Og enn

ein helgin liðin með viðeigandi slökun. Andri kom, fór, svaf, át og fór. Fékk afganginn af nautasteik laugardagskvöldsins í nesti. Já, það er langt síðan ég hætti að hafa mat í hádeginu á sunnudögum og elda bara góða máltíð á laugardagskvöldi. Og finnst það vel viðeigandi. Kláraði að lesa Hallgrím: Enn ein sagan um rótleysingja sem skolar sjálfum sér út úr mannlífsins ölduróti. Ég er farinn að kannast við þemun hjá honum: Rótlausir snillingar sem ekki hafa fundið sér stað í nútímanum, misnotkun karlmanna í ástarsamböndum - þetta er allt þarna. Toppaði helgina með því að horfa á gamla en fallega mynd eftir Vittorio De Sica, Kraftaverkin í Mílanó. Og byrjaði að vinna upptökurnar sem ég gerði af sýningu leikfélagsins míns þetta árið. Karlinn er að rísa upp úr letikastinu sem hefur staðið yfir frá jólum. Letikasti, en samt ekki: Þegar ég fór að rannsaka kvenfólk og brennivín í sögulegu ljósi datt ég ofan á afar erfiða ameríska piparkerlingaheimspeki sem hefur tröllriðið þjoðfélagsumræðunni síðan. Þetta kallaði á dýpri athugun og skilning til að vera viss um að ég gæti staðið við að segja frá þessu. Mig klígjar við þessum kerlingum. Annað dæmi um misnotkun karlmanna og öfugsnúning allra mannlegra tilfinninga: Það er munur að geta kúgað alla í kringum sig og þurfa ekki einu sinni að taka ábyrgð gerða sinna. En ég get ekki neitað að augu mín opnuðust líka fyrir ansi mörgu í kringum mig við þessa athugun. Alveg ný sýn á líf mitt og umhverfi. Svo það var kannski von að ég færi í pásu og undir feld. Það yrði allt brjálað ef ég færi að tala um þetta opinberlega. En...verður ekki fræðimaðurinn að segja hverja sögu eins og hún gengur? (Glott) Og svo er nú alltaf gaman að stríða fúllyndum fasistakerlingum. Hmmm...hehe.