Í dag

hefur gömul minning leitað á mig. Kannski var mig að dreyma eitthvað: Allt of margir draumar mínir snúast um fólk og atburði úr fortíð minni. Allt í einu átta ég mig á að ég á enga drauma um framtíð: Ég þarf að bæta úr því. Ég lifi í einhverju endalausu núi þar sem ég er að vinna úr einhverju gömlu þái og það er ekkert alltaf gaman að hitta þann einstakling sem maður var einhverntíma fyrrum. Ég er orðinn dauðleiður á þeim gaur og mig er farið að langa til að hitta fyrir einhvern nýjan Erling. En í dag er ég fjögurra ára, í eldhúsinu hjá ömmu í Hellir. Ég er að skoða Fálkann: Myndasögu um Rasmus Klump. Pabbi las stundum Klump fyrir mig. Jói frændi min kemur inn og ég bendi honum á mynd af Pela pelíkan, með öll verkfærin í goggnum. "Jói, þig vantar svona fugl" segi ég við hann. Og ég er enn á því að Jóa hefði vantað svona fugl. Ég sé þá í anda labba saman út í bragga, Jóa og fuglinn hans. Svolítil rannsókn leiðir í ljós að mamma hans Rasmusar sá aðallega um að eiga nóg af pönnukökum og þurrum buxum handa honum. Svona svolítið eins og amma. Hvort tveggja var mikilvægt fyrir strák austur í Flóa fyrir hálfir öld. þar sem pollarnir voru bara aðeins dýpri en vatnið í kringum þá og útgerð af ýmsu tagi töluverð. Og svo komst ég að því að Rasmus Klumpur og Brynjólfur eldri sonur minn eiga sama afmælisdag.