Það er

dálítið leiðinlegt að sofa svo fast að maður vakni með hálsríg. En þegar ég er kominn á fætur ákveð ég að rífa mig upp úr doðanum sem hefur verið yfir mér frá því um jól og drífa mig eitthvað út úr húsi. Ég er með myndavélina með mér, þó ég finni lítið af myndum því ég er að velta upp hlutum sem ekki eru mitt vandamál en munu koma inn á mitt borð eftir helgi og ég mun þurfa að takast á við. Fjandinn og skrambinn, hvað fólk sækir í að dömpa vanda sínum á aðra. Svo að ljósmyndaleiðangurinn verður eiginlega bara hjólför út í bláinn. Og það sem ég re að gera einhver leikur að stráum án allrar alvöru eða umhyggju. En ég hef allavega hrist af mér doðann. Ég er ekkert að fara á mótmælafundi um virkjanir eða sinna annarri pólitík.