Það má segja

að gærdagurinn hafi verið mér tilefni til pælinga. Fyrst bruninn í miðbænum. Þar sem góður partur af íslandssögunni brann. Ég ætla ekki að fara að rekja alla þá viðburði sem hafa átt sér stað á þessu götuhorni eða í húsunum. En hitt er annað að fólk sér eftir þeim. Um kvöldið var ég á fjölmennum fundi niðri á Eyrarbakka þar sem var verið að ræða möguleikana á að endurbyggja gömlu verslunarhúsin þar. Sem voru rifin 1950. Menn vita ekki hað gömul hús gera fyrir fólk, en hús fyrir það fyrsta gefa skjól, öryggi og stöðugleika. Og það er það sem við leitum að í tilverunni. Gömul hús..tja, ég veit ekki hvað er búið að endurbyggja húsið sem Pravda var í oft í raun og veru eða hvort það er nokkur upprunaleg spýta finnanleg í því, en það hefur haldið útlitinu. Gamalt hús gefur okkur sýnilega mynd af stöðugleika. Að þrátt fyrir allt séum við nálægt lífinu og partur af því -og gefur okkur þá mynd að þrátt fyrir allar breytingarnar og það sem skellur yfir þjoðfélagið sé eitthað sme heldur áfram að vera nokkurn veginn eins. En hvað varðar Eyrarbakka - þá vona ég að menningararfur Bakkans verði mönnum ekki fjötur um fót. Því stundum getur menningin, það gamla og gróna, orðið til trafala, þrátt fyrir allt - og sem sagnfræðingur verð ég að segja að hvað sem sagnfræðingurinn finnur í grúski sínu þá er eitt sem hann verður að sætta sig við: Að hlutir, hugsanir, hegðun og tilvera breytast. Ekkert er stöðugt um aldur og ævi. Og hvort sem fræðimaðurinn vill eða ekki, þá verður hann að taka því sem er fyrir framan hann. Líka eyðileggingunni.