Það er

eitthvað frískandi við rigningu eftir langan þræsing eða sólskin og hita. Ég er enn latari og nenni enn minna að hugsa um heiminn úti. Undanfarin kvöld hef ég skemmt mér yfir því að horfa á gamla þætti af Hallo hallo á DVD og gamlir brandarar eins og "Listen very carefully, I will say this only once" eða "Gud Moaning" og "It is I, Leclerc" -eða "You stuuupid woman!" eru búnir að liggja nógu lengi í dvala til að vera fyndnir aftur. Verst að hafa ekki íslensku þýðinguna. Hún var nefnilega snilldarleg á köflum. Og einu tek ég eftir: Hommabrandararnir í Halló halló eru miklu fyndnari en í Little Britain, sem ég er orðinn drepleiður á. Yfirleitt finnst mér hommabrandarar ekkert fyndnari en aðrir brandarar: Það er bara ekki nóg að segja "Ég er hommi, ha ha ha, það er svo fyndið, ha ha ha, að ég ætla að segja það aftur, ha ha ha." Þeir verða kannski frískandi aftur eftir nokkur ár, en ég er fyrir löngu búinn að fá nóg í bili. Og enginn vissi að aðalleikarinn, sá sem lék sjarmörinn René Artois, var raunverulega samkynhneigður.