Ég hef

oft sagt að það sé svipað að borða eldilax eða silung og að borða opinberan starfsmann. Ég hef að vísu ekki opinbera starfsmenn oft á borðum en tilfinningin er einhvern veginn þannig. Eldisfiskur er laus í holdinu af hreyfingarleysi, það er fitubrækja í því og hann bragðast yfirleitt eins og fiskimjöl, sem bendir til að hann hafi verið á einhæfu fæði. Og ekki bætir úr, ef marka má blaðafréttir í morgun, að fiskurinn sé auk þess bragðvondur af stressi. Og líkingin við opinbera starfsmenn heldur enn. Þeir geta sem sé verið frekar skapvondir, og þá væntanlega bragðvondir líka, af þunga starfsins. Hins vegar hefur engum dottið í hug að rannsaka þá með tilliti til taugaveiklunar. Vissulega lifum við á tímum þar sem fólk er dauðhrætt við matinn sinn og það sem er í honum, en hver sagði að opinberir starfsmenn væru meinlausir. Ef rannsóknarstyrkirnir duga getur verið að við förum bráðum að borða hamingjusama og slaka eldislaxa, ofursæla hænga beint úr krónni, þó mig gruni að lausnin verði að gefa þeim öllum valíum sem við svo fáum óbeint með fæðunni og allir verða viðráðanlega pollslakir - jafnvel líka opinberir starfsmenn. Það er auðvitað ein leið til að bregðas við þunglyndi og leiðindum nútímamannsins..bara gefa matnum Prozac.