Letihelgi

nema hvað. Lesnar þykkar skáldsögur. Hlustað á pólitískar fréttir - því eitthvað verður maður að kjósa. Allir vilja vera góðir við náttúruna og góðir við konur. Jafnrétti víða á dagskrá. Nema hvað. Hver lýsir yfir að hann styðji misrétti kynjanna. Jafnréttið hljómar eins og gömul tugga, samt. En meðan það er bara í orði en ekki á borði er það ágætt kosningamál. Allir styðja aukið bindindi þjóðarinnar, nema Sjálfstæðisflokkurinn sem vill selja bjór og vín í matvörubúðum. Umhverfisvernd. Sem sveitamaður set ég upp svolítinn hundshaus við því, því umhverfisvernd birtist sem málefni borgarbúans, sunnudagbíltúrsfólks sem vill fá náttúruna hreina og uppáklædda um helgar, óbreytta frá því um síðustu helgi. Já það er gaman að fara út í sveit um helgar og sveitafólkinu er sköpuð atvinna í miðri viku að tína upp ruslið eftir þetta lið sem ber svo mikla virðingu fyrir náttúrunni. Þetta er ekki vernd, sem málið snýst um heldur ihaldssemi: Ótti við breytingar. Náttúran má ekki einu sinni breyta sér sjálf, því ef á breytir rennsli sínu er hún sett í stokk með varnargörðum. Hins vegar má leggja malbikaða vegi yfir firði og freðmýrar. Vegi sem sífellt heimta meira pláss og þjónustu meðfram þeim. Þá þarf ekki að tala um náttúruvernd. Matur verður óvart til með landnýtingu, og lífsgæðin líka. Þess vegna er gott að friða einhverjar horrimar og jökulaura sem engan vantar og breyta þeim í þjóðgarða. Sem auðvitað kostar vegarlagningar á svæðið: Og þýðir að ef svæði er "friðlýst" þá er friðurinn úti. Aðalatriðið er að allt á að vera eins og það var í gær. Eða um síðustu helgi. Ég er að hafa annað augað á yfirlýsingum flokkanna um menntamál: Hvernig ætla menn að riðlast á framhaldsskólanum næstu fjögur árin. Því miður, það fer ekki saman að "stuðla að menntun einstaklingsins" með höndunum en valda róti og þyrla upp óreiðu með fótunum: Skóli er ekki hentugur sem pólitískt dansgólf.