Og á Sumardaginn fyrsta

fór ég að sjá leikrit nemenda minna niðri á Stokkseyri. Varúð: Þetta er aðallega fyrir þá sem þekkja til. Mér finnst alltaf gaman að nemendaleikritum og fer þegar ég hef tækifæri til að sjá þau. Leikgleiðin er alltaf til staðar, orkan sem þarf í sýninguna líka, af henni er nóg. Þessi sýning var skemmtileg, lýsti alveg ágætlega ungu fólki að nálgast tvítugt að átta sig á tilverunni, ná tökum á henni og sjálfu sér. Og þessi venjulegu skot á fullorðna fólkið, gamla settið sem vanalega hefur ekki klú um það hvað er að fara fram hjá afkvæmum þeirra í raun og veru. Dauðir punktar í sýningunni voru fáir og ekkert vandræðalegt hik á neinu. Sumir léku líka vel - Kristín Gestsdóttir fór á kostum sem sjálfhverf, sjálfsupptekin mamma full af sjálfri sér og ýkt eftir því.. Stefán Jóhannsson kom mér á óvart sem hortugur og hrekkjóttur strákskratti - ég sé hann ekki svona hversdags - mér datt í hug double-action drullusokkur, með sogskál á báðum endum - en sá sem kom mér mest á óvart var Pétur Ómarsson sem fór einstaklega næmum höndum um sitt hlutverk. Svo mjög að hann þurfti ekki bleikan kastara til að undirstrika hvað hann var að gera. Þá var Hrefna líka mjög sannfærandi í sínu hlutverki, örugg og ófeimin. Hins vegar truflaði það mig að leikendur voru látnir hlaupa á einhverjum búkkum fram af sviðinu og út. Það glumdi í þeim, leikararnir stjákluðu á þeim eins og þeir væru sífellt að sveigja fram hjá drullupollum og þeir voru algerlega óþarfir. Tíminn sem tók þá að fara út af sviðinu var líka allt of langur með þessu, áhorfendur höfðu eiginlega ekkert gagn af því að horfa lengi á eftir leikurunum koma inn og fara út. Pallurinn sem var "íbúðin á móti" virkaði líka meira á mig eins og sölubás í Kolaportinu en íbúð tveggja einstaklinga og hefði verið betra að hafa aðeins borð undir blómin og lægri pall eða engan.