Vá

er það fréttir ennþá að fólk hlaupi milli flokka eða segi sig úr? Eins og mér standi ekki slétt og nákvæmlega á sama. Þetta flokkaflakk og flandur lýsir ósköp einfaldlega ástandi sem best væri fyrir menn að viðurkenna: Að stjórnarandstaðan stendur uppi lappalaus, hefur enga pólítíska löpp undir sér og fálmið og handapatið á þeim líkast því að verið sé að rýja svarta rollu í myrkri með ryðguðum vasahníf. Viðurkenning vandans er sem sé 60% af bata. Þeim væri fyrir bestu að leggja upp laupana, eða í það minnsta að leggja mál sitt í hendur fagmanna. Þar sem hugmyndafæðin er með þvílíkum fádæmum að það eina sem menn geta er að smala saman liði sem "flokkurinn hefur yfirgefið" og safna því saman við að berja hausnum utan í Kárahnúkastífluna þangað til þeir komast í gegn. Málið er einfaldlega að íhaldsstefnan hefur sigrað, allavega efnahagslega, ef ekki siðferðilega. En íhaldsstefnan hefur einfaldlega ekki áhuga á siðferðismálum. Í stjórnarandstöðunni raða sér upp sjálfskipaðar siðferðisuglur á alla bita og segja wúhú. Þannig að svarið við hægrimennsku sjálfstæðismanna er að skreyta sig með aðeins meiri fasisma til hægri. Og þá er mér sama um hvort þeir kalla sig vinstri græna, hægri fjólubláa, miðjublómarauðvínsklúbbinn (flest allir gamlir "vinstri" menn) eða eitthvað annað. Í þessari furðulegu flóru eru aldraðir og öryrkjar eina fólkið sem stendur með einhverjar lappir i pólitískum veruleika. Sem þýðir að þeir eru líklegastir til að vera hækja Sjálfstæðisflokksins eftir næstu kosningar. Ekki einu sinni Sjálfstæðismenn eru búnir að fatta djókinn í þessu öllu saman, horfa eins og gengnir út úr hömrum yfir hroðinn val og botna ekki neitt í neinu. Ég hef yfirgefið alla flokka og mér er sama þó það komi ekki í blöðunum. Ég á ekki nema einn kost. Að fara í sérframboð. Lúserar, tækifærissinnar og einkaframapotarar gefi sig fram og hoppi á vagninn. Ég tek það fram að ég er ekki að hugsa um þetta til að koma fram einhverjum málefnum: Þetta er bara svo að ég hafi einhvern til að kjósa.