Leti, leti.

Ég er latur í dag. Vakna, fer á fætur, sofna aftur. Vakna, vaki stund og sofna aftur. Laga til slóðirnar á blogginu mínu, bæti við nýjum og tek gamlar út. Ég tengi meira að segja á Moggabloggara. Mér finnst svo gaman að þeim. Þetta eru svo virðulegir menn sem áreiðanlega byrja á að raka sig, fara í sturtu og setja á sig hálsbindi áður en þeir taka saman hátíðlegan pistil um málefni dagsins og trúa því virkilega að þeir hafi eitthvað að segja. Þeir eru eins og prestar á páskunum, þessar elskur. Tóta pönk tekur þetta vandlega saman í pistli um veröld bloggarans. Pólitíkin fyrir mér? Hún er að verða eins og myndasaga eftir Hugleik Dagsson. Kjósið okkur. Og álíka óhugguleg. Framsókn baslar eins og vanalega við að finna á sér vinstri löppina, en hún týndist fyrir hálfum öðrum áratug og þeir hafa notað Sjálfstæðisflokkinn fyrir hækju síðan. Og enn á að leika sama leikinn, kaupa kjósandann með gylliboðum og hóta stjórnarslitum á síðustu vikum fyrir kosningar. Hvaða fólk halda þeir að hoppi á þetta lengur? Þetta var gert síðast, Siv, og meðan ég man, mér finnst ekkert varið í lappirnar á Siv. Hvorki þá hægri né vinstri. Samfylkingin? Ungir framagosar með eintómar hægri lappir sem vilja losna við forystuna svo þeir geti stillt sér upp í biðröðina eftir pólitísku sjálfsmorði: Stjórnarsamastarfi við Sjálfstæðismenn. Vinstri grænir? Sorrý, mér finnst kynjakvóti barnalegur og niðurlægjandi fyrir konur. Steingrímur eins og barnakennari sem segir "strákar, leyfið stelpunum að vera með líka..." takk. Frjálslyndir? Empy recycle bin. Og það sem koma skal? Ómar Ragnarsson með frambjóðendur sem er margbúið að hafna annarst staðar í eftirdragi? Aumingja karlinn. Hugleikur hefur eiginlega engu við þennan handapatshorror að bæta.