Hér er

eitt lítið heilræði: Ekki horfa á Hallo hallo og lesa svo bók um vímuvarnir og vímugjafa fyrir svefninn. Niðurstaðan verður martröð um perudrukknar franskar barstelpur. Horfði í kvöld á ágæta heimildamynd, Sjanghæjað til sjós, um vistina á gömlu síðutogurunum. Burtséð frá því að mest allt myndefnið var skot af breskum og þýskum togurum, og aðeins örfá af íslenskum skipum, komst andrúmsloftið samt vel til skila. Ég kynntist þessum heimi á árunum frá 1970 til 74 og líkaði hann að mörgu leyti vel. Ég varð aldrei vitni að því að maður væri sjanghæjaður, en ég sá dæmi um að menn löbbuðu upp í brú á þriðja degi í hafi með miða: "Mamma, er á Úranusi, Mummi." Það var stuttort og eins gott að mamma vissi að það væri til skip með því nafni. Man líka eftir bið á ytri höfninni meðan lóðsinn kom með menn eða að löggan skilaði körlum rétt fyrir brottför. Sá ekki að menn væru skildir eftir í erlendum höfnum en sá einu sinni gefna skipun um það. Gaurinn skilaði sér aðeins seinna, kom á hjóli sem hann hafði keypt handa dóttur sinni. Það var mótsagnakennt að lifa í þessum heimi, sem var raunverulega lífsstíll hjá ákveðnum hópi manna, á sumrin en sitja í MR á veturna. Þetta voru heimar sem ómögulegt var að sætta og ég upplifði sjálfan mig oft sem mann tveggja heima, eða þriggja, því sveitastrákar í þeim skóla voru ekki nema þrír en nemendur skiptu hundruðum. Mér hefur reyndar alltaf síðan fundist ég vera maður tveggja heima og ekki fundið mig vel heima í hvorugum.