Einhvers staðar

vestur undan landinu er hvalveiðideild Þjóðminjasafns Íslands að fást við sögulega endurgerð liðinna atburða. Á eina gufuskipinu sem enn siglir á norðurhveli jarðar, skipuð virðulegum öldungum sem áhöld eru um hvort þeir geti séð hval ennþá, hvað þá hitt hann. Fljótandi forngripir keyrðir áfram með heilmikilli gufu og þjóðerniskenndum metnaði. Meðan önnur forngripadeild blæs gufu á Alþingi og felur sig undir reykskýjum út af símahlerunum og öðrum kaldastríðsmálefnum. Það væri ekki úr vegi að gera botn Hvalfjarðar að opinberu safni um hvort tveggja - bæði kalda stríðið og hvalveiðarnar, og gera Halldór Blöndal að safnverði á báðum stöðum, svona til að spara í rekstrinum. Halldór vann jú í hvalnum á sínum tíma og eitthvað starfaði hann líka að kalda stríðinu. Björn Bjarnason og Ögmundur Jónasson gætu skipst á að aka á móti ferðamannahópum í kaldastríðssafninu og Magnús Skarphéðinsson sæi glaður um hitt. Margar dauðar flugur þar með rotaðar í einu höggi.