Lífið gengur

sinn vanagang í Feðgabyggð. Kettlingurinn dafnar dálaglega í töskunni inni í fataskáp. Læt hann vera þar þangað til hann skríur sjálfur út, sem væntanlega verður innan tíðar. Mamma hans skrapp út í garð í dag og hljóp um hin kátasta. En var fljót inn aftur. Ég fór á fasteignasölu, presenteraði mitt dæmi og fékk verðmat. Sem mér sjálfum fannst í bjartari kantinum, en ég veit núna hvað ég get og hvað ég vil, og þá er mikið fengið. Það að skipta um heimili er sem sagt ekki spurning um hvaða tegund af parketti ég kaupi og úr hvaða harðviði eldhúsinnréttingin er. Skaftpottur er skaftpottur hvort sem hann er geymdur í skáp úr mahogný eða hvítu plasti. Eldhúsinnréttingar eru hvort sem er ripoff. Þegar ég horfi á þær spyr ég hinnar lógísku spurningar: Hvernig er að athafna sig í þessu eldhúsi? Ég er búinn að horfa á svo margar myndir af flottum harðviði undanfarið að ég er kominn með timburfóbíu. Að skipta um heimili er karmískt, spurning um lífsstíl - hvernig verður lífið hjá mér þarna - eða þarna eða þarna? Ég get sjálfur lagt minn harðvið í gólf ef svo ber undir. Annars er eitt sem ég tek eftir þegar ég skoða fasteignauglýsingar hér á Selfossi: Heimili með bókum heyra til undantekninga. Bækur eru ekki æskilegar á snyrtilegum heimilum: Ég hef heyrt húsmæður stæra sig af því. "Það eru sko engar bækur á mínu heimili." Og svo hafa hagfræðingar sýnt fram á að námsárangur barna verðru betri bara af því að það eru bækur á heimilinu. Það þarf ekki að lesa þær, þær þurfa bara að vera og fylgnin á milli er greinileg. En það er nóg af vönduðum harðviði, sem ekki er vitaukandi svo vitað sé.