Gott

gott að koma heim úr vinnunni á föstudagseftirmiðdegi og slaka á. Föstudagskvöldin eru fríkvöld, það er ófrávíkjanleg regla. Fara snemma í háttinn með góða bók og eitthvað gott að nasla. Svo rennur upp laugardagur. Á ég að fara út í góða veðrið með myndavélina og krækja mér í nokkrar vetrarmyndir? Eða vera heima og taka upp þráðinn aftur við skriftirnar, sem hafa legið niðri frá því milli jóla og nýárs? Eða gera hvorttveggja? Það er kannski ekki alveg rétt að ég hafi ekki unnið við rannsóknirnar, það er fullt af bókum í rúminu mínu og á náttborðinu og á hillunni við rúmið með miðum í sem ég þarf að moða úr. Og ég er loksins kominn með einhvern þráð til að skilgreina þessa endemis þætti sem ég strandaði í. Ég þakka fyrir að ég er bara að skrifa um kvenfólk og brennivín, ekki kvenfólk og kynlíf. Smám saman tek ég mig saman: Fer með bækurnar fram á stofuborð. Keyri upp tölvuna. Sæki textann. Æ ég þarf að laga kaffi. Hm. Ég þarf að taka til. Æjá, nú man ég að ég á sameignarþrifin þessa helgi. Æi kisa mín - þarftu nú að koma heim og biðja um ást og umhyggju. Já, ég þarf að þurrka rykið af tölvuborðinu. Setja kvöldmatinn inn í ofn. Og já, það þarf að taka úr þvottavélinni. Svona er það að koma sér að verki. En svo loksins...og það getur verið gott að leggja texta frá sér og opna hann aftur eftir nokkrar vikur. Götin í honum, klúðurslegt orðalag, vondar og slitnar hugmyndir blasa við en þær lýs tínir maður úr um leið og leitað er að innsláttarvillunum. Og svo er hægt að koma sér að verki, smám saman opnast gáttirnar og vinnan verður lifandi. Og meðan ég man...nýr bloggari. Einkennilegt hvað moggabloggið opnar allt í einu margar áður lokaðar flóðgáttir andans hjá íhaldssömum miðaldra körlum. Pjetur Hafstein er boðinn velkominn.