn sem er stífur og virðis hvorki treysta sjálfum sér né hjólinu almennilega. Hins vegar er gaman að sjá stelpuna sitja fákinn. Hún er afslöppuð, hefur slgjöran kontról á því sem hún er að gera og farartækinu, fer líka rétt fram úr. Kúl stelpa. Og það er hverjum manni augljóst sem sér þetta par að það er auðvelt að kaupa kúlið en ekki hverjum sem er hent að vera svalur. Og líka það að það er hægt að gera hlutina rétt án þess að missa virðingu annarra.