Nýtt ár

byrjar með hefðbundinni skaupafýlu. Skrýtin ólund sem hleypur í sumt fólk á Nýarsdag. Skaupið var alveg ómögulegt. Hvað er að fólki? Þetta er bara einn klukkutíma sjónvarpsþáttur, skrambinn hafi það. Við í Feðgabyggð vorum alveg sáttir við þessa samsuðu af póstmódernískum húmor. Það virðist vera að þessi tegund af kímni sé gáfumannakýmni: Þeir eru óþolinmóðir gagnvart bjánagangi og gera sjálfa sig að bjánum með óþolinmæðinni. Flugeldarnir brunnu sem aldrei fyrr: Á Selfossi var mökkur við jörð. En fallegt frost og gaman að fara út. Það sem mér fannst eiginlega mest varið í um áramót var að sjá heimildarmyndina um hann Sigga laggó, eins og hann hét þegar ég var samskipa honum í einhverjar vikur þegar við vorum báðir ungir menn. Ísmaðurinn, heitir hann núna. Ég man enn eftir því að hafa rumskað í kojunni frammí þegar Siggi öskraði "laggó" aftur á blökk. Gegnum veður og vind, brælur og brim, það var einn af föstu pössunum á Neptúnusi í gamla daga að heyra þetta heróp. Gamla daga? Já, 1970-71, minnir mig.

Ég þarf lítið að brjóta heilann um síðasta ár, því það gekk vel. Hápunkturinn eitthvað sem ég hafði ekki reiknað með, að standa á þessum fjölum uppi í Þjóðleikhúsi. Fyrirlestur á söguþingi og víðar. Svona einskonar kommbakk þar. Heilsan að batna. Það eru líklega stærstu punktarnir á síðasta ári. Engar erfiðar uppákomur sem komu á óvart. Ætti líklega að nefna líka Hugarflugið hjá leikfélaginu í haust. Það var gaman. Að vera að gera eitthvað nýtt sem heppnast vel er upplífgandi. Í byrjun ársins þarf ég að taka saman og líta yfir það sem ég er búinn að skrifa, sigta út og gera vinnuplan. Drög að efnisyfirliti. Það er komið svona langt.