Það fyrsta

sem ég sá í morgun í Mogganum var fréttin um andlát Hallgerðar Gísladóttur. Hún var bekkjarsystir mín í MR síðasta árið í þeirri stofnun og leiðum okkar bar oft saman síðar á sviði sagnfræðinnar, þar sem hún lagði mikið af mörkum. Allt við Höllu var einhvern veginn traust: Það var í henni þung barlest sem gerði hana stöðuga eins og austfjarðafjöllin. Þannig voru verk hennar í fræðunum líka. Þess vegna kannski engin undur þó Guðni rektor segði við hana í enskutíma eitt sinn "Hallgerður, þér lesið ensku eins og tröllkona." Sem ekki hindraði hana í að fara til náms í Kanada. En hún gaf sér tíma til fleira en fræðanna - gaf út ljóðabók og steig á svið með Hugleik. Ekki sem tröllkona, samt. Ég hafði einhvern pata af því að hún væri lasin en var svosem ekki að vakta það neitt sérstaklega. En það er bæði missir og sjónarsviptir að þessari rósömu og geðprúðu konu sem ég minnist. Árni og synir hennar eiga samúð mína. Það eru ekki nema nokkrir dagar síðan að ég sló síðast upp í bókinni hennar, Íslensk matarhefð. Ég var að gá að því hvort Íslendingar hefðu einhvern tíma reynt að nota fjallagrös í öl. Fannst það einhvern veginn hljóta að vera. Og já, Halla hafði gáð að því. Og var meira að segja með uppskrift.