Ég hef

ekki gert neitt í dag, en samt af viti það sem ég hef gert. Ég hef sett mér verkefni: Að innrétta hús sem kemur tilbúið til innréttinga og gera kostnaðaráætlun. Það er ekki þar með sagt að ég ætli mér að fara að innrétta hús, en ég er mun betur settur með að verðmeta parkett, allavega. Ég hef á tilfinningunni að ég sé að verða eins og einhver guð, því fyrir Guði eru öll parkett sem eitt og hvert parkett einstakt. Flísar eru líka inni í dæminu, og miklu frekar, reyndar. Ég er að verða viðræðuhæfur um þessi mál og veit orðið hvað er draumur og hvað er veruleiki. Veruleikinn er alveg upp við stofuvegginn minn, þar er djúp hola og öðru hverju eru menn í rauðum göllum að setja steypu í holuna. Innan árs kemur skurðgrafa, lemur skóflunni inn um vegginn hjá mér og rífur í burtu það sem hefur verið skjól mitt og skýli, virki og borg, hús og heimili í ein fimmtán ár. Svo mér er fyrir bestu að vera orðinn viðræðuhæfur um parkett. Þetta er sem betur fer einföld fræði og svo má gleyma þeim aftur. Hurðir og klósettinnréttingar eru hreinn barnaleikur. Það nýjasta í húsfræðum er sælureiturinn á klósettinu: Ekki lengur bókahilla við hliðina á hásætinu, heldur einkareitur húsmóðurinnar með nuddbaðkeri, hitalögn í gólfi, gufubaði, nuddsturtu og einhverju fleira. Ég get skilið hvernig þetta fyrirkomulag getur breitt sælu og hamingju út á heilu heimili: Ég sé í anda heilu fjölskyldurnar bíða fyrir utan dyr með samanklemmd lærin meðan húsmóðirin dekrar við sjálfa sig í sælureitnum og ég skil líka fögnuðinn sem mun streyma um alla fjölskylduna þegar hún kemur út. Þá verður liðin tíð að húsbóndinn eigi friðland til að lesa moggann.