Héðan

er fátt að frétta. Við hliðina á húsinu mínu er skurðgrafa að róta möl ofan í holuna í jörðinni. Svo bráðum verður holan ekki hola, heldur útmælt og afmarkað tómarúm. Ég hef alltaf verið svolítið fúll út í teikningar af húsum: Þarna er svefnherbergið þitt og þarna máttu hafa rúmið þitt, því þarna er nefnilega búið að leggja fyrir náttlömpum. Sem ég svo auðvitað má hafa þar og hvergi annars staðar. Þegar ég skoða fasteignaauglýsingar sé ég líka sýningarsali, ekki heimili. Iðnvædd og stöðluð tilvera. En þegar ég hugsa um íbúð sem afmarkað tómarúm og það er mitt verk að fylla það með mér sem einstakling, mínum eiginleikum og mínum hugmyndum fer dæmið að líta betur út. Og þá skiptir tegundin af parketti ekki máli, því ég verð ekki skilgreindur sem einstaklingur eftir timbrinu á gólfinu mínu. Reyndar er fólk sem gerir það en ég þarf ekki að fá það lið í heimsókn. Þetta er svona svipað og þegar ég fór að búa í sænska á sínum tíma: Ef ég bauð fólki í kaffi sneri það vanalega upp á sig og sagði "Ég stíg ekki fæti mínum í sænska húsið." Hm. Ég nennti ekki að þekkja fólk sem lét svona. Ég hélt sumsé einu sinni að fólk kæmi í kaffi til mín en ekki til hússins. En þegar ég flyt verða allir sem heimsóttu mig í sænska líka velkomnir þangað. Hér er ástandið syfjað í hitanum. Kettirnir eru þeir einu sem una sér vel: Móðir og afkvæmi liggja í leti og teygja sig og geyspa í kapp. Kettlingurinn er að vísu staðinn upp og fer í stutta leiðangra til að kynna sér frekari innviði fataskápsins en fer lítið lengra enn sem komið er. Er á meðan er. Greyið gerir ekkert annað en að sofa, stækka, tútna út og leika sér við mömmu sína á kvöldin. Sældarlíf.