Milli þess

sem ég undirbý fyrirlestur, elda mat, klóra kettinum (sem er viðþolslaus af hormónum) og plástra þann halaklippta gríp ég í að lesa sænskan reyfara. Tók einn þykkan á bókasafninu á föstudaginn til að liggja með í rúminu soldið fram eftir nóttu. Mikið er ég feginn að vera ekki söguhetja í sænskum reyfara. Það er sama hvort það er Wallander, Martin Beck eða Annika Bengtsson, þetta aumingja fólk á sér ömurlegt einkalíf og lifir bara gegnum vinnuna. Wallander greyið sofnar næstum aldrei og alls ekki í rúminu sínu, Bengtsson missir frá sér karlinn í bók eftir bók. Beck býr einn og fær aldrei neinn í heimsókn til að gera neitt með. Fer ekki einu sinni í veiðitúr. Og þetta fólk keyrir svo mikið - sérstaklega í rigningu - að ég er næstum farinn að rata um Svíþjóð. Þess utan er alltaf verið að kveikja í íbúðunum þess, brjótast inn í þær og yfirleitt verið að reyna að drepa það án árangurs. Ég mundi reyna að finna mér annað djobb og segja takk fyrir við höfundinn minn - hvenær ætlarðu að láta eitthvað gott gerast í mínu lífi?