Vetrarkvöld

eins og þau eiga að vera. Með kyrrð og hæglátu dútli, engu hafaríi eða látum. Gæti verið einhvers staðar langt úti í sveit. Í morgun greip ég í blað á kennarastofunni sem ratar sjaldan þangað. Á kennarastofur koma blöð um uppeldismál, rit um vandamál fólks, um fatlaða, öryrkja og þess konar pappírar sem ég kalla einu nafni meðvirknimagasín. Kóarapappírar fljóta um allt. Það er ætlast til að kennarar séu kóarar og séu alltaf að "taka tillit til" alls kyns vandamála. Ég er með cand.mag próf í sagnfræði. Ég er ekki cand.co. með réttindi í meðvirkni. Takk fyrir. Og háskólapróf í því fagi gerir mig ekki að vandamælafræðingi. Ég á að vera að kenna sögu og tekst það jafnvel á góðum degi. En það sem grípur mig við þetta blað er að það er sérhæft og höfðar ekki til auglýsenda, ekki með sömu fréttirnar með aðeins öðru vísi orðalagi eins og Blaðið, Fréttablaðið og Mogginn. Þetta er Bændablaðið. Og auglýsingarnar eru um traktora, kerrur og mykjudreifara. Ég man grundvallaratriði í akstri mykjudreifara: Aldrei aka þeim undan vindi. Og sé að traktorar eru núna sjálfskiptir, með húsi, glussakerfið er með tökkum eins og hljóðfæri. Á minni tíð var það hörkuvinna að keyra svona vél: Ég er svo gamall að muna hvað það var mikill munur að slá tún með tvöföldu kúplingunni á Massey-Ferguson, og þegar ég settist síðast upp í traktor var það Zetor með framhjóladrifi og vökvastýri, en níðþungri kúplingu. Samt var Zetorinn lúxus, þó að vélaraflið samsvaraði engan vegin tækinu sjálfu. Núna er þetta greinilega eins og skrifstofuvinna. Það er munur að vera bóndi núna eða það sem var í gamla daga, um 1989, þegar ég kom síðast nálægt þeim störfum árið sem pabbi hætti.