Úrslit, loksins

og ég er sáttur við Evróvision. Það er ágætt að það er ekki nóg að sýna lærin, hrista rassinn og góla til að komast áfram í þeirri uppákomu. Það er verra með úrslit kosninganna: Því strangt til tekið kom ekki neitt út úr þeim og þær eru frekar óafgerandi. Þrátt fyrir afhroð Framsóknar og viðbót Vinstri grænna. Nú er það eina sem getur bjargað Framsókn að vera í stjórnarandstöðu, hafa þar hátt og láta illa: Þann kost munu þeir hins vegar taka síðastan. Það sem mér fannst merkilegast var að vitið í Sjálfstæðismönnum í Suðurkjördæmi rumskaði skyndilega, og flokksmenn þar gerðu tilraun til að sýna sjálfsvirðingu með því að strika Á. Johnsen út. Ég ætla ekki að tala um hvað þarf til svo vitið í sunnlendingum rumski, þó ég ætti að vita það, miðað við hvað ég hef kennt þeim lengi. Ég hef oft furðað mig á því hvað þessi flokkur hér í kjördæminu hefur látið yfir sig ganga gegnum árin, og jafnvel verið svo aumir að eiga ekki frambærilega þingmenn í héraðinu. Nýi maður Framsóknar hér í kjördæminu hefur þegar hafið upp raust sína í fjölmiðlum og verið hallur til vinstri. Hann verður líklega ekki þægur Ketill skrækur fyrir Skugga-Svein Guðna. Merkilegast af öllu var að Vinstri grænir komu að manni í þessu annars íhaldssama kjördæmi. Og svo var það Kristinn H. sem virðist hafa líf á við tvo freka fressketti í pólitík. Magnað. Niðurstaða kosninganna er ekkert sem ég hefði viljað sjá, lítur út eins og kjósendur sitji á girðingu og viti ekki hvort þeir eiga að detta út fyrir eða inn fyrir. Bara ekki detta á Framsóknarmann. Persónulega hefði ég viljað fá Róbert Marshall inn á þing: Hann virkaði ekki á mig sem neinn buxnaskjóni eða pípugosi.