Ég hef

ræktað í mér letingjann í dag. Og þó. Sagnfræðirannsóknir eru sumar þannig að þær er hægt að stunda í rúminu og ég hef verið að lesa ævisögur góðbænda og stórmenna að segja fylliríissögur af sjálfum sér. Það þýðir að ég hef komist að því að sá sem segir fylliríissöguna er alltaf minnst fullur af öllum. Eða heldur að hann sé það. Og svo hef ég komist að því út á hvað ævisögur karla ganga: Þær segja allar "Ég gerði." Ég gerði og ég gerði og ég gerði og ég gerði og svo eignaðist ég kerlingu og svo gerði ég og gerði og gerði. Þó ekki geri allir eins og Björn Eysteinsson, sá góði bóndi í Húnaþingi, sem bað kunningja sinn um að senda sér konu og launaði greiðann með því að senda vini sínum hrút í staðinn. Líklega eins konar kaups kaups. En það sýnir líka hvað góð kona er mikils virði og mikill stólpagripur. Þó ekki sé hún á við belju í verðgildi. Ævisögur kvenna eru hins vegar "Hún gerði." Hún gerði, hún var, hún var, hún var, og hún gerði það með og gerði það líka. Þær eru sem sé oftast í þriðju persónu og ekki sjálfsvæisögur. Og þær segja sjaldan af sér fylliríissögur. En á hinn bóginn hef ég bara svona notið lífsins, horft á veðrið líða hjá og sé nokkra starra sem hafa tekið sér fari með lægðinni hingað. Lafði Hermína getur þá tekið til við eina af sínum uppáhalds tómstundaíþróttum: Athugun á atferli og stofnstærð lítilla farfugla. Í vísindaskyni, að sjálfsögðu.