Ég hef verið

ferlega latur undanfarið, bæði andlega og líkamlega. Ekki þreyttur, bara latur. Fyrir vikið líður mér eins og ég sé að svíkjast um, eins og ég hafi lofað einhverju og ekki staðið við það. (Ég var reyndar búinn að lofa einhverju sem ég var ekki búinn að). Það er samt frekar íslendingslegt: Að segjast ætla að gera eitthvað en svo verður ekki af því, einfaldlega vegna þess að það er innbarið í okkur að þurfa að hafa eitthvað að gera. Eða vera að gera eitthvað. Það sést, sérstaklega á helgidögum. Fyrstu húsbílarnir sáust hér á laugardaginn: Dragaldafaraldurinn, tjaldvagnarnir er ekki byrjaður enn en vagnarnir eru farnir að sjást í innkeyrslum og á bílastæðum. Helgarnar verða líka að fara í það að hafa eitthvað að gera: Fara eitthvað. Vesenast í hestum, þrusa sér upp á jökul, inn á hálendið, út úr þéttbýlinu, brenna þar lambakjöt á til þess gerðum brennara og þjóta heim aftur. Þjóðvegasjoppufæðið er að verða þjóðarréttur: Pottstaðin kraftsúpa með blómkálsmylsnu á botninum, mallandi allan daginn. Eða rækjur á botninn í uppbakstri úr hveiti, soði og olíu. Sveittar pulsur. Könnuskólpað kaffi staðið á hellu allan daginn. Það þarf engan lúxus fyrir fólk sem er að flýta sér að fara að gera eitthvað. Fylla tankinn, koma ienhverju glundri í magann - með þornuðu hörðu brauði - og þeysa áfram. Það er satt sem Færeyingurinn sagði við mig forðum, hann Daníel Hansen, lestarmaður á togurum Bæjarútgerðar Reykjavíkur: "Hesir helvítis íslenningar - tey kúnna ikki taka tað rólega!"