Í kvöld

ætla ég að pústa svolítið og eiga frí frá þessu stússi sem hefur verið undanfarið. Svo byrjar ný lota. Ég ´má alveg eiga frí, auk þess sem ég er ekki enn farinn að finna fyrir einmanaleika. Hvalveiðar eru að byrja aftur og þá verður hægt að fá súran hval ef maður er slæmur í maganum, kalda stríðið er ekki búið og mér er helst að halda að opinberir símar hafi verið jafn hriplekir og gamli sveitasíminn, þar sem allir gátu heyrt hvað var verið að segja -- sem þýddi að enginn sagði nein leyndarmál í símann. Það er gömul hefð fyrir því hér á landi. Ég man eftir því einu sinni þegar ég var að hringja heim og heyrði varla bofs í mömmu og hún ekki mér, að ég sagði hátt og snjallt í símann: "Djöfull sem það liggja margir á núna." (En þetta var kallað að liggja á línunni.) Mamma bað fyrir sér að ég var að segja þetta en svo heyrði ég þrjá smelli þegar lagt var á á þremur bæjum og allt í einu varð símtalið skýrt. Og þá var ekki hægt að hringja langlínusímtöl nema símadama hlustaði. En þjóðarsportið að liggja á línunni er greinilega enn í góðu gildi. Spurningin var hver var svo vitlaus að vera að hlusta eftir leyndarmálum, þegar enginn sagði leyndarmál í símann hvort sem var?