Það er

hola í jörðina við hliðina á húsinu mínu og hún er alltaf að stækka. Hún étur sig smám saman nær og nær, öðru hverju koma spakir menn og horfa ofan í hana og fara svo alvörugefnir að tala í farsímana sína. Hún er eins og hið illa hjá Tómasi af Aquino: Hið illa er ekkert, það er tóm. Eins og ekkertið í Sögunni endalausu, sem át allt og gleypti. Holur í jörðina eru ekkert spaug. Þær verður að taka alvarlega. Og hún er farin að nálgast stofugluggann minn ískyggilega. Ég er ekki viss um neitt lengur. Þetta er eins konar kynjafræði. Því þegar ég hugsa um kynjafræði er ég ekki að hugsa um karlkyn, kvenkyn og hvorugkyn, því í mínum huga merkir orðið kynjar einhverjar furður. En það sem að helst hann varast vann varð þó að koma yfir hann, og ég skráði mig sjálfum mér að óvörum sem fyrirlesara á kynjafræðiráðstefnu í HÍ í haust. Nei, ég ætla ekki að tala um holuna í garðinum mínum, Móra, drauga eða tröll. Ég ætla að tala um kvenfólk og brennivín. Nema hvað. Og þeir sem þekkja mig vita að ég hef skoðanir á málefnum kynjanna. Og svo er ég af kyni, ég er karlkyns og hef áratuga reynslu af því svo ég get alveg eins farið á kynjafræðiráðstefnu eins og hvað annað.